Schadefonds
Deze prachtige foto werd gemaakt, omdat ik meewerkte aan een rapportage van 50 jaar schadefonds. Voor deze rapportage werd ik geïnterviewd en zijn er foto's genomen.
Het interview is te lezen op een website en is afgedrukt in een magazine. Het interview is hier te lezen: https://schadefonds.nl/marjolijn-50stemmen/ en vandaag kreeg ik de magazine versie te zien. Op twee pagina's a4 staat een prachtige foto van mij met Sam en en mijn verhaal.
Al eerder gedacht of ik dit hier zou delen, ik durfde niet echt, ik vond het niet passend om dit hier te delen, maar nu denk ik FUCK IT! Dit is mijn blog, mijn reis, mijn verhaal....
Ik zie mezelf staan in het magazine, ik geniet van de prachtige foto, ik kan nog steeds niet tranenvrij mijn verhaal lezen en ook dit schrijven is lastig, maar oh wat ben ik trots op mezelf!!! Er is niemand die mij ooit meer klein zal krijgen!
Ergens vanaf mijn 27e ging ik gastlessen geven over rouwverwerking bij jongeren en vertelde ik mijn en mijn vaders verhaal. Het sterkte me, het maakte dat ik er durfde te staan en presenteren werd leuk in plaats van eng, maar de schaduw van het misbruik bleef altijd over me. Het is nu ruim 20 jaar later.... en met de publicatie van dit interview voel ik me sterker dan ooit. Ik ben niet perfect, ik maak genoeg fouten en als je er blij van wordt om die te zoeken, dan zal je er genoeg vinden.... maar mij onderuit halen zal niemand meer lukken.
Het vuur in mij brand harder dan ooit te voren! Dit is wie ik ben! En ik ben er trots op! En er is niemand, maar dan ook niemand die mij ooit nog klein gaat krijgen (hoewel een maatje minder best prettig zal zijn 😂) ik maak dit laatste grapje, maar bij het zoeken van de emoji weet ik dat ik pas zal afvallen als ik van mezelf een maatje minder mag worden.
Vind ik dat nu erg? Nee!!! ja, ik wil graag afvallen, omdat ik weet dat het gezonder is en ik denk ook dat ik me er fysiek beter door voel!
MAAR!!! Nu geniet ik eerst is even van deze power! Soms moeten de dingen eerst groot worden voordat je ze weer klein kunt maken en ik mag voor het eerst in mijn leven mezelf groot maken. In alles voel ik me groot en oppermachtig! Waar ik vroeger dan meteen de behoefde voelde om me te verdedigen of uit te leggen hoe ik dat bedoelde, laat ik nu de euforie door elke cel van mijn lichaam gaan.
Je groots voelen heeft niets te maken met hoe je je gedraagt of hoe je er uit ziet. Het gaat erover dat elke cel in je lijf blij is met wie je bent. En de persoon die ik ben is luidruchtig, passievol, creatief, aanwezig, slim, interactief, verbindend en staat altijd voor iedereen klaar. Ik kan me focussen op mijn overgewicht, of mijn vaak veels te luide stem, of dominante karakter.... maar beter kan ik me focussen op mijn creativiteit, doorzettingsvermogen en verbindingskracht.
Op het werk straal ik, ik geniet zo van wat ik doe.... ik ben trots, blij, zit vol gedurfde plannen.... ik voel jaloezie bij een collega.... ze probeert me al tijden klein te krijgen met snerende niet eerlijke opmerkingen.... ze heeft geen idee wie ze tegenover zich heeft.... ze heeft nog geen idee van waar ik toe in staat ben.... ze heeft geen idee van mijn kracht....
Maar waar ik vroeger mijn kracht in zette om te strijden, zet ik nu mijn kracht in om te verbinden.... want alleen samen sta je sterk en samen in zoveel leuker dan voorheen.... Die collega noem ik nog omdat ergens er heus nog wel een vleugje onzekerheid zit, maar ik voel ook aan elke cel in mijn lijf, dat ze mij niet klein gaat krijgen en dat ik me ook niet laat meeslepen in haar gedrag, ik volg mijn eigen koers! En op het werk zullen de feiten me op het juiste pad leiden en houden.
Fysiek ben ik overigens gesloopt, 2 dagen praktijkexamens afgenomen en vanavond een borrel gehad in Amsterdam (lang leve de loopfiets! Was weer een feest om te gebruiken!) en twee nachten slechte slaap maken me doodmoe... toch toch voel ik dat vuur branden en ik hoop dat ik dit vuur altijd brandende zal weten te houden.
En ohja.... het dak is af ❤️❤️Zie foto onderaan 😁😁😁😁 uiteraard verder nog heel veel niet.... wel weer vijf rijtjes tegels gelegd... nog maar 6 te gaan (5 en een bandje eigenlijk)
6 reacties
Lieve Jojo
In de grafische novelle die ik aan het schrijven ben, ( en die ooit wel eens zal afraken)is Marjolijn, alias Jojo, een vrouw die dwars door muren loopt.
Niet figuurlijk. Letterlijk.
Legers proberen haar tegen te houden. Monsters proberen haar te verslinden. De aarde zelf probeert haar soms de weg te versperren. Maar telkens gebeurt hetzelfde. Ze vertraagt even, kijkt naar wat er voor haar staat en wandelt er vervolgens gewoon dwars doorheen.
Toen ik dit blog las, moest ik daar aan denken.
Want eigenlijk heeft jouw versie van Marjolijn iets veel moeilijkers gedaan.
Die heeft zich niet door steen geworsteld, maar door verdriet. Niet door een betonnen muur, maar door jaren van twijfel, angst, misbruik, rouw en mensen die haar klein wilden houden.
En kijk nu eens.
Twee volle pagina's in een magazine. Een grote foto. Jouw verhaal. Jouw woorden.
Niet omdat iemand je toestemming gaf om zichtbaar te zijn. Maar omdat je uiteindelijk zelf besloten hebt zichtbaar te worden.
Misschien is dat wel de grootste kracht die een mens kan hebben.
Niet dat je nooit meer bang bent. Niet dat je nooit meer onzeker bent.
Maar dat je, ondanks alles, toch blijft lopen. Dwars door de muur.
Ik vermoed dat de Marjolijn uit mijn verhaal daar met veel respect naar zou kijken.
Al zou ze dat natuurlijk nooit toegeven.
Dank je wel lieve WIlly voor de mooie woorden, de tranen in mijn ogen, het mij zien, het benoemen maar nog het meest mijn stipverhaal in wording. Het maakt niet uit of het ooit af komt, het gaat om reis en niet de bestemming, de bestemming is flexibel, de reis datgene wat er toe doet ❤️❤️❤️
Go Marjolijn! Nooit meer krimpen!
Je bent zo goed bezig. Proficiat!!!
Dank je wel lieverd!
Lieve Marjolijn,
Goed van je dat je dit hier deelt, want dit is hoe jij nu in het leven staat. Alles wat je hebt meegemaakt heeft je gevormd tot het mooie mens dat je nu bent. En ja, je mag je groots voelen, enorm zelfs, zolang je daar anderen niet mee klein maakt. Maar dat zit niet in jouw aard.
Geweldige foto ook.
Liefs, Monique
Lieve Monique, ik ben veel liever met jullie samen groots!
En inderdaad zit niet in mijn aard en ik hoop dat als ik het wel ga doen dat er dan mensen zijn die me gewoon even weer een beetje terug zetten in de werkelijkheid!