Hoera ik heb een paard en 1000 andere dieren: Kees en Mike

Mijn naam is Mike de turkse tortel... ik heb mijn naam gekregen van Jojo en Gerard. Ik woon bij hun in de tuin.  

Wij turkse tortels staan er normaal om bekend dat wij heel vredelievend zijn. Ik bedoel duiven zijn immers het symbool van de wereldvrede. En naast dat wij duiven heel vredelievend zijn.... houden we ook van koeren.... eerder te weinig dan te veel. Waar het over gaat.... ach over van alles.... Bijvoorbeeld dat van alle duivenrassen wij Turkse tortels bij far de mooiste zijn. 

Wij hebben de elegantie die bijvoorbeeld de houtduiven niet hebben. Ik bedoel... heb je wel is naar zo'n houtduif gekeken... of nog erger.... gezien hoe ze een nest bouwen.... Soms loopt er een  Boshoutduif door de tuin... die zijn nog erger. want die hebben ook nog een kromme snavel.... ze snappen niks van het voerhuisje, ze verzamelen takken voor hun nesten, maar kunnen er dan vervolgens niks mee bouwen.... zitten ze trots op hun 'nest'..... maar bij de de eerste beste regenbui zijn ze zeiknat en bij het een vleugje wind waait het nest al uit de struiken. Het is net of je naar een aflevering van comedycapers zit te kijken.... 

Dan heb je natuurlijk nog stadsduiven.... nou daar wil ik al helemaal niet mee vergeleken worden... die vieze ratten.... en er zijn natuurlijk tal van varieteiten gekweekt door de mens... maar die tellen niet mee.... of ze zien er niet uit, of ze kunnen niet vliegen of ..... nou ja, er is altijd wel iets mis mee. 

Nee, wij turkse tortels zijn gewoon zelfstandig, elegant, slim en actief. En dus wonen wij in de klimrozen en de druiven die tegen het huis aan groeien. Lekker beschut en droog. Alleen Gerard moppert af en toe dat we teveel herrie maken... maar daar trekken we ons niks van aan.... bovendien.... wij liggen ook de hele nacht wakker van zijn gesnurk.... dus oog om oog, tand om tand.... of liever gezegd, staart om staart. 

Nou vragen jullie je natuurlijk af.... wat lult die tortel toch... kom is tot je punt... tjsa... ik ben nou eenmaal geen geranium en ook is dit geen interview voor de prostaatpers dus ik ben niet aan woorden gebonden. Bovendien... ik heb meer dan genoeg te vertellen want het is nooit saai hier in de tuin, toen vloog er nog een sperwer door de tuin... gelukkig pakte hij een van die ruzie makende mussen en niet een familielid van mij. Dat heb ik ook wel is gezien.... brrr.... ik ben niet snel bang voor andere vogels... maar die Sperwer.... die is zo verschrikkellijk snel.... ooit kwam Jojo op de fiets langs het huis gescheurd en toen zat die Sperwer zowat in haar haar omdat hij net met een duikvlucht bezig was (dat was dan wel weer grappig).

Maar goed.... jullie willen ongetwijfeld weten waarom ik Mike heet..... nou... dat zit zo.... ik ben vernoemd naar de bokser Mike Tyson... en dat is niet voor niks. Want zoals ik al zei, wij duiven zijn meestal vredelievend. Echter die vredelievendheid wordt door andere vogels vaak misbruikt en dan vooral door die PIEP eksters.... Een paar jaar terug was die roversbende steeds groter aan het worden. Niemand durfde er wat van te zeggen en elk vogelnest werd leeggeroofd door die klerelijers en zo ook bij mijn ouders. Toen ik nog een klein guppie was zag ik mijn broers en zussen één voor één uit het nest raken door die PIEP eksters. Ik overleefde het, maar niet dankzij de vredelievendheid van mijn ouders.

Gelukkig zijn er tegenwoordig veel minder eksters, we hebben met elkaar de vogelwacht opgezet en zo wisselen we maandelijks tips en trucs uit om die klere eksters de baas te zijn. Familie merel is het luchtalarm geworden en dat doen ze tegenwoordig op zo'n manier, dat de eksters de nesten niet meer vinden. De familie merel is er maar druk mee, maar het is wel zeer effectief. 

Mijn rol in de bestrijding is van hele andere aard!!! Ik ben op kickboksen gegaan en heb die eksters eigenhandig de buurt uitgejaagd. Toen ik dus een klein guppie was zaten er soms wel tien op de schutting.... tegenwoordig komt alleen Kees af en toe nog buurten. 

Kees is een sulletje..... als puber was hij nog best lastig.... We zaten samen op de kickboksles (ja, toen durfden ze de eksters nog niet buiten te sluiten) en ik moest altijd met Kees.... maar Kees was echt geen partij voor mij.... het was maar een iel manneke... op een dag had ik hem bij zijn staartveren rondgeslingerd, net zo lang tot hij geen staart meer had.

Het nadeel was, dat hij daardoor niet goed kon vliegen en ook zijn familie niet goed kon bijhouden. Voordeel was dan weer, dat ik door deze actie precies de zwakke plek kende van de eksters en dus heb ik eigenhandig al die eksters de tuin uitgejaagd. Kees durfde niet mee met zijn familie, want hij werd zonder staart uitgelachen en ook kon hij maanden niet goed vliegen zonder staart. Elke dag waren we wel aan het vechten in de tuin tot op dag Kees zei dat hij eigenlijk geen ekster wilde zijn. Hij vond dat roven helemaal niet leuk en hij wilde liever zijn als mij. Dat snap ik uiteraard, want tjsa... wie wil er nou geen turkse tortel zijn. 

Inmiddels is Kees wel verhuist, hij heeft toch een leuk ekstervrouwtje gevonden, maar dat roven doet hij niet echt meer. Soms als hij heel veel zin heeft in een eitje doet hij het nog, maar meestal eet hij gewoon wat anders. Heel soms komt hij nog even buurten en dan zitten we samen op het groen dak herinneringen op te halen aan onze kickbokslessen. Over zijn staart mag ik het niet hebben.... in ruil daarvoor noemt hij me de sterkte tortel ter wereld. 

En voor iedereen die dit verhaal niet geloofd.... die vraagt het maar is aan Jojo.... want die weet nog heel goed hoe Kees zonder staart in de Catalpa van de buren zat... ik was toen in mijn jonge jaren.... en ik was een echte spierbundel en continu in gevecht met Kees....Dat waren nog eens tijden....