Up is Down

Ik pluk aan mijn gezicht en met mijn vingers trek ik een dikke zwarte haar uit mijn kin. Ik bekijk de haar aandachtig... gitzwart, stuk en lang... lang leve de overgang... als sinds mijn 30e spierwit haar... maar op mijn kin prijken zwarte haren alsof ik bewust een baard laat staan. Mijn hele leven nauwelijks haar gehad (behalve op mijn hoofd gelukkig, en dat is best fijn) en daar waar ze zitten zijn het vooral blonde haren en hoe meer zon ze krijgen hoe lichter ze worden... maar die haren op mijn kin.... ik heb er zelfs een gezichtsepilator voor gekocht.... Gerard kijkt me nog steeds vreemd aan als ik op de bank (ja, op de bank, want daar doe ik alles!) mijn kin epileer.... heerlijk zacht wordt je ervan want een baard bij een man vind ik al verschrikkelijk... maar bij mezelf..... elk haar voel ik als ik aan mijn gezicht zit en dat doe ik veel.... dus elke haar is er een te veel... de zachte donshaartjes gaan nog wel... maar die dikke zwarte stoppels.... om gek van te worden. 

Terwijl ik aan die kinharen trek en ze uitgebreid bestudeer dwalen mijn gedachten af... het is tijd voor een blogje, vast niet zo lang, zoveel heb ik niet te vertellen, maar ze worden vast weer te lang, want eenmaal mijn gedachten ordenend in de blog komen de woorden sneller dan mijn kinharen. 

Ik hoop dat ik jullie met de inleiding van deze blog aan het lachen heb gemaakt. We lachen te weinig met kanker en lachen schijnt het beste medicijn te zijn, dus ik hoop dat de beelddenkers het voor zich zien en moeten lachen ipv van dit had ik liever niet gelezen... 

Ik hou van zelfspot, we nemen ons in de wereld veel te serieus en dat mag best wat minder. 

Het gaart eigenlijk best goed. Conditie is ruk, lijf doet pijn, gewicht is te hoog, ik maak me zorgen om de uitslag van het slaaponderzoek (17 juli weer naar het ziekenhuis, het mocht al 2, maar dat kwam mij niet goed uit), ik vermoed uitslag slaapapneu en dat betekend minimaal TWEE MAANDEN niet autorijden.... ik kom nog wel op de fiets op stal... maar dan is ook de energie op.... pfff maak me zorgen daarover.... aan de andere kant... het is wat het is.... als de oplossing zorgt dat ik me fitter ga voelen.... maar ja dat is nog niet gezegd.

Haha, ik lees de alinea terug... gaat best goed en daarna een klaagzang over mijn fysieke gestel.... maar goed.... de titel van de blog UP is DOWN uit pirates of the carrabean At worlds end... Soms moet je omdenken, of onder, boven krijgen en andersom, om de dingen in het juiste perspectief te zien. Of zwarte kinharen terwijl je al 20 jaar grijswit bent... 😛😂.

Affin... we hadden vorige week al een keer temperatuurtje van 34C... ik fietste figuurlijk de dag door. Tot een uur of drie trok ik het in huis en daarna vertrok ik naar het stalletje om heerlijk in de schaduw van het bos en de overkapping te zitten waar we ook een neveldouche hebben geïnstalleerd. Tuurlijk was het warm, maar eerlijk gezegd.... ik vond het wel meevallen..... UP is DOWN.... watskebeurt...wat is nou... Jojo komt zonder klagen een dag door van 34C.... De nachten zijn heet, het huis is structureel 23C of hoger (koelt door de goede natuurlijke ventilatie nog best goed af 's nachts) en ik fiets er gewoon doorheen. Heb zelfs vrijdag en zondag heerlijk in de tuin gewerkt en zondagochtend het terras schoon gemaakt met de hoge druk reiniger (oke, ook een beetje om de buren te jennen die dat ding regelmatig om 7.30uur aan slingeren ;)). Ik geniet met volle teugen van de tuin. De tuin is echt af aan het raken en ik mag me bezig houden met zomerbloeiers planten, gaatjes  opvullen, beetje onkruid wieden en vooral heel veel genieten. Op stal is het te heet om te klussen en dus zit ik uren tussen de beestjes gewoon te kroelen en te genieten en de noodzakelijk taken kan ik prima doen met mijn energie en dus is er heel veel kwaliteitstijd. 

Omdat ik rustig aan doe vanwege de warmte en wat gezonder wil eten lukt het nu wel om te koken. Vaak heb ik mijn kruid al verschoten en ben ik te moe maar nu.... Ok, we koken simpel, maar we koken... gisteren heerlijke snijbietpannenkoekjes gebakken en twee dagen eerder een berg groenten gegrild. Verder hebben we wraps gegeten en heb ik een keertje snijbonen gemaakt. En dat allemaal terwijl de temperaturen al een week boven de 25C zijn..... 

Ik herken mezelf niet. Van de winter merkte ik al dat ik minder goed tegen de kou kon... waar ik vroeger opbloeide bij kou, heb ik het nu koud... behalve als ik bed lig, dan zweet ik eruit... maar ook dat is ondanks de warmte nu eigenlijk niet het geval.... 

Ik heb zo mijn oplossingen tegen het nachtzweten... raam staat sowieso open, want zonder buitenlucht heb ik het gevoel dat ik stik. Het bed is in lagen opgemaakt, want ik moet snel iets af kunnen gooien in dunne lagen, want anders is het of te heet of te koud. Wordt het warmer, dan alleen een laken en wordt het nog warmer, dan komen de handdoeken erbij. Eentje op het kussen en eentje om op te liggen. Het is even wennen, maar de handdoeken absorberen goed het zweet en daardoor heb je niet het gevoel dat je doorweekt bent. Handdoeken in de was en je bed is ook weer schoon. Dus met de hoge temperaturen in huis ik braaf de handdoeken neergelegd... lig ik zelfs onder een hoeslaken... met 23,5C in de slaapkamer.... ik weet gewoon niet wat ik meemaak. ik slaap als een tierelier, slaap van 2-8, op zich niet veel uren, maar dat deed ik sowieso al nooit, de jeugdtrauma's hebben ook een slaapprobleem gecreëerd. Dus dat kauwelijke komt me eindelijk van pas. 

Als kind kwam ik met temperaturen boven de 22C de deur niet meer uit en sloot ik me op in de koelste kamer of lag ik de hele dag in het water. Ik wist nooit hoe ik mezelf moest koelen en de warmte dreef me tot waanzin. De kanteling begon toen ik ergens in 2005 ofzo naar Brazilie vertrok.... ondanks de vochtige hitte daar kon ik er prima mee om gaan. Sterker nog, bewolkt en warm heb ik liever dan strakblauw en warm... (misschien wel omdat mijns sterrenbeeld kreeft is... ik heb gewoon meer vocht nodig 😂😂) Het keerpunt kwam een paar jaar terug in juli toen we thuis de 38C aantikten... ik dacht dat ik tegen de muren op zou vliegen..... maar eenmaal overleefd was 30C niet zo erg meer. 

Het is wel grappig... mensen denken vaak dat ik last heb van de warmte door mijn overgewicht... maar hoe dikker ik word, hoe beter ik tegen de warmte kan.... vroeger was ik slank en kon ik er echt niet tegen en nu gaat het prima. 

Ik ben moe, maar ook intens tevreden. Elke dag loop ik 's ochtends en 's avonds een rondje door de tuin. Ik doe mijn werk (jippie er komt een collega bij) en dat werk is eindelijk onder controle. Ik kom weer in mijn kracht te staan en ik ben bewust van alles wat gebeurt, maar geef ruim toe aan de vermoeidheid en pak mijn rust. Gisteren te veel gedaan, dus vandaag kwam er niks uit.... kreeg vanmiddag bezoek en dus hele ochtend genikst.... vanaf 14.00 ging ik aan en ook heerlijk gekookt voor vier mensen (pasta Quatro formaggi, omelet, en kleine salade van tomaat, paprika, mozzarella en olijven). 

Gerard en ik maken altijd grapjes dat Gerard mij naar de 2.1 versie heeft gebracht (2.0 heeft altijd nog wat bugs) en inmiddels zijn we met de updates door Gerard al in de twee cijfers... maar door de CLL komen er hele nieuwe updates. Er komen functies die ik nog niet van mezelf ken.... Door de vermoeidheid hou ik me zo rustig, dat ik veel beter tegen de warmte kan. Ik zie er nog wel tegenop, ben ook structureel benauwd en er komt natuurlijk wel meer smog... maar eigenlijk ik functioneer prima... 

Met de CLL kreeg ik snikhete nachten, maar nu is het een, hoe blijf ik rustig ritueel waarbij ik me aanpas aan de temperaturen en me voorbereid. Ik te heet? dan eerst afkoelen voor ik kan slapen.... blijft het heet.... handdoeken en als het echt te heet is natte lappen erbij...  gewoon rustig blijven, niet te veel doen, lekker zout eten met veel water, groente en fruit... jezelf een beetje vertroetelen en gewoon vakantie vieren. 

Het lijkt de omgekeerde wereld wel... 

Vorige week trouwens nog feestje van Gerard gehad, hij was 40 jaar in dienst.... Vol trots liet ik mijn verhaal bij het schadefonds lezen, vertelde ik over hoe het met me ging en vertelde ik ook hoe ik nu op sommige situaties terug kijk die er binnen het team gebeurden. Ik bleef rustig, verweet niemand iets, maar ik zag het verleden onder mijn ogen veranderen. 

Er zijn weer updates geweest, ik ben weer een betere versie geworden van mezelf en ondanks alle fysieke ongemakken voel ik me mentaal beter en sterker dan ooit. Het vuur in mij heeft nog nooit zo hard gebrand en hoe harder het vuur brand, hoe koeler ik me voel.