Het oog van de storm

Heerlijk lig ik uit te puffen op de ligbank in de tuin. Ik ben zojuist naar het tuincentrum gefietst om een plantje, een waterschaal en wat rozenmest te kopen. In totaal 9km fietsen (elektrisch op de turbostand natuurlijk) en een rondje door het tuincentrum (de winkelwagen als rollator en minstens drie zitpauzes onderweg). Het was heerlijk, wind mee op de terugweg en de route natuurlijk gekozen dat ik heen door het bos fietste en dus nauwelijks last van de wind en terug langs de plas waar de wind me naar huis joeg. 

Nahijgend lig ik op de bank en denk aan de blogs die ik de laatste weken gelezen heb. Die van Willy over schrijven gaat niet vanzelf blijft steeds hangen. Schrijven gaat wel vanzelf…. Als je je gedachten moet ordenen. Dan krijg je mijn ellenlange lappen tekst die van de hak op de tak springen zodat de chaos ontrafelt en de hersenspinsels logica krijgen. 

Maar ja… als je in het oog van de storm zit…. Dan zijn er geen hersenspinsels…. En dus geen verhaaltjes…. Er zijn wel verhaaltjes van de stal, maar er is geen energie om de gedachten om te zetten naar mooie verhaaltjes. En hoewel dat triest klinkt…. Is het eigenlijk even heel fijn…

Net als bij een orkaan zit ik even in het oog. Ik neem de schade op van vier jaar diagnose. Ja, deze maand weet ik het vier jaar…. De chaos en de vermoeidheid maken plaats voor goed energiemanagement en balans. 

Als in het oog van de storm lig ik in alle rust op het ligbed in de tuin. Te genieten van alles wat ik nog wel kan. Ik overzie de schade, maar zie vooral wat er nog overeind staat. 

De stilte in het oog is onwaarschijnlijk. Je weet dat het oog maar tijdelijk is…. Dat het ergste nog moet komen, maar je hebt ook tijd om even de schade op te nemen, om even adem te halen, om snel wat reparaties uit te voeren voor het tweede deel van de storm. 

Zoveel ingeleverd de afgelopen jaren, maar eigenlijk ook zoveel gekregen.

De rust die ik ervaar vind ik zo’n cadeau… ik weet dat het eerste deel van de storm pas is geweest, maar nu is er even RUST! Rust in hoofdletters, want er is balans, er is vrede en er is genieten. 

Er is vooral genieten thuis en in de tuin en dat is al Genieten met een hoofdletter. Dan is er natuurlijk de heerlijke stal waar Sam inmiddels helemaal gewend is en we elke dag stappen vooruit zien en Nhora weer helemaal zen is en het heerlijk vind om met de wagen er op uit te trekken. Erna missen we nog, maar het verdriet is niet meer rauw. Er zijn nog genoeg klussen te doen, maar de overkapping staat en een verkoelende neveldouche helpt ons door de hete dagen heen. 

Op het werk gaat het super. De splitsing van het werk begint aan de afrondende fase en hoewel ik het nog steeds stom vind en mijn collega’s mis, komt ook daar rust. Nieuwe collega begint 1/8, begin mijn draai weer te vinden in mijn team en het werk is leuker en uitdagender dan ik ooit voor mogelijk had durven houden. Over twee weken twee dagen naar Limburg voor het werk…. Doe het in mijn eigen tijd, maar het is wel werk, of liever gezegd netwerken en daarom doe ik het in eigen tijd. De vrouwen met wie ik ga netwerken zijn eerder vriendinnen dan collega’s en in de Limburgse heuvels de natuur ontdekken en samen nadenken over schoon (drink) water voelt gewoon niet als werken. 

Het oog van de storm maakt me ook dat ik me even terugtrek. Het gaat goed…. Ik wil mijn energie spenderen aan leuke dingen…. Ik probeer mee te lezen op het forum, maar ik zie veel nieuwe gezichten met hun eigen problemen…. Ik zie oude bekenden achteruit gaan…. De energie ontbreekt me om alles te lezen… om elke blog een knuffel te geven. Ik zou het zo graag willen, maar  de energie ontbreekt. In het oog van de storm moet ik me nu even opladen…. Even voor mezelf kiezen… de ramen extra dichttimmeren voor deel twee….

Er is ook spanning want waar de CLL vermoedelijk nog jarenlang rustig blijft krijg ik vrijdag de uitslag van de slaapapneu… ook daarom sluit ik me af en lees ik niet alles. Even in het oog van de storm net doen alsof er geen deel twee komt. Even naar buiten, de benen strekken en niet doen alsof het nu over is. De schade is overzichtelijk…. De echte schade komt nog…. Maar deel 1 hebben we overleefd en dus halen we even adem en steken we onze kop in het zand. 

Ik lees op internet horrorverhalen als ik de diagnose krijg…. Minstens twee maanden geen autorijden, wegens kans op gevaarlijke situaties tijdens het rijden wegens slaapgebrek….. oplossingen zijn…. Slaapmasker…. Slaapbeugels…… ik slaap al zo slecht door mijn trauma’s en het nachtzweten van de cll….. ik wil dit allemaal niet….. om over het niet meer kunnen autorijden nog maar te zwijgen…. Dag vrijheid…. Zal wel goed zijn voor mijn conditie…. Fietsen mag namelijk wel….. of ik dan nog energie overhoudt voor op stal…. Dat is nog onbekend. 

Deze week steek ik in ieder geval mijn kop nog even in het zand…. Wie weet valt het allemaal wel mee….. vorige week met CDB capsules begonnen…. Ere wie ere toekomt…. Ik slaap als een marmot…. Al meerdere nachten maar 1x wakker ’s nachts en doorslapen van 4-5 uur achter elkaar…. Als dit zo doorzet baal ik dat ik niet eerder met de cdb begonnen ben…. Maar ja…. Ik zat midden in een storm…. Kon ook niet alle tegelijk.

Volgende week ben ik jarig.... voor het eerst vier ik het alleen met directe familie.... geen zin om iedereen uit te nodigen terwijl de meeste ik tegenwoordig alleen maar met mijn verjaardag zie.... Zonder het koken is de lol eraf en hoewel iedereen zijn best deed vorig jaar om wat lekkers mee te nemen (en lekker was het!) voelde het toch anders....

Bovendien ik ben gewoon moe.... ik wil rust.... ik wil even stilte in het oog van de storm. 

Willy zal trots zijn…. Maar twee a-viertjes tekst dit keer. 

Het gaat goed! Het gaat echt goed….. maar ik weet dat ik in het oog van de storm zit en deel twee is meestal nog wat heftiger.

Ha, bij het zoeken van een oog van de orkaan zie ik de banner… ooit heb ik dit, zonder het bewust te weten, ongeveer geschilderd en hoopte ik dat ik eruit zou komen…. Dat is gelukt… wie weet laat ik dat binnenkort wel zien en vertel ik het verhaal erbij.