Oude herinneringen

Soms word je door een blog, verleid om na te denken over vroeger.
Vroeger toen het leven nog geen zorgen kende.
Het was voor de tijd van aardgas, en dat betekende dat iedere zaterdag, water moest worden warm gemaakt, in een grote teil gedaan, en daar werden wij, om de beurt in gewassen.
Lekker warm en in onze pyama hadden we dan nog een uurtje of zo luister tijd.
Alle lampen waren uit, en het enige licht, kwam van een Graetz buizenradio, over een jaartje, is die radio 70 jaar oud, ik heb hem nog steeds, hij werkt ook nog wel, maar moet dringend schoongemaakt worden.
Ik heb zelfs de rekening nog uit 1957 en de schema's.
Het andere licht kwam van de kolenkachel.
Kopje chocolade en een speculaasje erbij, en dan luisteren naar Paulus de boskabouter, ik hoor nog de stemmen van Eucalypta de heks, Gregorius de mol, en Uhuburu, de uil>
Ik heb er een boek van, en een mini CD met een uitzending.

Maar we werden groter, en toen kregen we de hoorspelen van Paul Vlaanderen, krakende en piepende deuren, mensen die door het grind liepen, en we konden niet wachten tot de volgende aflevering zou komen.
Ik heb alle hoorspelen ooit gevonden, en heel af en toe als ik in bed lag, luisterde ik een serie, nostalgie, even terug, naar toen.
Overdag kleutertje luister, en zo groeiden de verhalen, gelijk met mij op.

En dan TV, er was maar een huishouden, die er een had, en iedere woensdagmiddag zat de hele buurt daar, en keken we naar Swiebertje.
Toen we verhuisden naar een nieuwbouwwoning hadden we na een tijdje ook een 2e hands TV, en volgens mij hadden we 1 Nederlandse zender en 2 Duitse.
Kleuren TV deed zijn intrede, dat was me toch wat, het was heel speciaal.
Geen van de jongeren die er tegenwoordig nog bij stil staat, het is allemaal een beetje vanzelfsprekend geworden.

Maar in mijn tijd, was dat toch wel anders, omdat we de beginperiode hebben meegemaakt
Met de TV veranderde ook het leven, waar de kinderen vroeger buiten speelden, en ouders de boel in de gaten hielden, werd het nu ineens binnenshuis, het toezicht verdween.
Het was de tijd van de trekbel, zo'n metalen stang, die een bel bediende die met een veer verbonden was.
Zo'n bel zal altijd een jeugdtrauma blijven, en de term belletje trekken, stamt volgens mij ook uit die tijd.

Er was een huis op de hoek, waarbij de bewoner helemaal tureluurs werd van de jeugd, die het maar wat spannend vond, belletje te trekken, en een keer toen het hevig stormde en er pannen van het dak dreigden te waaien, vond ik het slim om aan te bellen, en ze te waarschuwen.
Maar je moest een behoorlijke ruk aan die bel geven, wat ik dus deed, en ineens stond ik met de knop, en de pin in de hand, ging de deur open, werd het uit mijn hand gerukt, en kreeg ik een draai om mijn oren.
Trauma.

Een tijdje geleden ben ik teruggegaan naar die straat, en terwijl ik voor de deur van Nr. 6 stond, ons huis, keken er mensen van binnen naar me, en heb ik de stoute schoenen aangetrokken, een aangebeld.
Toen ik zei wie ik was, zeiden ze gelijk, je bent er een van de tweeling, ze wisten nog precies wie ik was, 60 jaar na dato, het bleek dat ze er kwamen wonen na ons.
Heel bijzonder, om na 60 jaar weer in dat huis te zijn.

Mijn jeugdherinneringen, heerlijk om soms over na te denken, en ik zal niet zeggen dat het toen allemaal beter was, maar zeker anders, en gemoedelijker.