Een volgende stap.

Gisteren en vandaag stonden er weer een paar bezoeken aan het ziekenhuis gepland. 

Gisteren bloedprikken en een echo van de tumor. Vandaag de afspraak met de oncoloog om de uitslagen en het vervolg te bespreken. 

Ik kan de tumor al n tijdje niet meer voelen en ook de pijn die hij gaf is er nauwelijks nog. Dat klopt ook met t beeld dat de echo laat zien. Er is niet of nauwelijks nog iets terug te vinden op de plaats waar de marker zit. De chemo doet dus goed haar werk en mijn lijf reageert dus ook goed. Daarnaast speelt de uitslag van t genetisch onderzoek ook een rol bij t bepalen van welke chemomiddelen nog nodig zijn. De uitkomst is dat ik enkel nog Paclitaxel krijg gedurende twaalf weken. Super fijn dat meer niet nodig is.

Ook zijn mijn bloedwaarden om door een ringetje te halen. De oncoloog vertelde dat  ze bijna niet aan mijn bloed kan zien dat ik chemo heb gehad. Dat is echt een compliment voor mij. Ik zit dus op de goede lijn qua eten en bewegen. 

Ik vroeg naar mijn ijzer , omdat ik soms nog wel wat bibberig op m’n benen sta en n moe gevoel kan ervaren als ik heb trap gelopen. Mijn ijzer is iets aan de lage kant, maar niet alarmerend. Ik ben niet zo thuis in de cijfertjes , maar bij de start was mijn ijzer 8 en na vier chemokuren 7.1. 

Dus morgen start ik met het tweede deel. Na 6 kuren opnieuw in gesprek met de oncoloog En halverwege met de chirurg van het Borstcentrum.

Ik had al goede moed en die houd ik met dit nieuws. We bekijken het stap voor stap en hopen dat deze lijn zich mag voortzetten. Heel dankbaar voor alle steun door de berichten, bezoekjes, kaarten, wandel- en lunchdates.