De ware reiziger is degene die een rondreis in zichzelf heeft weten te maken - Confucius

Ommegot. Had ik een mooi stuk geschreven, als concept opgeslagen, (meermaals vergat ik dat tot mijn grote frustratie dus zeer trots op mezelf) is nu alsnog alles weg! WEG. ALLES. intern gevloek, slaat met plattte hand tegen voorhoofd.

Goed. Opnieuw proberen. Hopelijk evenaart het de eerste versie. Die was namelijk helemaal perfect! Jullie kunnen dit niet controleren, lucky me :-)

Wat ik het meeste mis in deze nare, ongeplande, zeer ongewenste situatie is mijn werk, mijn allerliefste collega’s, het meedoen, van belang zijn, het kinderlijk kunnen verheugen op een vakantie, het twijfelen over mijn haar los of het ‘op zolder gooien’, het lekker in het zonnetje kunnen zitten en dat de dingen smaken zoals ze horen, of überhaupt smaak hebben. Hoewel na mijn tiende kuur pas de absolute futloosheid toesloeg, mijn conditie tot het 0-punt is gedaald en ik na de trap op heb gelopen bijna aan het zuurstof moet, doen dat soort (onbelangrijke) zaken ertoe. 

Vanmiddag in de tuin rolden er stilletjes en ongezien een paar waterlanders over mijn wangen. Toen ik me even later omdraaide in de keuken en mijn lief m’n blik zag staakte hij acuut waar hij mee bezig was en liep naar me toe. “Is het je boek, heb je pijn, wat is er?”. Schokschouderen en zoute tranen waren het antwoord. “Oh gelukkig… je bent tóch geen robot”. Ik lachte. 

Naast ongemakken en enkele momenten van zwaarmoedigheid is er ook gewoon wel goed nieuws! Een paar weken geleden kreeg ik de uitslag van mijn genetisch onderzoek. Ik blijk niet erfelijk belast te zijn! Grote opluchting en een dansje 💃🏻. Dat scheelt zoveel als in veel minder kans op een tweede keer borst- (of eierstok)kanker en qua operatie dus straks (mits tenzij geen andere gekkigheid) borstbesparend i.p.v. alles eraf en eruit. En even later bij de oncoloog vond hij dat de tumor al zo ontzettend veel minder voelbaar was, yayyy! 

Op dit moment lees ik ‘Al het blauw van de hemel’ van Mélissa Da Costa. Ik weet niet of je het hebt gelezen? Zonder zicht op binnenkort een leuke vakantie en zonder verder al teveel te verklappen, is het voor mij een prachtige alternatieve manier van (mee)reizen. Niet alleen op papier maar ook in mijn hoofd. Ik zeg een win-winsituatie.  

‘De ware ontdekkingsreis bestaat niet uit het zoeken naar nieuwe landschappen, maar uit het waarnemen met nieuwe ogen.’ Proust.

 

11 reacties

Enorm frustrerend als je een blog kwijraakt. Je kan proberen om het te herschrijven, maar het is nooit hetzelde.

Ik schrijf mijn blogs altijd eerst elders, buiten kanker.nl. Daar worden ze automatisch bewaard bij het verlaten van de pagina. Kunnen dus nooit verloren gaan. En pas wanneer het blog min of meer in orde is kopieer ik het naar mijn concepten.

Laatst bewerkt: 24/05/2026 - 22:17

Emoties voelen is lastig. Je bent zo bezig met aanpassen, pijntjes, medicatie... Als ze er dan toch doorkomen en iemand reageert lief (ook uitzonderlijk) dan is dat een heel mooi en zacht moment.

In 't begin miste ik trouwens ook mijn werk en collega's. Tot ik merkte hoe naar ze deden als ik weer eens even terug was en hoe ze me vergaten als ik een tijd niet kon werken... Hopelijk heb jij meer attente collega's!

Laatst bewerkt: 25/05/2026 - 10:03