Ik ben weer helemaal zen

Toen ik mijn laatste blog schreef was ik net ontslagen uit het ziekenhuis, maar had nog wel een slang in mijn neus (maaghevel) en een picc lijn in mijn arm voor de voeding.
Nu is het alweer 6 weken later en ben ik weer helemaal terug in de fysieke en mentale staat als vóór mijn spoedopname op 24 maart.

De donderdag na mijn ontslag moest ik terugkomen bij de chirurg. Toen ik zei dat ik het gevoel had dat het gaatje al meer dan een week dicht was en dat ik nu, met die slangen, geen kwaliteit van leven ervoer, reageerde ze met: 'Dan ga ik uw gevoel volgen en vandaag nog een CT scan regelen met contrast in de endeldarm om te kijken of dat ook echt zo is. Ook wil ik dat er opnieuw bloed wordt geprikt.' 
Op vrijdag kreeg ik een telefoontje dat alles er goed uit zag en ik me maandag kon melden voor opname. Wat fijn dat er naar mijn gevoel is geluisterd en ik niet langer dan nodig met die slangen moest blijven lopen. Want ook al was ik al een week in mijn eigen huis, dit voelde als gevangen zitten met een enkelband.
 
Op maandag werd bij binnenkomst de maaghevel afgedopt. Die dag en de dinsdag erna werd het eten en drinken langzaam opgevoerd van helder vloeibaar, naar vla en yoghurt, beschuitjes en brood zonder korst. Alles bleef goed gaan. Dinsdagavond voor het eerst weer een warme maaltijd en toen het die nacht ook goed bleef gaan mocht ik woensdagochtend 15 april weer naar huis.

Pffffff die ellende ook weer doorstaan, want ellende was het. Ik was erg opgelucht dat ik van de slangen bevrijd was, maar toen begon de mentale verwerking pas. Ik was de eerste week erg down en angstig. Nu gaat het relatief goed met de kanker, maar krijg ik er iedere keer iets anders bij wat me fysiek 10 stappen terugzet. Ik moet maar weer afwachten of ik weer op het oude niveau kom van vóór de opname. 

Gelukkig gebeurde op 21 april 's avonds het mooiste dat ik me kon wensen: mijn kleindochter werd geboren. Op 22 april hield ik haar voor het eerst in mijn armen en de tranen liepen over mijn wangen. Zoveel liefde als ik meteen voor Zoë voelde. Ik voelde me zo intens gelukkig. En dan kom ik daarna thuis in een leeg huis. Wat had ik dit graag met Henk gedeeld. 

Mijn emoties schoten alle kanten op. Intens geluk, verdriet, somberheid en angst wisselden elkaar af. Gelukkig ging het na twee weken stukken beter en de laatste twee weken ben ik weer helemaal zen. Ik geniet weer van alles en slaap weer goed. Toen de wond van de picc lijn dicht was mocht ik ook weer zwemmen en dat doet me erg goed. Ik heb vertrouwen dat de conditie en spierkracht snel zullen verbeteren.

Over twee weken vertrek ik voor een vakantie van 12 dagen met Luuk naar het Zwarte Woud, de Hunsrück en Vlodrop. Ik kijk er enorm naar uit. Rolstoel gaat mee voor de langere stukken, maar ik hoop ook veel kilometers met de rollator te kunnen maken. 

Op 31 mei is het alweer vier jaar geleden dat ik hoorde dat ik niet meer kon genezen. Toen had ik getekend voor nog vier jaar leven, dat leek zover weg. Maar die vier jaar zijn omgevlogen en ik ga ervan uit dat ik nog wel wat jaren te gaan heb. De tegenslagen die ik heb gehad brachten me tijdelijk uit evenwicht, maar ik veer altijd terug naar de vrolijke en optimistische stand. 

Dat is wat ik tegen mezelf moet blijven zeggen als ik in een dip zit: het komt wel weer goed, maar vandaag nog even niet. En het is ook nu weer helemaal goed gekomen. Ik kan weer lachen en gekke bekken trekken naar mijn spiegelbeeld in de ochtend. Ik kan weer genieten van mijn vrienden en vriendinnen en vooral nu ook van Zoë. Dat is genieten in het kwadraat.