Ik kan slecht bij mijn gevoel komen.

Ik vecht al 6 jaar tegen uitgezaaide darmkanker, in het begin was ik van dit kan ik !! Maar ik kreeg natuurlijk last van bijverschijnselen van de chemotherapie. Ik kreeg allerlei levensvragen onder ander wat wil ik? Maar ook kwalteit van leven hoe lang ga je door. Ik zei altijd tegen mezelf als ik niet meer de normale dingen ( boodschappen, wandelen) kon dat zou voor mij de grens zijn. Allerlei praktische geregeld in de 6 jaar maar erg weining aan mijn geestelijke gestel gewerkt. Of zoals ik het noem mijn gevoelens. Nu 6 jaar later lig ik dus veel op de bank en mijn normale leven is ver te zoeken. De steun die er in het begin was van mijn naasten is ver te zoeken, en er wordt verwacht dat ik het steeds maar aangeef hoe ik mij voel. Maar als ik eerlijk zeg hoe ik mij voel krijg ik advies ( goedbedoeld) zoals je moet regelmatig en gezond eten. En naar buiten  wandelen. Wat als dat al te veel is? Hierdoor ben ik erg verdrietig, en ook boos. En soms denk ik waarom doe ik deze kuren nog? Wat heeft het voor zin? Ik wil het niet opgeven maar voor wie doe ik dit nog?