Na de operatie

De weken na 12 november

En dan ben ik thuis. Ik ben opgelucht dat de operatie erop zit en de pijn valt me mee. De eerste weken ben ik vooral heel erg moe. Natuurlijk kost het herstellen van de operatie energie en sliep ik de nacht in het ziekenhuis minder goed, maar ik ben denk ik vooral heel erg moe door de de periode voor de operatie. De weken na de diagnose sliep ik minder goed en ben ik doorgegaan met alles wat ik anders ook deed, gezin, werken, uitstapjes, hobby, familie, vrienden. In combinatie met alle spanning en ziekenhuisbezoekjes, heeft dat meer energie gekost dan ik dacht. Ik slaap overdag een aantal uur en s'nachts slaap ik gelukkig ook. In eerste instantie probeer ik overdag wat te slapen op de bank in plaats van in ben, zodat ik 'er gewoon bij ben' en de kinderen er zo min mogelijk last van hebben. Maar daar heeft niemand wat aan. Ik kom niet echt tot rust en ze hebben ook niets aan me als ik daar lig. Volgens mijn zoontje ben ik net een zombie. Niet echt een compliment maar zijn eerlijke opmerking geeft voor mij wel de doorslag dat ik maar beter kan slapen in bed en daarna relatief 'fit' op kan zijn. Na de eerste weken neemt de vermoeidheid gelukkig af. Ik kan weer naar buiten en maak dagelijks een steeds groter ommetje. De kinderen kan ik weer naar school brengen. De weg naar school wandelen stelt normaal niet zoveel voor, tien minuten heen, tien minuten terug. Nu is het een hele uitdaging en ben ik blij als ik weer thuis ben. Tegelijkertijd ben ik blij dat het weer lukt. Zo voel ik me nuttig en hoeft mijn vriend niet telkens later op zijn werk te zijn. 

Een paar dagen na de operatie neemt de spanning weer toe. Hoe zouden de uitslagen van het lab zijn? Zijn er ook daar geen uitzaaiingen te zien bij de lymfeklier die verwijderd is? En is er nog vervolgbehandeling nodig? En wat zou dat zijn? Hormoontherapie? Dat heeft de verpleegkundig specialist al wel een paar keer als optie genoemd. Ik ga me er alvast eens in verdiepen en luister naar podcasts over hormoontherapie. Heel informatief maar ik schrik ook erg van alle mogelijke bijwerkingen die eraan vast kunnen zitten. 

Een kleine week later staan de resultaten van het lab online. Ik ben nieuwsgierig en ga het lezen. Een heleboel medische taal maar uiteindelijk begrijp ik dat er geen uitzaaiingen gevonden zijn. Wat een enorme opluchting!! De dag daarna ga ik samen met mijn vriend op controle. De verpleegkundig specialist bevestigt het goede nieuws. De pleister gaat eraf vandaag. Ik ben heel benieuwd hoe het eruit zal zien onder de enorme pleister. Ik weet dat het in ieder geval blauw is, want dat kwam al boven de pleister uit. Ik heb van tevoren al wel plaatjes bekeken van hoe het eruit kan zien als je borst geamputeerd is, dus heb er wel een beetje een idee van. Maar dit zien bij jezelf is toch een ander verhaal, dus ben benieuwd hoe ik het ga vinden. De pleister gaat eraf en we kijken in de spiegel. Ik voel weinig emoties, mijn nuchtere, praktische kant overheerst. Het valt me niet tegen hoe het eruit ziet. De wond ziet er netjes uit volgens de verpleegkundig specialist en dat is fijn om te horen. Op naar huis en daar neem ik voor de spiegel de tijd om het allemaal nog een rustig te bekijken. Het maakt me verdrietig om het te zien en dat verdriet blijft de dagen en weken hierna regelmatig even naar boven komen. Het grootste deel van de tijd kan ik het ook wel relativeren en zie ik 'mijn borst in ruil voor mijn leven' nog altijd als een goede deal. 

Gaandeweg de tweede week krijg ik wat last van een prikkend gevoel aan mijn huid in en rondom het operatiegebied. Bij navraag blijkt het zenuwpijn. Meestal gaat het weg en soms is het blijvend, geeft de verpleegkundig specialist aan. Hopen dat ik bij de eerste groep hoor, want dit is wel heel vervelend. De pijn is niet hevig, maar wel heel vervelend als het de hele dag door af en aan aanhoudt. 

En dan, na twee weken, hebben we het gesprek met de chirurg en de verpleegkundig specialist. Mijn vriend en vader gaan met me mee. We bespreken dat er twee tumoren en een flink DCIS gebied waren. En dan krijg ik heel goed nieuws: er is verder helemaal geen nabehandeling nodig. Ik kan het bijna niet geloven. Weten ze het wel heel zeker? Is er echt geen twijfel? Want ik wil er alles aan doen om dit niet nogmaals te krijgen, want ik wil genieten van het leven en mijn kinderen heeeel graag zien opgroeien! Nee, de tumoren waren allebei zodanig klein dat hormoontherapie (of een andere verdere behandeling) niet aan de orde zijn. Ze hebben daar geen twijfel over, geven ze aan. We gaan enorm opgelucht de deur uit!

Afgelopen periode kregen we al veel steun van mensen om ons heen en in de periode na de operatie nog meer. Mijn ouders komen veel langs en helpen met van alles en ook mijn broer. Vrienden, familie, collega's mensen van de sport en muziek komen langs, sturen kaartjes, bossen bloemen enz. en we krijgen bergen appjes. Het doet me goed om te weten dat er zoveel mensen aan me denken! En soms komt dit ook uit onverwachte hoek, mensen die enorm lief reageren waar ik het niet van verwacht had. En natuurlijk zijn er ook enkele mensen die weinig van zich laten horen waar ik het wel van verwacht had. In eerste instantie stelt me dat wat teleur. Daarna lukt het me om vooral heel blij te zijn met alle steun die wel krijgen want dat helpt enorm!