Goede, oude tijden……nee, toch niet.
Ik had overlegd dat ik uitgepland werd bij mijn geliefde beestjes. En m’n broer heeft een tijd geleden een TIA gehad, hij woont ook op meer dan 100 kilometer afstand – geen optie voor de verhuisperikelen van mijn moeder. Dus schipperen werd het. Ik logeerde regelmatig bij mijn ma, in het oude huis. Ik kan niet op één dag op en neer rijden, en mijn ma kon de hele verhuizing niet overzien. En in het verhuis-weekend huurden Lief en ik een huisje dichtbij en mijn zonen kwamen een dag helpen.
Ik ben ruim 8 jaar geleden volledig afgekeurd: uitgezaaide stadium 4 longkanker, geen kans op herstel of re-integratie, slechte prognose. Ik kan, nu zoveel jaar in bonustijd en met afwachtend beleid, best veel, maar ben een schaduw van wie ik was voor de kanker. Zegt mijn eigen moedertje tegen mij: "je moest eens weten hoe erg het is als je zo oud bent en niet meer kan wat je vroeger kon". En dat ging dan over de schoonmaak in huis. Ik kreeg er pijn in mijn hart van en zei dat ik door kanker al heel lang niet meer kan wat ik vroeger kon. Zegt ze: "wacht maar tot jij bijna 80 bent". De kans dat ik dat haal is nihil. Maar dat kreeg ik niet meer over mijn lippen.
Thuis, in het warme nest van mijn Lief en mij, schreeuw ik en huil ik. Niets neemt mijn mams van me aan. Ze lijkt te denken dat iedereen alles beter kan dan ik en dat vrouwen alleen goed zijn voor poetsen. Ik regel alles wat betreft gas, water, elektra, internet, gemeente, belastingdienst, maar nee – anderen rijden naar de stort en halen de vloerbedekking uit het huis, deels al door mijn Lief verwijderd. Die doen het goed. En goedkoop.
Vandaag belde ik haar, want morgen gaan we verder met het oude huis, en ik hield het luchtig. Dat ging goed, zonder ruzie en verwijten. M’n Dierenopvangbeheerder appte dat ik gerust alleen kon komen koffiedrinken, dat ik echt niet meteen volop aan de bak hoef. Alweer moest ik er van huilen.
Ik denk, al weken: je hebt niet meer voor me gezorgd sinds m’n pa stierf, toen ik 13 was, en we kennen elkaar nauwelijks. Maar lieve mam, ik hou wel van je. En ik hoop je te overleven, al is die kans niet zo groot, want je moeder werd 99 en wat als jou dat ook lukt.
20 reacties
Liefde, ondanks alles. 🫂❤️
Gadver, ik blijf maar huilen
Ik word er verdrietig van Frie. Er hoort ook van jou gehouden te worden. Dat verdien je zo. Kinderen zijn altijd zo loyaal aan hun ouders. Ik hoop lieve Frie dat je ooit nog iets van liefde van haar gaat ontvangen.
Je bent een kanjer. Dikke knuffel
Dank je wel, lieverd! M'n ma, ze houdt wel van me, ik weet dat ze dat doet, op haar manier. Dikke knuffel terug!
Lieve Frie, sommige oude mensen worden star (mijn moeder was daar een goed voorbeeld van) in de zin van eigenwijs. Maar jouw moeder is er nog, misschien steekt ze net als mijn moeder haar kop in het zand en ziet ze de dingen om haar heen niet meer in een goed perspectief. Laat het een beetje langs je heen glijden.....tefalschouders.....
wees vooral een beetje lief voor jezelf!
Ik denk dat je, als je de 99 hebt gehaald, de wereldoorlog hebt meegemaakt, je een andere kijk op dingen kunt hebben, en vooral de definitie van wat "erg" is, heel erg verandert.
Maar jouw ziekte, is misschien moeilijk voor ze te behappen, ondanks dat jij het anders voelt, ben je voor haar nog dezelfde Frie.
Ik vindt het erg dat je verdrietig bent, dus, hou ik je nu even vast, vanaf een afstand, en geef je een hele dikke knuffel.
Laat het er maar uit meisje.
Liefs Peter🫂🫂🫂🫂🫂🫂😘😘😘
😪♥️
Lieve Frie,
Ach wat verdrietig allemaal en ik begrijp je heel goed, dat dit pijn doet en je verdrietig maakt, omdat je ruim minder kan dan vroeger, maar je probeert toch nog altijd zelf alles op te lossen. Wees gewoon lief voor jezelf en luister naar je lijf, ik denk dat we dat allemaal moeten doen, die hier in hetzelfde schuitje zitten. En dat je je daar verdrietig door voelt is heel normaal. Ik jank dagelijks omdat het me allemaal niet meer lukt.
Ik stuur je een dikke knuffel 🥰 vanaf hier en wens je heel veel sterkte 🍀❤️
Liefs 💋 Veerle
Lieve Frie,
Wat een rauwe en pijnlijke observaties van hoe een patroon en rolverdeling altijd blijft bestaan. Jouw kracht is, dat je het ziet en dat je het conflict kunt vermijden. Je moeder ziet dit allemaal niet. Ziet ook jou niet. Vermoedelijk is dat altijd zo geweest. Dat kan je niet veranderen hoe hard je ook je best doet en dat doet zoveel pijn. Ik herken dit….
Je bent zo goed bezig en hebt zoveel lieve mensen om je heen. Daar haal je je liefde en kracht vandaan. Je bent goed zoals je bent en de bevestiging van je moeder komt helaas niet, hoe hard je ook werkt.
Lieve Frie, hoe oud je ook wordt, jij hebt tenminste je liefde kunnen tonen en geven aan jouw dierbaren. Die nemen ze voor altijd mee.
Dank voor je herkenbare verhaal en de fantastische muziek erbij: tranen.
Wat beschrijf je het ontzettend raak, ik moet alweer huilen. Pijnlijk voor jou ook, begrijp ik, want je zegt precies wat ik voel en bedoel. Dank je wel! XXX
Ach meid toch. Ouders kunnen de ongeneeslijke ziekte van hun kind niet altijd onder ogen zien. Ik krijg soms ook te horen van "wacht maar tot je..." en dat ik denk: euhm... dat haal ik niet hoor. Maar bij jou gaat het verder. Je ma ziét je helemaal niet, ook niet in wat je voor haar doet. En damned, dat is zo ontzettend verdrietig...
xxx
O Frie ik huil met je mee. Snap je helemaal. En maar doorgaan want het is je moeder en daar hou je toch van hoe vaak ze ook op je ziel trapt. Hoop zo dat je haar mag overleven. En nog wat jaren kan genieten zonder zorgen. Mijn moeder vond dat ik best wel even uit het zkh kon komen om de tv aan te komen zetten. Proberen uit te leggen dat dit echt niet kon. Omdat ik een infuus had. Ze vond dat dat daarna wel weer aangesloten kon worden. Hoe dan he. Dikke knuffel Petra.
Och Petra, nee toch.. Op je ziel trappen, dat is de term, dank je wel. Dikke knuffel terug!
😢♥️
Dikke knuffels voor jou!
Lieve Frie, hartverscheurend, ik moet er van huilen. Ik omhels je.
Wat lastig allemaal 🥴
Liefste schat,
We hebben al 'heerlijk' samen gehuild. Het is me zó vreselijk herkenbaar, helaas. Maar niemand 'neemt je af' wat jij geeft. Dat maakt jou het o zo mooie mens dat je bent. Jij hoeft 'alleen maar' heel goed in je oren te knopen dat dit vooral níet aan jou ligt! Jij geeft al jouw liefde en ik denk wel dat ze dat voelt. Ze wéét het. Het is haar onvermogen dat naar je te uiten. Of je geeft niet wat ze wil dat je geeft... ze weet misschien niet eens wát ze van je wil... Als mijn moeder nou eens had gezegd dat ze liever had dat ik net als mijn zussen óók met haar ging cryptogrammen puzzelen en boodschappen doen in plaats van alle 'praktische zaken' oplossen die belangrijk(er!) waren... dan had ze wel gewaardeerd dat ik er was...
Ze heeft je niet geholpen bij/met/na het overlijden van jouw vader. Niet geweten hoe, mss niet eens echt geweten hoe ze dat met zichzelf moest doen. Dan is er Ep en wie weet heeft ze wel gedacht dat met hem het 'gat van je vader' voor jou opgevuld was... Geen idee natuurlijk, maar voor haar was het 'verder gaan', terwijl jij bleef verlangen naar je vader. Logisch natuurlijk als 13/14 jarige! Dan krijg jij ook nog dezelfde kanker als je pa, dat heeft ze helemaal ver weg gestopt, lijkt het. Ze wil het niet weten en iets wat je niet weet, ís er dan ook niet... Zoiets... Het er wél laten zijn, doet gewoon te zeer.
Ik hield zielsveel van haar.
Ik houd zielsveel van haar.
Liefde
Het beste van jezelf heb je gegeven en geef je!
🫂❤️🫂
Nou, alweer de tissues er bij, dank je wel, lieve Hebe, voor je steun!
Totale onwetendheid, dat is het inderdaad, denk ik. Nu ik er open over ben, hoor ik best veel pijnlijke ervaringen van (vooral) dochters met hun moeders. Sommige nog veel pijnlijker als de mijne. Terwijl de liefde er echt wel (geweest) zal zijn. Hoe droevig, eigenlijk.
O lieverd, wat intens verdrietig om dit te lezen. Ik begrijp je tranen. Ieder kind wil begrepen worden door de moeder, hoe oud ze ook zijn. Ik heb respect voor hoe je hiermee omgaat en dat je er wel voor haar bent met jouw gezinsleven.
Hele dikke knuffel van mij 🧡😘
Lieve Frie,
Wat een heftig en eerlijk verhaal weer. Ik voel jouw pijn en de vermoeidheid tussen je woorden door.
Het lijkt me zo moeilijk om enerzijds alles te regelen en er te zijn, en anderzijds niet echt gezien of begrepen te worden door je eigen moeder. Zeker met alles wat jij zelf al zo lang meedraagt. Dat moet soms ontzettend eenzaam voelen.
Wat je schrijft over dat je een schaduw bent van wie je was, bleef bij me hangen. En tegelijk lees ik ook hoeveel kracht er nog in je zit, in alles wat je doet en blijft doen.
Ik geloof zelf dat ieder mens anders omgaat met ziekte en met wat het leven op zijn pad brengt. De één kan daar op een bepaalde manier mee leven, de ander op een heel andere manier — en dat maakt het soms ook lastig om elkaar echt te begrijpen.
Maar wat voor mij vooral blijft hangen, is hoeveel je geeft. En hoe moeilijk het is als daar niet altijd iets van erkenning tegenover staat, zeker van iemand van wie je dat misschien het meest zou wensen.
Ik wens je vooral rust en zachtheid toe voor jezelf, want dat verdien je echt. Verlies vooral jezelf niet uit het oog.
Liefs, Frennie