Het boek van mijn leven

Zo'n 2 ½ jaar geleden ben ik begonnen, met bloggen, en vanaf dat moment is dat stuk van het boek van mijn leven begonnen.
Ik heb veel van me afgeschreven, en de interactie met de mensen heeft me een andere kijk op zaken uit het verleden gegeven.
In de 1½ jaar dat ik Fee ken, heb ik meer liefde en knuffels ontvangen als in de jaren daarvoor bij elkaar, daarbij opgeteld al de knuffels en liefde die ik van de mensen op het forum heb mogen ontvangen, maken me een gelukkig mens.
Fee lag gisteravond in bed, en ik had mijn koptelefoon op, met zoals vaak muziek.
Mijn emoties gingen alle kanten op.
Fee sliep, en ik streelde haar zachtjes, ik vindt het heerlijk om haar aan te raken, vindt het fijn, om de warmte naast me te voelen, en de liefde, en het vertrouwen.

Soms geeft muziek iets weer, wat ik betrek op mezelf, SORRY van Kensington brengt me in een melancholieke bui, ik denk aan Margreet, aan dat leven dat zo lang geleden eens het mijne was.
Ik ben niet kwaad of rancuneus, het zou sowieso niks helpen, maar de echte reden is, dat ik probeer de liefde te voelen, die ik toen in me had, probeer in liefde aan haar te denken.

En dat boek van mijn leven begint met kanker, en het verlies, en wat het met me heeft gedaan
De ongeremde gedachte dat het in het leven allemaal goed zal komen, ben ik definitief kwijt geraakt.Zoals veel mensen schrijven dat ze het vertrouwen in hun lichaam kwijt zijn geraakt, voel ik als nabestaande, dat ik het vertrouwen in de onbezorgdheid van het leven, voorgoed kwijtgeraakt ben, iets is definitief veranderd.
Ik heb geleerd, van de dag te genieten, hoe beroerd die soms ook is, het is toch een dag van je leven, Ups en Downs, zullen er altijd deel van uitmaken.
Ik heb geleerd dat herinneringen nú worden gemaakt, niet als het je beter uitkomt.

Ik sta soms bewust stil in het moment, probeer het gevoel te voelen dat ik op dat moment heb, de geur, het geluid en de omgeving in me op te nemen.
Als ik er alleen tussenuit ga, doe ik dat, maar ook als ik met Fee, over de heuvels wandel, in de bossen, langs de rivieren en beekjes.
Ik neem Fee in me op, en de omgeving, het geluid en de geur, sta stil bij het moment, en voel de enorme liefde die ik voor ze voel, ik maak een soort van foto voor later.

Ik denk soms na over het afscheid, misschien moet ik dat niet doen, maar ik wil de dingen gedaan hebben voor het zover is, wil het niet eindeloos voor me uitschuiven, om daarover na te denken.
Het is niet zo dat ik telkens aan het afscheid denk, daarvoor zijn we teveel bezig met het heden, afscheid kan altijd nog, zoals ik ooit tegen Margreet zei, we zijn bezig met leven, niet met doodgaan, daarvoor hebben we nog genoeg tijd.

Hoewel Fee er vrede mee zegt te hebben, dat ze de ziekte heeft, komt er soms keihard de confrontatie.
Fee's Morgan Plus 8 is verkocht, ze is er mee in haar eentje door heel Europa getrokken.
Haar huidige auto, is nog niet echt aan vervanging toe, maar de garage (een goed vriend van Fee) heeft gezegd, naar een andere om te kijken, omdat hij verwacht dat volgend jaar de grote kosten gaan komen.
De wielophanging heeft veel te lijden, door alle gaten (potholes) in de weg, het klimaat  de ondergrond, en natuurlijk het geld voor onderhoud, spelen daarbij een rol.
Zeker als ik over de bochtige weggetjes rijd, in het donker, met regen, en haarspeldbochten dan kun je niet alles zien, en dus ook niet ontwijken.

We hebben besloten het geld voor de Morgan in een Hyundai Kona Hybride te steken.
Ik heb een diploma als automonteur (zonder ervaring welliswaar) en kijk naar de techniek.
En dit keer ook naar de kleur, want op de grote parkeerplaatsen, vind je een zwarte auto niet makkelijk terug, ik heb er zelf soms ook moeite mee.
Morgen gaat het waarschijnlijk gebeuren, eerst moeten we Fee's kentekenplaten stopzetten, want ze heeft gekozen voor haar eigen kenteken FEE 864, dan krijgt de auto een papiertje voor de originele kentekenplaten, en vervolgens gaat het omgekeerde plaatsvinden op de nieuwe (2e hands) auto.

Maar Fee was altijd een autogek, vandaar haar Morgan.
Ze heeft de Morgan leren rijden op een racecircuit, puur voor de beheersing.
En nu komt er een andere auto, en zou ze er zo graag in willen rijden.
Het voelt voor haar of haar iets afgenomen is, en ze is in tranen, is met de hond de heuvel opgegaan, om haar verdriet er even uit te schreeuwen.
Het is al heel lang haar uitlaatklep, ook toen haar vader en daarna haar moeder overleden.
Voor Fee is dat sluipende verlies, ook iets dat ze eerder meegemaakt heeft, haar moeder had MS.

Dus vandaag zijn we in Musselburgh gaan eten, ik wil dan niet thuis blijven zitten, en ze heeft voor het laatst de Subaru vanuit de oprijlaan, de openbare weg opgereden, verder gaat ze niet.
Ik ga eens kijken of ze ergens (niet op de openbare weg) kan rijden, gewoon voor de glimlach op haar gezicht, het zal wel te gezapig zijn, Fee heeft de Ferrari's, Lamborghini's, Porsches, en alle andere supercars weleens gereden, door vrienden die net zo auto gek waren als zij,.
Maar nu voelt ze zich even verdrietig