Dak erop

Ochtendritueel bestaat bij mij uit heel langzaam wakker worden, nieuws, kaartspelletje en tv op de tablet in bed. Eenmaal een beetje wakker naar beneden, daar gaat het tempo traag verder met een ontbijtje, wat extra eiwitten voor de spiertjes terwijl ik de blog van Mr Willy lees en daarna kan mijn dag beginnen. 

Nooit ben ik een ochtendmens geweest, maar sinds ik ziek ben functioneer ik voor 11.00 eigenlijk niet. Gezien mijn dagelijkse verplichtingen geen probleem voor mijn energiehuishouding is rustig opstaan essentieel. Gisteren las ik toevallig, dat rustig opstaan belangrijk is om een piek van cortisol te voorkomen en zo niet de hele dag opgejaagd te zijn. Toch fijn dat ik nu een wetenschappelijke reden heb om rustig op te staan 😉.  

Met de blog van Willy vandaag in mijn achterhoofd schrijf ik deze blog. Niet vanwege zijn blog, maar ik moest wel lachen, want ik dacht vanmorgen in dezelfde lijn. 

Ik heb een paar slechte maanden achter de rug. Eigenlijk was het al vanaf oktober ruk. Ik heb zo gekwakkeld met mijn gezondheid deze winter, het leek wel alsof ik weer terug bij af was. Het was lastig om weer in de positieve modus te komen en energie goed te balanceren. Vooral de laatste griep hakte er heftig in. Na 15m lopen moest ik een kwartier zitten en meerdere keren werd ik ’s nachts hyperventilerend wakker omdat ik zo benauwd was dat ik amper lucht kreeg. De griep krijgen we allemaal wel eens, maar bij CLL patiënten duurt herstel langer vanwege de lage weerstand, zijn om nog onbekende reden de longen steeds de sjaak en op de lange termijn zorgen de steeds terugkerende luchtweginfecties voor beschadigingen in je longen die de kansop luchtweginfecties weer vergroot… niet ziek worden is dus echt belangrijk om zo lang mogelijk gezond te blijven. Eenmaal in de ziek modus lukt het soms bijna niet om positief te blijven. Ik probeer te genieten van de kleine dingen, maar het gaat langzaam en je moet dus blijven proberen…. In mijn klusvakantie nauwelijks geklust, omdat ik veel te moe was…. Maar …

Maar vandaag ben ik trots! Want we hebben het geprobeerd, gedaan en het is nog niet af, maar toch komen we elke dag een stapje dichterbij. 

Gisteren hebben we 2/3 van het dak op de overkapping gemaakt. Het is gelukt in de droge periode en nu kunnen we steeds weer wat verder af maken. 

Gerard was gisteren de held op het dak, ik was de drijvende kracht met hand en spandiensten. Vandaag doen we het rustig aan. Ik heb nog wat plantjes voor in de tuin en vanavond eten bij mama voor Moederdag. Komende week gaat het regenen (hard nodig voor tuin en natuur) maar kan ik genieten onder mijn overkapping. 

Het gaat niet snel, het duurt langer dan gehoopt, maar het lukt en ik geniet met volle teugen van deze mijlpaal! Gelukkig deze week kort weekje en dan gaan we gewoon weer lekker een beetje verder. 

Knuffels van een blije Jojo