Dank je wel lieverd!

Voor iedereen die het nog niet weet, maar ik heb de beste man van de wereld!

Maandagochtend werd ik voor de zoveelste keer dit jaar wakker met keelpijn. Vanwege Hemelvaartweekend zou ik maar twee dagen werken deze week, maar gezien de keelpijn en de overleggen agenda leeg geveegd en een weekje vrij. Geen zin om me ziek te melden, want dat zou dan al de derde keer worden in 2 maanden. 

Ik doe het dus rustig aan deze week, want vandaag zouden we eerst nog een paar dakplaatjes leggen, en dan gezellig bij vrienden gaan eten. Gerard zei het dinsdag al, moeten we het wel door laten gaan. Dit zijn echt super dierbare vrienden, maar de laatste jaren spreken we elkaar weinig en hebben elkaar nu al veel te lang niet gezien. Ik heb nergens energie voor en zij hebben drie jongens tussen de 8 en 14, dus druk druk druk. 

Na weer een nacht hoesten en proesten weet ik al meteen als ik wakker word welke knoop ik moet doorhakken, maar het huilen staat me nader dan het lachen. 

Als ik beneden kom zeg ik tegen Gerard dat ik de juiste keuze ga maken, maar dat ik nog even net wil doen alsof ik dat niet ga doen. Hij begrijpt me niet zo goed en kijkt me vragend aan. Hij zegt je weet toch dat je niet moet gaan, het gaat gewoon niet en op dat moment breek ik. De tranen stromen over mijn wangen, ik had zo gehoopt op een gezellig avondje met vrienden en nu moet ik weer afzeggen omdat ik ziek ben. 

De eerste jaren van diagnose miste ik mijn sociale leven niet echt. Ik was zo moe, dat ik nergens puf voor had, was al blij als ik de dag doorkwam. Maar met het beter managen van mijn energie komt ook de levenslust weer terug. Het lijf wil dan niet alles, maar het koppie doet het weer als vanouds... maar waar ik vroeger drie, vier keer in de week met of bij vrienden at, word ik tegenwoordig letterlijk ziek van sociale contacten. Alle griep die ik afgelopen maanden heb gehad is echt niet alleen sociale contacten, maar afgelopen week, nog steeds niet helemaal fit, in vier dagen een borrel op werk, zwemmen met achterneefje en familiediner bij mama voor moederdag is teveel voor mijn weerstand. En dus ben ik weer ziek.... Ik weet het, de weerstand is laag, ik moet goed voor mezelf zorgen, gezond eten, genoeg buitenlucht en vooral niet te veel sociale contacten... maar als je zo'n gezelligheidsdier bent als ik, dan hakt het er behoorlijk in als dat niet meer gaat.... En dus begint de dag met tranen. 

Gerard zegt dat hij eigenlijk ook vind dat ik niet naar stal moet gaan, of in ieder geval niet moet gaan klussen. Ik zeg dat ik dat toch echt wel wil, we zien wel waar het schip strand. Hij haalt de ponymeisjes op, dan hoef ik niet met tieners in een auto (lees nog meer bacillen waar zij niet, maar ik wel ziek van word).

Eenmaal op stal doet Gerard het meeste en het zware werk. Na drie uurtjes hebben we vijf dakplaten voorzien van anticondensvilt en vastgemaakt op het dak. Gerard vind het wel welletjes wil stoppen. Er moeten nog twee dakplaten op, maar die moeten eerst helemaal op maat geslepen worden dus dat krijgen we sowieso niet af vandaag. 

Als iedereen vertrokken is blijf ik even in alle rust achter op stal. Ik ga eerst een uurtje plat op de bank om bij te tanken en als ik de mest heb opgeruimd ga ik op een verhoging bij de pony's zitten die allebei heerlijk liggen te slapen. Nhora staat op en komt tegen me aan staan en samen staan we heerlijk te spragen in het zonnetje en ondertussen moet ik haar overal kroelen. Ze verharen nog steeds flink en dat jeukt altijd lekker... 

Als de pony's weer wakker zijn en uitgekroeld ga ik onder de overkapping zitten en bedenken wat ik ga doen. Stapje voor stapje ga ik een beetje opruimen onder de overkapping. Nu het grootste deel van het dak af is, is het eindelijk geen werkplek en kan de ruimte gebruikt worden. Ik stapel de goede bouwmaterialen netjes onder het dak ipv op een vuilnishoop en verplaats een stapel stenen zodat de schommelbank op zijn plek kan. Ik doe het megarustig aan, niet met de gedachte nog één en nog één, maar gewoon, of ik heb nu wat gedaan dus nu moet ik weer even zitten. En zo ben ik zomaar drie uur onderweg en ziet het er meteen eens stuk gezellig en netter uit. Nog lang niet klaar, maar het begint wat te worden. tussendoor geniet ik met volle teugen van de overkapping. De gedachte dat ik morgen het hek kan maken terwijl ik heerlijk droog onder het dak zit en het de hele middag gaat regenen stemt mij vrolijk. Door het rustig aan te doen, heb ik weer het gevoel dat ik de hele dag kan klussen. Weliswaar maar een fractie van wat ik vroeger deed op een dag, maar het gaat om de beleving van de hele dag lekker buiten op stal rommelen en dingen bouwen.

Eenmaal thuis lekker eten en bankhangen. Moe en koud lig ik onder een dekentje tegen Gerard aangerold. Ik kijk hem aan en zeg dat ik vanmorgen nog moest huilen, maar dat ik uiteindelijk een heerlijke dag heb gehad. Waar de dag begon met tranen eindigt deze met een gouden randje. 

Elke dag een beetje meer balans! En ik prijs me gelukkig met mijn heerlijke stal en geweldige partner!