Naar mijn gevoel

Sommige mensen hebben een mening. Andere mensen hebben een mening én een kapsel dat erbij past. Ge ziet ze op televisie. Proper in het pak, juist genoeg verontwaardigd, juist genoeg meelevend, en altijd klaar met zo’n zin waarvan ge direct voelt dat ze die al drie keer geoefend hebben in de auto onderweg naar de studio.

“Wat ik nu ga zeggen is mijn persoonlijke mening.”

Pfff. Altijd datzelfde zinnetje ook. Alsof ge plots recht in hun woonkamer zit en ze u iets kwetsbaar gaan toevertrouwen terwijl ondertussen de schmink nog in hun wenkbrauwen hangt.

En telkens ik dat hoor, krijg ik daar een raar gevoel van. Zo’n licht ongemak, gelijk wanneer iemand op café te hard probeert over te komen als “een warme mens”. Dan vertrouw ik het al niet meer. Misschien onterecht. Kan zijn. Maar toch. Want ge voelt gewoon dat die mensen nog twintig andere meningen in hun vestzak hebben zitten. Eén voor televisie. Eén voor op restaurant met belangrijke mensen. Eén voor Twitter. Eén voor als de sponsor meekijkt. En waarschijnlijk nog eentje voor als ze ooit minister worden.

Op het forum werkt dat anders.

Daar komt ge geen mensen tegen die zeggen:
“Daar ben ik het in geenen dele mee eens.”

Daar zegt iemand gewoon:
“Ik ben bang dat het terugkomt.”

Of:
“Ik trek het vandaag even niet meer.”

En soms nog het ergste van al:
“Mijn lief doet zo afstandelijk de laatste tijd.”

Dat zijn geen meningen meer. Dat is gewoon een mens die iets zegt omdat hij het anders opvreet vanbinnen. Groot verschil. En misschien klinkt dat sentimenteel. Kan zijn. Maar ge voelt daar tenminste dat niemand ondertussen half naar zijn gsm zit te kijken terwijl ge uw hart uitstort. Dat gebeurt op andere plaatsen genoeg tegenwoordig. Mensen vragen “hoe gaat het?” en hopen eigenlijk dat ge “goed hoor” antwoordt zodat ze verder kunnen met hun boodschappenlijstje.

Op televisie draait alles rond toon. Rond slim formuleren. Rond goed klinken.

Hier niet. Hier moogt ge twijfelen. Hier moogt ge zagen. Hier moogt ge iets dom zeggen, of iets dat uzelf tegenspreekt. Ge moet hier geen sterk verhaal ophangen. Niemand krijgt hier punten voor eloquentie. Gelukkig maar.

Want ik heb ondertussen de energie niet meer om nog een versie van mezelf te spelen die beter overkomt dan de echte.

Ik heb gewoon… gedachten. Gevoelens. Schrik soms ook. Dikwijls eigenlijk. En af en toe eens een goeie dag ertussen, gelijk een verloren frit tussen de autostoelen die ge maanden later ineens terugvindt.

En op dat forum begrijpt men dat precies.

Daar moet ge niks bewijzen. Daar moogt ge gewoon mens zijn. Half moe, half bang, half grappig soms. 
En dat is eigenlijk al lastig genoeg.