Verlies.
Verlies van vanzelfsprekendheid.
Je lichaam gaat nooit meer "stil" zijn zoals vroeger. Vroeger was mijn lichaam: stil op de achtergrond , betrouwbaar, "onzichtbaar". Nu is het aanwezig, begrenzend, iets waar je rekening mee moet houden. Je mist hoe het was. Vrij kunnen bewegen zonder erbij na te denken. Energie hebben zonder grenzen te voelen. Een lichaam dat vanzelf meewerkte.
Blijven vergelijken met vroeger geeft frustratie, gevoel van tekort, mijn lichaam voelt als tegenstander.
Nu vergt het de kunst, wat kan nog wél binnen nieuwe grenzen, aanpassen om weer wat kwaliteit terug te krijgen. In plaats van "ik kan dit niet meer," wordt het, "wat is vandaag haalbaar zonder verergering." Ik heb geen oneindige energie meer. Ik heb een "dagbudget" en op=op, maar wel zelf te verdelen. En dat blijft nog moeilijk. Door de chronisch aanwezige lichamelijke klachten krijgt mijn hoofd geen rust om het een plek te geven. Omdat mijn lichaam het verhaal blijft "vertellen."
Ik doe mijn best....
30 reacties
Beste Joanne,
Zo herkenbaar dit, mooi verwoord. Ik ervaarde dit al tijdens schildklierkanker proces en daarna en nu bij de borstkanker is het nog meer inleveren en incasseren. Helaas je doet er niks tegen, het is leven bij de dag en precies zoals je het hier stelt "Ik heb een "dagbudget" en op=op, maar wel zelf te verdelen". Sterkte ....het is niet makkelijk.
Groetjes Caroline
Sterkte gewenst dat je weerrr in die molen zit. Sterkte met alles wat komen gaat. Groetjes 🍀
Hallo Joanne,
Zo herkenbaar. Al acht jaar zie ik mijn energie achteruitgaan, waarbij het de laatste twee jaar hard is gegaan. Het verzet ertegen kost ook nog weer heel veel energie. Beetje bij beetje probeer ik het verzet los te laten. Heb inmiddels veel van wat ik deed afgezegd. Begin me steeds meer te realiseren dat het niet anders kan. Het blijft heel lastig.
Lieve groet, Karin 😘
Je hebt al veel moeten doorstaan. Sterkte🍀groetjes ❤️
Hallo,
Hier ook hetzelfde. Maar probeer er inderdaad mee te leven en het te omarmen. Ondanks alles, de kanker, het chronisch ziek zijn, de diabetes en het moe zijn, ben ik toch heel gelukkig met datgene wat nog wel kan. Rondje lopen met de hond. Lekker in de schaduw zitten, boekje lezen. De dagen zijn niet te kort maar ook niet lang. Sterkte en lieve groet Anita.
Inderdaad " gelukkig zijn met datgene wat nog wel kan." Dat lukt me al steeds beter. Met af en toe nog zo'n baaldag er tussen. Groetjes 🍀
Ja, dat dagbudget. Dat heeft iedereen natuurlijk, maar voor mijn behandeling (2 operaties aan fase 2 hersentumor), ging ik maar door en door. De tweede (wakkere) operatie heeft tot licht hersenletsel geleid, waardoor ik snel overprikkeld raak. De batterij gaat sneller leeg en laadt minder snel op. Heel irritant. In het programma Hersenz heb ik leren omgaan met mijn letsel. En mijn nieuwe grenzen leren (h) erkennen en respecteren. Soms heb ik een super goede dag en vergeet ik bijna dat ik rekening moet houden met dat budget. Soms ga ik toch nog over m'n grens en moet ik boeten met een paar dagen waarin ik niet veel kan. Ik merkte wel hoe ik gewend was geraakt om niet naar mn lijf te luisteren. Gek toch, dat we onszelf haast verplichten om door te ploeteren?
Nou zeker gek, en helaas herkenbaar. Zelfopgelegd, door dat malle hoofd :-). En ook gek om gewoon niet naar het lichaam te luisteren...
Toen ik klaar was met het behandeltraject, heb ik mijn lichaam trouw belooft. Ik was verwonderd over wat het lichaam allemaal aan destructiefs te verduren had gehad (chemo's, bestraling) en daar wonderbaarlijk weer bovenop kwam. Daar kwam nog eens bij dat ik vóór de kanker een energieprobleem had. Altijd moe, al bij het opstaan. En wat anderen als chemobrein bestempelden, had ik al voor de kanker als gevolg van psychische stress. Het merkwaardige is dat de kankerbehandeling een soort van reset heeft gegeven, want het gaat veel beter met mijn brein en mijn batterij laadt weer op! In de kankerperiode heb ik geleerd om hulp te vragen, en even te gaan rusten als ik moe was. En ja, dat doet een heleboel goed. Vandaar die belofte van trouw. Ik wil het lichaam volgen, en niet het lichaam voorschrijven wat het moet. Niet het hoofd het tempo laten bepalen, maar dat lieve, wijze lichaam. Dat doet me zo goed.
Ja hè, precies wat je zegt. "Gek dat we onszelf haast verplichten door te ploeteren." En je zegt een "dagbudget" hebben we natuurlijk allemaal. Inderdaad! Daar sta ik nu pas bij stil. Nu jij het zegt. Daar stond je voorheen niet bij stil. Hoeveel je eigenlijk ooit van je lichaam vraagt en dat dat zonder enige moeite ook kon. Eye- opener. Groetjes 🍀
Beste Joanne,
Onze lijven hebben die schijnbaar onuitputtelijke energie opgebruikt bij hun strijd tegen "het kwaad"... maar als je je richt op wat (en in welke mate) je nog wél kan, word je een gelukkiger mens.
Ik heb daarnaast nóg een voordeel als 70-plusser... want denk vaak: "zal wel door de leeftijd komen!"
Sterkte! 👍
Dank je Phil.❤️🍀groetjes
Hoe herkenbaar! en prachtig verwoord! Zelf zeg ik vaak, en ervaar dat dus ook zo, ik kan niet meer wat ik kon. En dat weet en besef ik, en toch blijft het een uitdaging om daarnaar te leven, vooral omdat ik ongelooflijk veel op geestkracht kan doen, en dan toch over mn grenzen heen ga, wat ik nadien voel en van mag bijkomen en bijtrekken. Een hele puzzel, Ik heb het gevoel dat ik, door toch te vaak op geestkracht te doen wat ik beter op dat moment had kunnen laten, teveel aan het lappen ben, en niet toekom aan echt rust nemen zodat daarna opbouwen kan starten. Merk dat ik, waar ik eerder er nog mee weg kwam, dat nu niet meer lukt, mn lichaam zegt op een gegeven moment op hardere manier nee, als ik al een eind op de geestkrachtweg loop.
Dank voor de goede verwoording!
Herkenbaar. Wilskracht of enthousiasme zijn dan uiteindelijk je vijand, omdat je jezelf een rustiger tempo ontzegt. Het is inderdaad een hele puzzel, die je nog nooit eerder zo hebt gelegd. Wat me heeft geholpen: minder moeten (mindset), en meer zijn. Meer leven in en met het nu.
Precies wat je zegt, heel goed verwoord! ... "wilskracht en enthousiasme zijn je vijand" en ook ik heb geleerd minder te moeten. En meer te leven in en met het nu. Maar gisteren won dan toch weer mijn enthousiasme en heb ik iets te ijverig de ramen gelapt waardoor ik nu weer voor pampus lig. Groetjes 🍀
Inderdaad dat dus. Precies wat je zegt. Groetjes 🍀
Dank voor je post. Heel herkenbaar en dat voelt goed. Het is inderdaad erg frustrerend en voelt als boksen tegen een wolk. Het helpt niet en is ongrijpbaar. Ik heb geen oplossing maar het feit dat je het zo goed weet te omschrijven zal moeten kunnen helpen.
Inderdaad wat je zegt. " Boksen tegen een wolk." Groetjes 🍀
Hoi Joanne,
Het ervaren van wat niet meer gewoon is, vind ik wel een ding.
Uitgezaaide borst ca, 10 jaar na primaire tumor sinds een jaar. In het verleden al veel pijnen doorstaan. Nu antihormoon therapie letrozol en later tamoxifen. Veel gewrichtspijnen en slechte nachtrust. Dus energielevel niet altijd top. Het voelt bijna vreemd als ik me een keer "gewoon" voel.Dat is dan toch wel een ongewone ervaring vloor mij op dat moment.
Inderdaad" gewoon voelen is vaak ongewoon." Het went nooit. Groetjes 🍀
Dag,
……jij bent een topper💐🏆💐……wat heerlijk als je er zo ‘optimistisch’ naar kunt kijken……zou ik ook moeten doen….maar ik heb wel antidepressiva nodig, dan trek ik het nog wel min of meer…..
JJB
Harmonie tussen lichaam en geest is een kwetsbaar samenspel. Het vinden van een blijvend evenwicht daarin is geen eenvoudige opgave. En als dat dan een zetje nodig heeft mbv medicatie is dat helemaal prima als je jezelf daardoor beter in balans voelt. Groetjes 🍀
Ik probeer zoveel mogelijk dingen om de dag te plannen,
en heb geleerd hulp te vragen bij zware dingen,
wat bleek? de mensen rondom me zijn blij me te kunnen helpen,
zij staan vaak machteloos en willen ook niet steeds vragen of er nog wat nodig is,
ik merk dat ik soms haast euforisch ben als ik een "lege" week heb.
ik ben 62, nu 42 jaar ziek,
(door nierziekte-medicatie kanker gekregen.)
Knap hoor!!! om heel je leven dat bepaald wordt door een zwakke gezondheid toch nog kleur te geven!💐
Wat een mooi begrip, dagbudget. Dat ga ik voor mezelf inzetten, om zo meer vrede te hebben met het feit dat het tegenwoordig zo werkt: er is geen onbeperkte energie meer.
Als mensen nu aan me vragen hoe het met me gaat antwoord ik meestal: "goed, ik ben actief en doe heel veel, maar daaromheen moet ik ook veel rusten". De realiteit is dat ik elke avond in m'n hoofd heb wat ik de volgende dag allemaal ga doen, ook elke dag met dat idee start, maar elke middag (en vooral avond) uitgevloerd op de bank lig en veel van m'n plannen moet uitstellen. Daar heb ik niet altijd vrede mee.
Ik ben een positief mens en ga dus dat begrip, dagbudget, gebruiken om meer grip te krijgen op hoe het nu (nu eenmaal) is.
wat een goede omschrijving, een dag-budget aan energie en op is op. Waar je vroeger zei "nog even dit" of "oh, dan kan ik onderweg gelijk dat meenemen" dat is er niet meer bij. Constant nadenken over wat wel of juist niet kan, zo herkenbaar; vandaag over je dag-budget heengaan betekent morgen een dag uitgewoond en nergens toe in staat zijn. Drie uur reizen om een verjaarsvisite af te leggen en dezelfde dag ook weer drie uur terug is helaas te veel van het goede. Als je dat vriendelijk uitlegt en er wordt gereageerd "ja maar ik ben jarig" dan ben ik uitgepraat. Keuzes maken blijft lastig; je doet het niet voor je plezier. En als men niet snapt hoe vervelend en moeilijk dat kan zijn is dat hun probleem probeer ik nu maar te denken.
Veel succes, sterkte en kies voor jezelf
Dat dagbudget is bij zó snel op … ik doe wat ik zo graag doe … mijn ochtendwandeling … en dan is het op. Ben 68 voor de 2e keer borstkanker, 33 jaar later. Zo veel moeilijker dan toen.
Leef met je mee. Groetjes. Mireille
Wat jij beschrijft herken ik sterk. In mijn traject merk ik ook dat energie geen vanzelfsprekendheid meer is maar iets wat voortdurend verdeeld moet worden.
Zelfs op een goede ochtend weet je niet hoe het lichaam een paar uur later reageert.
Dat voortdurende schakelen tussen willen, kunnen en begrenzen is mentaal bijna net zo zwaar als het fysieke deel. Toch zit juist daar ook de uitdaging: zoeken naar kwaliteit van leven binnen een lichaam dat niet meer automatisch meewerkt.
Precies dus dat. Helemaal juist omschreven.
Lieve Joanne,
Inderdaad zo herkenbaar! Ik heb weliswaar een hele andere kankersoort maar toch herken ik zo veel in jouw prachtig verwoordde blog. Ik had een tumor in mijn been en loop hierdoor heel slecht en ben nu afhankelijk van mijn scootmobiel. Baan verloren, auto weg moeten doen. Dus mijn wereld is nu zoveel kleiner. Maar ik ben er nog en ik kijk naar wat ik wel kan en ik heb gelukkig ook een positief karakter. Maar ik zeg altijd ik heb een leven voor en een leven na de kanker. Ook al hangt het zwaard van Damocles boven mijn hoofd ik geniet van de kleine dingen. Ik heb ‘gelukkig’ geen partner maar een geweldig lief hondje die het prima vind als ik ‘s middags een tukkie moet doen en ‘avonds al na het eten op bed lig omdat mijn lichaam op is. Hij gaat gewoon gezellig mee en ligt naast mij op bed. Dank voor het delen van jouw verhaal en ook iedereen die gereageerd heeft. Ik voel me dan sterker en verbonden met jullie en dat doet mij goed. Liefs van mij ❤️
"Kanker genezen" vind ik daarom een fout begrip. Kanker kunnen ze gelukkig bij velen verwijderen of vertragen, maar je houd er vaak allerlei vervelende gevolgen aan over. Waardoor je je niet " genezen" voelt. Wél met het geluk er nog te mogen zijn. Maar je daar soms een hoge prijs voor moet betalen. Groetjes ❤️🍀