Terug aan 't werk

Sinds gisteren opnieuw beginnen werken. Dat is geleden van vóór de kerstvakantie, dus zo'n vier maanden. De eerste week in een nieuwe job is altijd zoekende, je weet nog van niets, je hebt opleidingen, je kent nog niemand... Dus gisteren is er nog niet veel gebeurd. 

Ik werk nu 4/5de. Ik heb tot nu toe altijd voltijds gewerkt. Maar dat zag ik echt niet meer zitten. Niet alleen heb ik een dag nodig om al de doktersafspraken in te plannen, ik ben sinds september '25 opnieuw begonnen met studeren. Dit was dus een aantal maanden voor ik de diagnose kreeg en ineens moest behandeld worden. Ik studeer een bachelor. Gewoon voor mezelf, omdat ik denk dat ik dat kan en omdat ik nooit die kans heb gehad om dat te doen tot nu. Volledig in afstandsonderwijs, wel te verstaan. Ik neem ook vrij weinig vakken per jaar. Ik heb in januari 4 examens gedaan (allemaal geslaagd :-) ), ik heb twee online cursussen voltooid en heb in mei nog één examen. Dus naast de doktersafspraken ga ik de dinsdag ook gebruiken om te studeren. De examens doe ik meestal op zaterdagvoormiddag.

Ik was niet nerveus om terug te gaan werken gisteren. Ik bedoel, niet voor de job. Ik weet dat ik deze job ga kunnen. Het was een intensieve sollicitatieprocedure en ik ben gekozen uit zo'n 50 mensen, dus ik maak me geen zorgen dat ik het inhoudelijk niet ga kunnen. Ik vraag me wel af wat de vermoeidheid gaat geven. Ik heb hen niets verteld over CLL. Ik ben daar ook niet toe verplicht. Dat zijn alleen mijn eigen zaken. Dus ik hoop dat ik het met die vrije dag op dinsdag wel zal kunnen bolwerken. 

Het enige probleem is dat het me nog niet helemaal duidelijk is wat mijn taak precies zal zijn. Het is een job die tot nu werd uitgevoerd door een dame die binnen een kleine twee weken op pensioen gaat. Zij deed het halftijds. Maar ze willen de job herdefiniëren. Ze zijn nog wat zoekende naar wat ze me gaan laten doen allemaal. En dan hoor ik gisteren dat er een gsm bij aan te pas zal komen. Ja, dan krijg ik wel wat zenuwen.
Ik ken mezelf. Als ik mijn job graag doe, dan smijt ik mezelf er volledig in. Overuren, weekendwerk, ik zou het allemaal doen. Zonder aan mezelf te denken. Ik ga daarvoor gigantisch moeten opletten nu. Luisteren naar mijn lichaam. Maar ja, als ik dan luister naar mijn lichaam en dat zegt dat ik te snel ga, ga ik dan wel goed genoeg zijn om die job uit te voeren?

Dus ja, ineens kwam er wel wat stress opzetten. Ik mag eigenlijk vooral niet te veel nadenken. Ik zie en hoor wel wat ze met me van plan zijn. En ik ga op tijd grenzen moeten aangeven. Zonder hen op de hoogte te brengen van mijn CLL, wel te verstaan. Want ik wil die stempel niet krijgen nog voor ik mezelf heb kunnen bewijzen.

Iemand vroeg me naar mijn gezin? Ik ben een goeie 20 jaar samen met mijn partner. We hebben twee dochters van 22 en 19 jaar. De oudste is afgestudeerd, woont samen met haar vriend en werkt voltijds sinds januari. De jongste heeft het iets moeilijker. Struggelt om haar weg te vinden in het leven. Maar ze zal er zeker ook wel raken. 

Die grote klier op mijn achterhoofd is terug iets rustiger. Ik kan nog altijd niet slapen op mijn rechterkant, maar overdag heb ik er minder last van gelukkig. Andere klieren in mijn hals blijven op-poppen. Kleinere dan. Ik voel ze overal maar ze doen geen pijn. Ik ga voorlopig nog niet terugbellen voor een vroegere afspraak. Zolang het blijft zoals het nu is, is het behoorlijk ok. Ik focus me nu een tijdje op mijn nieuwe job en wacht de volgende afspraak af voor de bijkomende medicatie Venetoclax.

O ja, zondag was er een babyborrel van het kindje van mijn neef. Eerste keer dat ik mijn familie terugzag sinds de diagnose. Mijn moeder weer gezien. Die ene tante die ervan weet (ik zie deze mensen niet vaak, ik zie niet in waarom ik het aan iedereen zou zeggen). Met mijn moeder heb ik een ingewikkelde relatie, dat komt misschien later nog wel eens ter sprake. Die tante pakte me stevig vast en gaf een dikke knuffel. Zo met van die medelevende ogen, weet je wel? Dat vond ik... Kweet niet. Ambetant bijna. Hele lieve tante, hoor. Ik heb haar wel graag anders. Ik ben niet lang gebleven.

Hoe minder mensen dit weten, hoe beter. Het is mijn probleem, het zijn mijn zorgen. Ik moet ermee leven. En zolang ik de onvoorwaardelijke steun heb van mijn fantastische partner, lukt het allemaal wel.