Kump good

Afgelopen zondagavond schreef ik de blog ‘Ik word daar zo moe van’, vrij naar Kabouter Lui. Maar maandagmorgen las ik die terug en werd ik vooral moe van mezelf en mijn geschrijf – dus ik heb ‘m weer verwijderd. En doe bij deze een nieuwe poging. 

Intussen heb ik voor de zoveelste keer (ik onthoud sommige dingen niet of maar kort) opgezocht of het ‘de blog’ of ‘het blog’ is. Het mag allebei, oh ja. Maar je moet wel consequent zijn, lees ik, kiezen dus. Omdat het woord blog afgeleid is van weblog en ik daar ‘de’ beter bij vind klinken, kies ik dus vanaf nu voor ‘de blog’. Maar dat terzijde. En ik hoop dat ik het onthoud.

Goede scanuitslagen had ik weer! Toch ook dit keer weer de buik er bij: vleesboom in de baarmoeder, cyste in de lever – je zou willen dat je het niet gelezen had. Maar de scans van longen en hals weer ongewijzigd! En hoofd, toevallig een stukje van te zien (huh?): meningeoom groeit langzaam, in de gaten houden. Ik wist wel dat die daar zat, ik leg het naast me neer. Ik zeg het ook wel eens tegen lotgenoten: als je alles bekijkt en meet, is er altijd wel iets dat afwijkt. De kanker groeit niet! En daar gaat het om.

Weer een verblijfsvergunning voor vier maanden. En de volgende keer misschien voor zes maanden, schrijft mijn longarts naar mijn huisarts. De vorige keer dat we dat deden, was er op vijf plaatsen groei van de kanker. Maar ja, ergens moet je er toch weer vertrouwen in hebben. 

Verder was ik rondom de scans ziek. Ik heb bijna 9 jaar uitgezaaide stadium 4 longkanker, ik heb een paar keer corona gehad, wekenlang koorts, meerdere longontstekingen, heftige pijn en bijwerkingen - maar nog nooit was ik benauwd en hoestend. Tot eind februari. Piepend zwoegde ik rond, de 200 meter naar de supermarkt moest ik halverwege op het bankje gaan zitten. Halve nachten zat ik rechtop in bed om niet te stikken in weet-ik-wat. Ik toog naar de huisarts, meerdere keren, belde de longarts. De longen klonken schoon, er heerste griep. 

Ik kon rationeel wel bedenken dat ik griep had. Helemaal niet gek, zo eens in de 10 jaar griep. Maar een hardnekkige gedachte drong zich aan me op: dit is hoe het zal gaan. Als je ziek wordt van die longkanker, als niks meer helpt en de kanker groeit, als je uitbehandeld bent. Ik zag het in de ogen van m’n Lief, hij bedacht het ook. 

Achteraf bleek dat hij zich nog veel meer zorgen had gemaakt dan ikzelf. Ik kreeg van de huisarts een inhalator met zo’n Ventolin-achtig goedje en daarmee ging het al stukken beter. De scans kwamen en het gesprek met de longarts, die me probeerde mee te geven dat het ‘zo’ niet hoeft te gaan. Ooit, op het eind. En toen kreeg ik nog eens de griep, of één of ander virus, en begon het gesukkel van voor af aan. Maar toen hadden we ervaring.

En nu is het echt volop voorjaar. Al een paar keer is het mooi weer geweest, de klok hebben we weer een uur vooruit gezet (laten we daar mee ophouden en gewoon in de wintertijd blijven, zoals het hoort…).  De tuin is in beslag genomen door vogels en egels en op de Dierenopvang stroomt het vol. Jonge eekhoorns, hazen, en langzaam aan ook jonge vogels. Het begon voor mij met een klein kaal kauwtje, zo aandoenlijk, op een kruikje natuurlijk en in een door ons gemaakt warm nest. Elk uur voeren. De Dierenopvang is de enige plek waar ik helemaal in het hier en nu ben, waar ik nergens anders mee bezig ben dan met de beestjes. 

Ik moet me helaas een tijdje laten uitroosteren. Omdat mijn moeder gaat verhuizen, van een oude eengezinswoning naar een nieuw gelijkvloers appartement. En Liefs dochter verhuist ook. Het is een goede tijd om te verkassen: al die groei en bloei en de fluitende vogels! En nadat ik veel gesteggeld heb met mijn moeder, zijn we er allemaal hard aan toe dat ze naar haar nieuwe woning gaat. Allemaal betekent dan: zij, Lief en ik en mijn kinderen, al haar buren.. Kump good, zeiden we dan in onze Harten7 groep. Waarvan alleen Hebe en ik overgebleven zijn, maar toch – kump good!