Hoera ik heb een paard en duizend andere dieren: Gerards Visie

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn vrouw. Ik hou echt zi0elsveel van mijn vrouw…. Maar het is ook echt verschrikkelijk om met haar en die beestenbende te leven.

Jojo is al de hele week ziek. Ze begint wel langzaam op te knappen, maar benauwd, hoesten, keelpijn… Alles is te veel… het lijkt wel een vent…. 

Maar goed, niet vooruit te branden dus…. Maar wij lekker rustig op de bank…. Ineens veel rumoer en beweging naast me…. Het is overigens al 21.30 geweest… voor mij is dat al bijna bedtijd…. Die zieke vrouw van me, die ziet op de webcam een verdachte auto met aanhanger op stal aankomen…. Ze vliegt op, springt in de auto en rijdt naar stal. Niets aan de hand natuurlijk het waren een paar duivenmannen die duiven moesten inkorven voor de wedstrijden.  Ik had haar wellicht tegen kunnen houden, maar ja,…. Dan slaapt ze de hele nacht niet. 

Maar goed… die stal dus…. Ze had me wel gewaarschuwd hoor, begin nooit aan een vrouw met paarden…. Misschien had ik moeten luisteren. Het helpen voeren, uitmesten en dergelijke heb ik gelukkig al lang geleden afgeleerd, ik moet alleen nog af en toe helpen met klussen. Op zich leuk, maar ja, ik ben ook de jongste niet meer en omdat zij bijna niets meer kan, moet ik tegenwoordig al het zware werk zelf doen. 

Leven met Jojo en een stal is alsof….. nou ja… je zelf leeft in een stal, alleen is de stal van de dieren vaak het netst van allemaal…. Dat is de enige plek die ze regelmatig schoonmaakt, want verder heeft ze niet echt een schoonmaakgen. Gelukkig hebben we tegenwoordig Harry, onze robotstofzuiger, want bijna dagelijks komt ze thuis zit er nog een halve stal aan haar vest, BH, haar broek en sokken. De auto is nog erger… ik ben blij dat ik tegenwoordig mijn eigen auto heb… want wat een vuilnisbak…. En dan durft ze ook nog te zeggen, dat ze precies weet wat er in ligt en waar…. Ik geloof het niet… Wat ik ook niet geloof, is dat ze zegt altijd maar één paar stalschoenen te dragen, maar toch ligt er bij de zijdeur een leger stalschoenen, ik heb dat maar opgegeven. 

Terug naar die camera…. Sinds vorig jaar heeft ze dus camera’s op stal…. Nou ik zweer je, ze is nog niet thuis of de app gaat aan, om te kijken of er nog iets bijzonders is gebeurd… als ik vraag of ze daar niet beter kan gaan wonen zegt ze steevast nee, want het is zo lekker om thuis te komen en de deur achter je dicht te trekken… ehhh en dan dus verder gaan op de camera’s… nou ja, ik zal wel gek zijn. 

Waar ik wel gek van wordt is ook dat eeuwige gezeur over die beesten…. Want niet alleen net terug van stal kijkt ze dus op die camera. Nee, net terug en zus en nichtje hangen alweer aan de telefoon omdat ze wat vergeten zijn te zeggen. Echt nieuwe verhalen hoor ik nooit, want ik sluit me helemaal aan bij Djumbo, dat elke week de zelfde verhalen worden verteld. Ik kom er dus bijna nooit, maar ondertussen weet ik precies wie wie is en wat er zich de afgelopen 30 jaar heeft afgespeeld op stal.

Maar goed, het is ook wel grappig…. Ik mag bijvoorbeeld niet de was doen…. Dat komt, omdat ons washok vooral twee dingen heeft die andere niet hebben…. Het is een veredeld gereedschapshok met alle schroeven, bitjes, boutjes, moeren en ringen die uit haar kleding komt…. Zie dit voor je, 2m2 vloer in ons washok… daar ligt een m3 was (ja, die is bijna allemaal van haar door die stal) de rest bestaat uit hooi, ongeveer 0,7m3 dat door haar verzameld wordt in haar kleding en dan omdat het zo slecht is voor de wasmachine op de grond wordt gegooid…. Harry komt daar niet vanwege verstoppingsgevaar… maar Jojo weet alleen hoe een mestvork werkt… een stofzuiger herkent ze amper, laat staan dat ze weet hoe deze aan moet. En dan tussen al die troep door ligt dus al dat gereedschap van mij. 

Ook wel grappig, want waar de meeste vrouwen van alles in hun handtas hebben… wat mijn vrouw erin heeft, hebben er niet veel. Vorig jaar had ze via het werk als kerstpakket voor een prachtige handtas gekozen… dat ziet er op zich al grappig uit, want Jojo loopt er op stal bij als een zwerver met kleding vol gaten, haar vol met stro, zwarte vegen op haar gezicht en dan zo’n nette handtas…. Levert ook weer hilarische momenten op, want zitten we laatst in een restaurant… haalt ze ineens een slijpschijf uit haar tas, de blikken van de tafeltjes om me heen kunnen jullie je wel voorstellen… in ieder geval was er geen man meer die hetzelfde kijkt naar een vrouwen handtas. 

Het klopt wel dat ze vroeger veel meer deed en ik zie als geen ander hoeveel ze ingeleverd heeft… daarom laat ik haar ook maar, want de conditie is dan wel slecht, sinds ze weer pony’s hebben zet ze toch meer stappen op een dag dan voorheen.  Het zou best fijn zijn als ze de energie iets beter leert verdelen tussen huis en stal. Hoe vaak ik niet hoor, ik zet geen stap meer, maar ik heb op stal ook niet zoveel gedaan hoor…Uiteindelijk is dat wel het gezondste en elke gek zijn gebrek, zij kan ook leven met mijn nukken en keuren. Helaas werken haar dromen niet in de lagere stand, want het ene project is nog niet af, of ze heeft alweer tien nieuwe bedacht en ik maar klussen voor haar. Soms heb ik geluk en dan helpt zwager ook mee. Helaas staan we op de een of andere manier ook vaak in de regen. Gelukkig gaan we elk jaar een weekje op vakantie samen om even bij te tanken en dan zeggen we steevast tegen elkaar. Gelukkig krijg je er ook nog heel vele voor terug...

 Maar goed, omdat ik altijd al die verhalen van haar moet horen, dacht ik, ik laat ook even de andere kant van haar zien en als ze dan stralend thuiskomt van de stal dan weet ik weer waarom ik zoveel van haar hou.. ondanks al dat hooi overal. 

ps, op de foto ben ik met zwager met een konijnenhok bezig.... dat was twee jaar geleden... ook weer zo'n project dat nog steeds niet helemaal af is. Nou ja, de konijnen zitten er wel goed bij 🐰🐰🫥