Hoera ik heb een paard en 1000 andere dieren: Kikker verteld

Kikker verteld:

Aan de trillingen in het water voel ik dat de reus er aan komt… de trillingen worden heviger en heviger…. Een schaduw komt over mijn zonnebed….

En daar ineens uit het niets kijken een paar reuze ogen me aan…. 

Ze lijkt vriendelijk te kijken….

Volgens  de andere reuzen is dit haar vriendelijke gezicht…. 

Maar haar ogen kijken me zo indringend aan, dat ik snel wegduik onder de vijverbak. 

Gezien haar omvang vind ik haar doodeng….

 De andere reuzen noemen haar Jojo….

Eenmaal onder water en uit haar zicht, koelt het water mijn verhitte gedachten een beetje af. Mijn gedachten gaat terug naar onze eerste ontmoeting…. Een ontmoeting toen ik nog een klein dikkopje was….. ik woonde met al mijn broertjes, zusjes, ooms, tantes, ouders en opa en oma in een klein vijvertje met volop voedsel. Twee kleine reusjes woonden er ook. Ik vond ze destijds inmens, maar toen Jojo boven de vijver verscheen bleken de reuzen nog twee keer zo groot te kunnen zijn…. Zeg maar het verschil tussen een orka of een blauwe vinvis…. Beide groot en indrukwekkend…. Maar die laatste nog vele malen groter.

Maar goed…. Ik woonde dus in dat kleine vijvertje en ineens dook Jojo op. Ze was vrolijke en lachte, maar als een soort duiker in de Nemofilm, ja beste lezers, ook kikkers kijken Disneyfilms, maar voor de niet Disneyfans… Nemo is dat oranje visje die door een duiker wordt gevangen en in een aquarium wordt gezet, weggerukt van zijn familie en vrienden. Nou, dat heb ik dus ook meegemaakt. Een wit bakje kwam mijn vijvertje in en samen met tien andere dikkopjes werd ik schuddend en husselend na een lange reis in een wereldvreemde vijver gegooid. De tuin van Jojo….

Deze eerste kennismaking was doodeng…. Maar eerlijk is eerlijk…. De vijver waar ik in terecht kwam is fantastisch. Mijn oude vijver lijkt bij deze wel op een flat in de Amsterdamse Bijlmer. Op zich prachtig, maar overbevolkt en het blijft een stad. Nu woon ik in een vijver die meer lijkt op een kasteel en ook nog een buitenhuis, samen met heel veel andere dieren en vooral heel veel planten. Er zijn verschillende hoogtes, ik kan er makkelijk uit klimmen, elk moment van de dag is wel een plekje met zon om me op te warmen en overal zijn stenen om me onder te verschuilen. Als ik het zo beschrijf, dan weet je dat Jojo het beste met ons voor heeft. Iedere dag inspecteert ze hoe het met ons gaat. 

Toen ik net in de vijver kwam bleken er ook nog wat andere dikkopjes rond te zwemmen. Opa Harry waakte over hen en nam mij en mijn broertje, zusjes, neven en nichtje op in de familie. Het was een warme zomer en opa Harry leerde ons bij de schemering vliegjes te vangen. Tussendoor vertelde hij dan verhalen over hoe het vroeger was. Opa Harry was geboren in de vijver van de buren. Een oude lekke vijver met weinig planten en steile randen. Niet ideaal, maar er kwam ook nooit iemand in dus het was eigenlijk een kikkereldorado. De tuin van Jojo en Gerard had wat kleine vijverbakjes en daar gingen ze dan altijd gezellig met elkaar op vakantie. Ooit gaf Jojo een plant water, maar opa Harry zat net onder die plant te rusten en kreeg ineens een plens ijskoud water op zijn lijf. Hij schrok zich een hoedje en nam een reuzesprong de plant uit, zo langs jojo heen…. Zij schrok net zo hard als hij.

Hoewel de tuin van Jojo en Gerard al leuk was, wilden ze verbouwen. Tegelijkertijd kregen de buren een kindje en besloten ze de vijver te dempen. In al die verbouwingstrijd is opa Harry veel familieleden kwijt geraakt. Hij en een paar andere zijn de enige overlevenden van een familie die ooit uit honderden kikkers bestond. Hoewel het echt afzien is geweest, is opa Harry nu echt heel blij in de tuin. De tuin is zo kikkervriendelijk ingericht en het leuke is ook, dat er ook een verhoogd zwembad is met weer andere planten en dingen. 

Het enige jammere van de tuin is, dat Jojo ook nogal gek is op egels….. en egels zijn dan weer gek op kleine kikkertjes… ik heb toen ik nog klein was me vaak moeten verstoppen voor zo’n hongerig snuivend stekelvarken. Eerlijk is eerlijk…. Jojo kijkt je dan wel doordringend aan met die ogen van haar, maar ze doet ons niks… die egel is dan weliswaar een stuk kleiner, maar ook een stuk gevaarlijker. Jojo noemt het natuurvriendelijk tuinieren…. Daarom werd ze ook helemaal lyrisch toen er allemaal libellen vorig jaar eitjes aan het afzetten waren…. Eerst vond ik dat nog wel leuk, want die kleine libellenlarfjes smaakten mij best…. Echter toen ze eenmaal groot waren gingen ze achter mijn lieve kleine kindertjes aan…. Gelukkig zijn er inmiddels een heleboel uitgevlogen. Het gegil van Jojo naar Gerard over hoe bijzonder dat was, was tot onderin de vijver te horen…. Wist je dat libellenlarven 1-3 jaar overleven in de vijver voordat ze uitvliegen? De ouders kunnen grote afstanden afleggen opzoek naar een partner en voortplantingswater. Voorwaarden voor goede vijvers is vooral schoon water en hoge waterplanten, zodat de larven via de planten uit kunnen kruipen en zich in de zon opwarmen. Het opwarmen kan best lang duren, maar eenmaal uitgevouwen en opgewarmd kunnen ze meteen vliegen. 

Maar goed mijn schrijftijd zit erop en omdat het eindelijk een beetje geregend heeft ga ik is kijken of die naaktslakken ergens wat lekkere ei hoopjes hebben gemaakt, want ik wil wel is wat andere eten dan die torren in de vijver lekker springen door de tuin en dan vanavond bij de schemering weer luisteren naar de verhalen van Opa Harry. De meeste ken ik wel al, maar de vele dikkopjes in de vijver kennen deze nog lang niet allemaal. Heerlijk om te zien hoe de kinderen opgaan in de verhalen van Opa Harry. Heel misschien mag ik van Opa wel mijn Nemo verhaal vertellen…. Als ze dan tenminste daarna nog kunnen slapen. Wie weet schrijf ik binnenkort wel weer een verhaaltje van Opa.