Oneerlijk

Soms vind ik kanker en alle gevolgen daarvan zo ontzettend oneerlijk. 

Mijn antibiotica kuur is bijna klaar. Maar in combinatie met de ontsteking en die kuur, is mijn immuunsysteem ontzettend hard aan het werk geweest. Want zonder milt kost het nu eenmaal veel meer moeite om de bacteriën op te ruimen. Daardoor ben ik nu natuurlijk ontzettend vatbaar voor virussen. Een verkoudheid erbij zou me maar zo een retourtje ziekenhuis opleveren. Dat moet ik dus echt voorkomen. Mijn gezondheid staat nu voorop. 

Met als gevolg dat ik vandaag alleen ben. Weer een feestdag die niet gaat zoals gepland. 

Ik zou naar familie toe. Maar daar zijn mensen verkouden en/of snotterig. Het risico dat ik daar wat van meekrijg is me te groot. Ik kies er dus heel bewust voor thuis te blijven. 

Het is ook niet dat ik me niet vermaak. Ik heb net ruim 3 kilometer over de heide gewandeld, ik ga puzzelen en vanavond film kijken. En ik heb genoeg lekker eten in huis. 

Maar dat ik die keuze moet maken en een gezellige dag moet overslaan, dat steekt. Want dat is niet voor het eerst. En helaas ook niet voor het laatst, vermoed ik. 

Morgen is de herkansing. Voor zover het nu bekend is kunnen die plannen wel doorgaan. Vandaag voelt dan ook totaal niet als Pasen voor mij. 

Vandaag doet het even weer wat extra pijn om te beseffen wat kanker allemaal van me heeft afgenomen. Hoewel ik voor de buitenwereld een redelijk normaal leven lijkt te hebben, valt dat soms vies tegen. Waar het voor mij normaal is, is het dat vandaag even niet. 

En met mij zijn er nog velen die hier tegenaan lopen. 

Daarom vind ik het vandaag weer even heel oneerlijk.