De dagen voor de eerste chemo
Het is woensdagavond als ik schrijf. Ik lig al in bed. Ik heb de afgelopen dagen vaak bedacht dat ik me anders ga voelen na de eerste chemo en me afgevraagd of ik me ooit weer zo ga voelen als nu. Het maakt me verdrietig. Andere kant is dat t moet, omdat ik de kankercellen wil vernietigen. Toch valt t niet mee. Ik voel me immers niet ziek.
Vandaag heb ik nog meegedaan aan n geoepsles corefit. In de sportschool zijn nu best wat mensen op de hoogte. Een fijn idee, want ik wil proberen om daar te gaan trainen en meedoen met yoga.
Gisteren nog zo’n 35 km gefietst met m’n moeder. Gewinkeld en geluncht. Maandag meegedaan met yoga. Heel fijn om dat te doen.
Bewegen is voor mij echt n manier om ermee om te gaan. Ik hoop zo dat me dat tijdens de kuren ook lukt. Dat is allemaal zo onzeker. Ik weet niets. Heel frustrerend. Stap voor stap.
2 reacties
Hi Maaike,
Ik hoop serieus dat het je meevalt! Ik wist ook niet goed wat precies te verwachten, hoe dat zou voelen en of ik erna wel of niet oké zou zijn. Ik vind het zelf gelukkig erg meevallen tot nu dan in ieder geval (ik heb net kuur 4 gehad dus moet nog wel even maar toch). Succes en sterkte! 🌸🍀 Alice
Hi Maaike, Zo herkenbaar dat bewegen een manier is om van alles 'op zn plek te krijgen'. In mijn herstel weken tussen de kuren door en daarna bij een andere variant kuren heb ik dat gelukkig kunnen blijven doen. Uiteraard anders dan 'normaal', maar het lukte me steeds beter om zonder teveel te vergelijken met 'toen alles nog normaal was' en vooral te genieten van wandelingen en yoga en sportmomentjes bij de (oncologische) fysio. Ik hoop dat je je weg gaat vinden hierin. Sterkte!