Een graad te ver

Als je leeft zonder milt dan weet je dat dit moment een keer gaat komen. Starten met de noodvoorraad antibiotica. Vandaag vond ik het echt nodig. 

Maandag ben ik bij de tandarts geweest wegens pijnklachten. Het bleek een tandvleesontsteking te zijn. Omdat ik de klachten al een week had, heeft de ontsteking natuurlijk ook de tijd gehad. De bacteriën kunnen al verder hun weg hebben gevonden. En zonder milt worden de bacteriën slechter opgeruimd. Met als gevolg verhoging/koorts. 

Na de behandeling bij de tandarts hoopte ik dat mijn temperatuur zou normaliseren. Het was steeds op het randje, maar nog niet bij de 38,5 graden. Die zag ik vandaag wel. Dat is de grens waarop ik aan de antibiotica moet. 

Eerst maar bellen met de tandarts en huisarts voor overleg. Daar werd ik niet veel wijzer van. Zeker bij de huisarts voelde ik mij niet serieus genomen. Waarschijnlijk omdat het probleem op het vlak van de tandarts speelt. Terwijl er toch een melding in mijn dossier staat dat ik geen milt heb. Het is toch niet teveel gevraagd dat ze even meedenken? Ik heb de knoop dus zelf maar doorgehakt. Bij de tandarts kwam de boodschap ook niet helemaal binnen had ik het idee. Terwijl dit toch een serieus probleem kan zijn. 

Aangezien ik ook paracetamol slik - eerst vanwege de pijn en nu ook voor de koorts - zal mijn temperatuur vast nog hoger zijn. 

Ik voel me nog best redelijk. Eten en drinken is geen probleem. Het kost energie en ik merk dat ik wat slapper wordt. Ik functioneer nog prima. Alleen sporten en zware taken mogen nu absoluut niet. 

Hopelijk werkt de antibiotica snel en ben ik van de koorts af.