40. 5 jaar verder

Het is alweer vijf jaar geleden dat ik deze tekst schreef - maart 2021. Ik ben 67 en mijn knieën gaan steeds meer pijn doen.  - Kortom 39 blogs haha

Vandaag krijg ik weer een CT-scan waarbij ik zelf aan de oncoloog heb gevraagd om niet iedere drie maanden een scan, maar veel tijd tussenin. Waarom geen idee, gevoel, denk ik. Ik vroeg één jaar, maar hij zei: negen maanden prima, en daar zijn we nu dus.  
 
Ik voel me perfect. Mooi dat ik ouder ben geworden dan in eerste instantie werd verteld. Eigenlijk ben ik het meest verbaasd over het feit dat mijn lichaam zo sterk is en dat dit lichaam deze aanval van gif heeft overwonnen. Ik zou ook niet weten wat er nu minder is aan mijn lichaam dan vóór de chemo. 
Soms leer je iets over je lichaam waarvan je het bestaan niet wist. Het blijkt dat ik een "geitendarm” heb, haha. Dat wil zeggen dat mijn darmen behoorlijk langer zijn dan die van de overgrote meerderheid van de mensen. Door die lengte en de enorme afstand droogt de ontlasting uit logisch toch. Dus ik heb keutels net als geiten.  
Mijn moeder vertelde dat als zij de luier van mij ging verschonen ze de luier alleen uit hoefde te kloppen en de luier was weer schoon. Ik ben het nu gewend en dacht dat het altijd zo zou blijven, totdat ik ineens psylliumvezels ontdekte. 
 
Je leest het in de naam: het zijn vezels, maar supervezels, met andere woorden, je moet heel veel eten met vezels om dit resultaat te bereiken. Iedere vezel zuigt water op ongeveer 40 keer zijn eigen gewicht. Je neemt het in met water en daarna moet je ook gedurende de dag veel water drinken. Bij de eerste keer deed ik dat dus fout en ik kreeg meteen een file in mijn darmen. 
Nadat mijn darmen na weken weer tot rust waren gekomen, wilde ik het toch nog eens proberen en nu met een mini-dosis, een heel klein koffielepeltje, en zonder kop, en daarna drinken, drinken, drinken. Iedere keer als ik koffie dronk, nam ik er water bij. Het is bijzonder: Nee, wel met controle, niet dat je broek vol zit, haha. Na drie dagen gleed de ontlasting gewoon uit mijn darmen. Nee, wel met controle niet dat je broek vol zit, haha.  

Die vezels zorgen ervoor, bij mij tenminste, dat mijn darmen beter werken en de boel op een nu normale snelheid door mijn darmen krijgen. Ik heb nu ook een bijna platte buik. Mensen vragen mij of ik afgevallen ben, terwijl mijn weegschaal een heel ander verhaal vertelt, haha. 
Ik begreep dat het ook ervoor zorgt dat je bloedsuiker minder hard stijgt als je psyllium gebruikt. Je zou zeggen dat iedere internist dit aan zijn diabetespatiënten zou moeten vertellen.  
 
Maar genoeg over darmen. Ik sta nu voor mijn kledingkast om de CT-scan kleding uit te zoeken. Geen metaal, dus geen rits, geen ketting, makkelijk uit- en aandoen, korte mouwen, dat dus.
Over twee dagen heb ik de afspraak om te horen hoe het met mijn kanker is. Het zit er namelijk nog steeds. Ik heb al jaren alleen telefonisch contact met mijn oncoloog en eigenlijk vind ik het wel leuk dat ik hem nu weer fysiek ga zien. Sinds kort ben ik begonnen met kunstschilderen en ik vind het heel erg leuk om te doen. Dus een schilderij als cadeau is misschien wel leuk, en wat kies je voor onderwerp bij een oncoloog, tuurlijk, een kankercel, haha. Benieuwd hoe hij het gaat vinden. 

.