Achter een gesloten deur

Ik ben hier altijd vrij open over mijn gevoel en hoe het met mij gaat. 

Maar als het echt niet gaat, zoals afgelopen weekend, sluit ik me volledig af tot ik weer beter in mijn vel zit. Achter de gesloten deur huil ik in stilte en raap ik mezelf weer bij elkaar. Ik weet dat er mensen zijn die me er met alle liefde bij helpen, maar het is iets wat ik zelf moet doen. Ik wil dan met vrijwel niemand praten en daarnaast kan ik toch de juiste woorden niet vinden om te beschrijven hoe ik me voel. Of ik wil die woorden niet uitspreken, omdat het soms beter is om dingen die in mijn hoofd rondspoken niet te zeggen. 

Ik verdwijn, omdat ik me al snel tot last voel. Het is moeilijk om die kwetsbare, gevoelige en gebroken versie van mezelf te laten zien aan anderen. Dus kies ik ervoor om het niet te doen, om de deur dicht te houden en te verdwijnen. Ik sluit me af voor de wereld, die dan even teveel is. Ik ben te uitgeput om er dan mee om te gaan, dus neem ik een stapje terug. 

Ik ben dankbaar voor de mensen die voor mijn gesloten deur staan te wachten tot die weer opengaat. Wachtend op het moment dat ik de wereld weer aan kan. Want elke keer gaat uiteindelijk die deur weer open. Op mijn tijd, mijn tempo en op een moment dat het weer beter gaat.