De leegte die je achterlaat

Op vier februari 2026 hebben wij afscheid genomen van onze vrouw en moeder, Milena. Na haar terugkeer ging voor een tijd alles goed. Ze heeft bij de feestdagen en de verjaardag van haar jongste dochter kunnen zijn. Helaas ging het eind januari mis, toen simpele reizen haar te zwaar werden. Tijdens het weekend leek het beter te gaan, maar op maandag twee februari werd de pijn zo extreem dat er hulp moest worden ingeschakeld.

Die avond werden er een bed voor op de begane grond en een morfinepomp geleverd, die zouden moeten helpen bij deze pijn. Dit leek het niet te doen, en op dinsdag maakte zij haar laatste beslissing: het kon zo niet verder. Euthanasie was geen optie, omdat ze deze wachttijd simpelweg niet aan kon, waardoor de enige optie uiteindelijk palliatieve sedatie was. Dinsdagavond is zij (met haar gezin en enkele familieleden om zich heen) in slaap gebracht, en de dag erna heeft ze de eeuwige rust gevonden.

Er zijn veel berichten ontvangen, en er waren uiteindelijk bijna driehonderd mensen op de uitvaart. Wij zullen haar erg missen, maar zijn blij dat ze toch nog even bij ons heeft mogen zijn. We hopen dat haar verhaal (en vooral haar optimisme) toch indruk heeft kunnen maken op mensen.

Rust zacht,
Milena's oudste dochter