Ik ben hersteld, maar niet meer dezelfde

Soms ziet herstel er van buiten heel gewoon uit. Van binnen is het iets heel anders.

Dit is iets dat ik heb geschreven. Over veranderen, loslaten en opnieuw leren leven op je 33e. 

Toen ik hoorde dat ik kanker had, schakelde mijn hoofd vrijwel meteen over op doen. Niet voelen, niet vooruitdenken, maar luisteren, regelen, doorgaan. In de eerste gesprekken werd al duidelijk dat het geen klein plekje was dat even weggehaald kon worden. De kanker zat in mijn lymfeklieren en het behandeltraject zou veel zijn. Tegelijk kwam ook mijn vruchtbaarheid ter sprake. In theorie had ik eicellen kunnen laten invriezen voor een draagmoedertraject, maar mijn baarmoeder sparen was geen optie. Het was behandelen en daarmee accepteren dat mijn lichaam blijvend zou veranderen. Dat wist ik toen al. Helder. Zakelijk bijna.

Alleen weten met je hoofd is iets anders dan het echt begrijpen.

Tijdens de behandelingen dacht ik nauwelijks na over wat dat allemaal betekende. Alles stond in het teken van beter worden. Die focus gaf houvast. Er was een plan, een richting, een doel. Pas toen de behandelingen achter me lagen en de rust langzaam terugkeerde, begon het besef zich te nestelen. Mijn energie kwam niet vanzelf terug. Mijn lichaam voelde anders dan voorheen. Mijn cyclus bleef weg, precies zoals voorspeld was. Ik wist dat dit zou gebeuren, maar de schok was groot. 

Ik wist dat ik onvruchtbaar zou worden. Maar weten is niet hetzelfde als rouwen.

Het besef zit niet in grote momenten. Het zit juist in kleine. In gesprekken waarin iemand luchtig zegt dat ze over een paar jaar aan kinderen willen beginnen. Ik glimlach dan, want ik gun het ze oprecht. Maar ergens vanbinnen voel ik een kleine verschuiving. Geen grote golf van verdriet, eerder een stille beweging die me herinnert aan hoe vanzelfsprekend die toekomst ooit ook voor mij voelde.

Mensen zeggen vaak dat ik er goed uitzie. En ik begrijp dat dat lief bedoeld is. Alleen zegt het weinig over hoe het werkelijk gaat. Je ziet niet hoe snel mijn hoofd vol kan raken, hoe drukte soms ineens te veel wordt, hoe geluiden harder binnenkomen dan vroeger. Je ziet niet dat mijn energie anders verdeeld moet worden, dat mijn lichaam eerder “genoeg” zegt dan ik zelf zou willen. Van buiten lijkt het misschien alsof alles weer normaal is, terwijl ik vanbinnen nog steeds aan het leren ben hoe dit nieuwe lichaam werkt.

Ik ben niet meer wie ik was vóór de ziekte. En dat is soms verdrietig, maar ook gewoon waar.

Herstel betekent voor mij niet teruggaan naar vroeger. Het betekent opnieuw leren leven. Leren luisteren. Leren doseren. Leren accepteren dat kracht niet altijd zit in doorgaan, maar vaak juist in zachter worden. In mezelf toestaan dat iets moeilijk mag zijn zonder dat het meteen opgelost hoeft te worden.

Wat me wel opvalt, is dat ik rustiger ben geworden. Alsof er ergens vanbinnen iets vertraagd is. Ik luister anders naar mensen dan vroeger, aandachtiger, minder gehaast. Niet omdat ik er per se iets van heb geleerd, maar omdat er blijkbaar iets in mij is verschoven. Het voelt niet als winst of als groei. Het voelt gewoon als hoe het nu is.

De toekomst die ik ooit voor me zag bestaat niet meer. Dat is geen dramatische gedachte, maar een rustige waarheid. En wat ervoor in de plaats komt, weet ik nog niet. Ik ben dat nog aan het ontdekken, stap voor stap, zonder te weten waar het precies heen leidt.

Vroeger was ik degene die op feestjes als laatste naar huis ging, degene die het licht uitdeed omdat ik niet wilde dat de avond stopte. Ik hield van drukte, van muziek, van mensen om me heen. Nu merk ik dat mijn energie anders beweegt, dat prikkels sneller binnenkomen en mijn lichaam eerder zegt dat het genoeg is. Soms mis ik die vanzelfsprekendheid.

Maar ik weet dat ze er nog is, die versie van mij. Misschien niet meer zo luid, misschien niet meer grenzeloos. Op een dag sta ik weer op een festival, muziek om me heen, voeten in het gras. 

En de rest zie ik dan wel.