Vertel mij niet......

Vertel mij niet dat ik een powervrouw of superwijf ben, want dat ben ik niet. Ik ben maar een gewoon mens en even bang als jij zou zijn in mijn situatie. Ik weet niet wat de toekomst brengt en ben bijna aan het eind van mijn latijn. 

Vertel mij niet dat ik het ergste heb gehad en met de laatste loodjes bezig ben. Niemand weet wat ik de laatste 6 maanden gevoeld en gedacht heb en alle loodjes wegen voor mij even zwaar ook deze laatste. 

Vertel mij niet dat ik bijna klaar ben want dat is niet waar. Zo lang ik leef moet ik nl.  pillen blijven slikken met bijwerkingen zoals overgangsklachten en nog meer gewichtstoename en ik zie nu al op tegen de opmerkingen hierover. "Beetje bijgekomen, vrouw?" 

Vertel mij niet dat je me zo dapper vind, want dat ben ik niet. Dat je mijn tranen niet ziet wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Opgewekt blijven voor jou kost mij soms even veel moeite dan een chemokuur! Als je altijd hoort hoe dapper je bent, probeer je dat ook altijd te zijn. 

Vertel mij wel je van me houdt en dat je aan me denkt. Vertel me over de leuke dingen die we gaan doen als ik beter ben. Vertel me over onze vriendschap. Knuffel me, troost me! 

Geschreven tijdens de chemokuur op 27-03-2026, waarvan ik gehoopt had dat hij niet meer hoefde.