Duizenden stukjes
Ik voel mezelf al ruim een week weer afglijden.
En ik weet niet waardoor het komt.
Of wat ik eraan kan doen.
De eetbuien komen op.
Het sporten neemt af.
De slapeloze nachten zijn terug.
Mijn hele lijf zit op slot.
En ik verlies mezelf weer.
Ik val opnieuw in duizenden stukjes uit elkaar.
And I hate it.
Want het voelt zo fijn om me goed te voelen.
Het voelt zo fijn om vrolijk te zijn.
Maar het lukt nu niet.
En ik weet dat dat oke is.
Maar het voelt gewoon waardeloos.
Ik wil gewoon zo graag..
Ik wil zo graag van alles.
Maar het allerliefste wil ik jou gewoon weer zien.
Je kunnen vasthouden.
Een gesprek voeren.
Samen herinneringen maken.
Samen Milou groot zien worden.
Haar optreden vorige week samen kunnen bekijken.
Dat jij gewoon op die lege stoel naast mij zat.
Ik ga mijn duizenden stukjes weer bij elkaar rapen.
Het komt wel weer goed.
Ik red me wel weer.
Maar nu even iets minder.
Ik kom er wel weer doorheen.
Zoals ik elke keer al heb gedaan.
8 reacties
Lieve Ditta, al een tijdje volg ik je verhaal. Het heeft me, óók als nabestaande, bij de keel gegrepen. Je wil niet in die put zitten, maar het gemis dringt zich onverwachts en soms met orkaankracht aan je op. Je kan niets anders dan het ondergaan tot de storm weer luwt, de nacht weer overgaat in dag en je de kracht weer vindt om door te gaan. Voor de zoveelste keer zal je uit die put kruipen ❤️
Lieve Ditta
Weet je… rouwen gaat zelden netjes in een rechte lijn.
Het komt in golven. Soms lijkt het beter te gaan, en dan ineens glij je weer een stuk terug, zonder dat je precies weet waarom. Dat hoort er helaas bij, hoe lastig dat ook voelt.
Maar als ik jouw woorden lees, zie ik vooral iemand die zichzelf al zo vaak weer heeft bijeengeraapt. Iemand die weet dat het nu even minder gaat, maar ook dat ze er telkens weer doorheen geraakt. En eerlijk gezegd: je slaat je hier eigenlijk best goed doorheen, al voelt dat voor jou nu waarschijnlijk helemaal niet zo.
Dat verlangen naar hem, die lege stoel naast je… dat blijft het moeilijkste stuk. Dat is liefde die nergens meer naartoe kan, behalve naar binnen.
Maar ook deze dip gaat weer voorbij.
Zoals de andere keren.
❤️
Ik omarm je💞
IK wil nu allemaal wijze woorden over rouwen enzo zeggen... maar je hebt vooral heel veel knuffels nodig! ❤️💕❤️💕❤️💕❤️❤️🩹❤️🩹❣️❣️
Dikke knuffel ❤️
Jullie maken me allemaal aan het huilen met jullie lieve woorden. Bedankt allemaal! 🫂
Ken je het boekje 'ik rouw van jou'? Kan liefdevol helpend zijn
Knuffel! XXX
Ik heb je mogen ontmoeten, ik heb je gelezen. Nu heb je me in dikke tranen, omdat ik je heb mogen ontmoeten, omdat ik je heb gelezen.
Ik voel jouw pijn tot in mijn botten, al kan ik dat niet, want ik heb mijn Ruud nog. Mijn inlevingsvermogen is enorm, dus ja, of nee.. maar ik leef met je mee, denk aan je, en bid dat je 'samen' toch kunt blijven opstaan. Geen woorden zijn gepast voor zoveel gemis en pijn..
Met liefde heel veel liefdevolle hele dikke knuffels van mij 🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂❤️