Niet voor mij
Ik ben dus 72.
Bijna zes jaar prostaatkanker.
En eigenlijk mag ik niet klagen, dat zeg ik ook altijd. Weinig echte pijn, nog best goed mobiel, nog zelfstandig. Als je sommige verhalen hoort van anderen, dan weet je dat het veel erger kan.
Maar tegelijk zie je wel dat het achteruitgaat. De bloedwaarden kruipen de verkeerde kant op. De conditie zakt. Van 30 km joggen naar 5 en alsmaar trager. . Dingen die vroeger vanzelf gingen, kosten nu moeite. Je kan dat wel relativeren, maar je kan er ook niet naast kijken.
Dus ja… je weet dat je tijd eindig is. Dat is geen drama, dat is gewoon realisme. Met wat geluk nog een paar goede jaren. Met wat minder geluk… tja…
En de 80 zal ik dus nooit halen. Daar heb ik me allang bij neergelegd.
Of toch niet?
Want vandaag was Mevr willy op bezoek bij een verre tante. Die is 92. Nog vrij goed bij, blijkbaar. Zo iemand waar iedereen met een beetje bewondering naar kijkt.
Tweeënnegentig...
En dan valt ineens weer dat besef: dat zit er voor mij dus niet in. Dat soort oud worden, rustig ouder worden, dat is blijkbaar niet voor iedereen weggelegd.
En ik moet eerlijk zeggen: dat doet pijn. Niet elke dag, niet constant, maar het zit wel ergens onder de oppervlakte.
Het is niet zozeer de angst om dood te gaan. Daar kan ik rationeel wel naar kijken. Maar het idee dat je dat stuk leven gewoon niet krijgt… dat je niet rustig oud mag worden… dat schuurt.
Je ziet mensen van 85, 90, soms nog ouder. Met hun kwaaltjes, hun traagheid, hun verhalen over vroeger. En ergens dacht ik vroeger ook dat dat het pad was: werken, ouder worden, wat vertragen, en op het einde een rustige oude dag.
Blijkt dus dat dat voor mij niet het plan is.
En ik denk dat dat misschien wel een van de diepste redenen is van dat onbestemde gevoel van ongelukkig zijn. Niet omdat het vandaag slecht gaat. Maar omdat je weet dat er iets ontbreekt in je toekomst.
Niet de grote dingen. Gewoon tijd.
Nog wat jaren extra. Nog wat gewone dagen.
Maar das blijkbaar niet voor iedereen weggelegd.
17 reacties
Misschien niet onbezorgd oud worden, maar in ieder geval wel bewust leven... en eerlijk... ik denk dat jou leven meer lief is dan dat van sommige die wel de 90 halen.... voorbeelden genoeg van mensen die het leven niet voldoende waardeerden omdat ze niet beseften wat ze hadden.
Ik volg Jojo....
Maar ik begrijp je heel erg goed MrWilly. Denk wij allemaal. Das een zure hé.... maar ik heb het gevoel dat je dubbel uit het leven haalt.
Herkenbaar, ik heb nu vriendinnen die met pensioen gaan. Da’s ook iets waarvan ik denk dat ik dat niet ga meemaken. Ik werk niet maar dat is helaas om hele andere reden. Maar ik pluk de dag en probeer er niet teveel over na te denken.
ik probeer er ook niet teveel over na te denken. En gewoonlijk lukt dat wel.
Niet altijd, helaas
Goedemorgen Vlaamse vriend,
Ja, veel van jouw blogberichten over dit soort zaken zijn exact of nagenoeg exact gelijk aan hoe ik erover denk.....
Net als jij heb ik relatief gezien niet zo bar veel te klagen maar het feit dat ik waarschijnlijk de 80 niet ga halen als ook de 75 niet blijft ergens diep in je hoofd hangen....
Ik heb kanker....😭😭😭en het laat me niet los. NEVER, NIEMALS, JAMAIS.....het zit me vreselijk in de weg.......😭😭😭
Zucht......😭😭😭
Een van de moeilijkste dingen om mee te dealen: Het onder controle houden van die mallemolen in je hoofd. ❤️🙏🏻
Het hangt ook altijd als het zwaard van Damocles boven je hoofd... de onbezorgdheid is er vanaf.... de keerzijde vind ik zelf.... dat ik me nog bewuster ben van de waarde van het leven en ik zie helaas genoeg mensen van alle generaties die moeite hebben met op waarde schatten van het leven.
En dat is een waanzinnig mooi en dankbaar iets. Dat besef.
Negentig jaar...neen, niet voor mij, dankjewel, als ik nu ook mijn demente vader zie die er 88 is.
En kanker speelt enorm in je hoofd, je moet ermee dealen, zegt men. En al is mijn toestand na ruim vijf jaar nog steeds stabiel, ik besef ook dat er andere tijden kunnen komen.
Oud worden, neen, dankjewel, dat is mijn bescheiden mening.
Marc.🙏🙏
Lieve Mr Willy, mijn partner zei, vlak voor zijn overlijden, ik vind doodgaan niet erg, maar het gevoel dat ik niet zal gaan meemaken, hoe het met jullie in de toekomst verder zal gaan, doet het meeste zeer. Ik denk, dat als je je ècht realiseert, zoals zovelen op dit platform, dat het leven binnen een afzienbare tijd eindig is, je zoveel bewuster met je tijd omgaat, dat je het leven dubbel zo intensief leeft. Niet, dat dat het lichter maakt, maar ik denk wel waardevoller, ook voor de mensen om je heen die van je houden. Neemt niet weg dat afscheid nemen van een toekomst die er niet zal zijn op de achtergrond altijd pijn zal blijven doen. Ik hoop dat jij en mw Willy nog zo lang en goed mogelijk mogen genieten van de tijd die er nog wel is en dat het lukt om je hoofd daar naar te richten ❤️
Nou, dat hoop ik ook.
Dank voor je lieve woorden. ❤️
Tijd is nu Willy,
De toekomst heeft geen tijd voor ons, ja er is morgen overmorgen volgende week maand en dan is er weer een controle hoe zijn de uitslagen hoeveel tijd is er nog.
Tijd is nu
Normaal gesproken is tijd toekomst ,de fucking kanker vreet aan onze tijd en voed zich met onze tijd net zolang tot onze tijd op is en de fucking kanker voldaan.
Wij hebben geen controle over onze tijd fucking kanker steelt onze tijd .
.Tijd is nu Willy
Sorry voor mijn shit reactie. We willen allemaal tijd , tijd is nu.
Willy, 80 jaar halen is voor jou geen probleem. Ten eerste is hormoonkanker een langzaam groeiende ziekte en daarnaast gaan de nieuwe behandelingen steeds verder. Tevens heb jij ons nog zoveel te schrijven en te vertellen dat gaat voorlopig niet stoppen.
Ik las een uitspraak van Maggie Keswick Jencks (UK):
Het is bovenal belangrijk om de levensvreugde niet te verliezen door de angst voor de dood.
En zo is het!
Het gaat er niet om hoe oud je wordt maar hoe je oud wordt!
En jij doet dat op zo’n enorm waardevolle manier !
En troost je.. 6 jaar… meneer Fram zit in jaar 18..dus wie weet is het je nog heel lang gegeven om die kilometers te lopen, van je mooie muur met plantjes te genieten, lekkere cappuccino’s te drinken, met mevrouw Willy kringloop winkels te bezoeken en heerlijke verhalen voor ons te schrijven . Want dat is allemaal heel erg waardevol!
Liefs Fram
Dat gevoel wat je nu beschrijf, dat is zo voelbaar. Ook de onzekerheid van wat er komen gaat, zo lastig. In ons geval niet voor mijzelf maar het doet net zo zeer.
Je kijkt veel naar wat je niet hebt, het is veel verstandiger, te kijken, wat je wel hebt, en wat er nog bijkomt
je hebt gelijk hoor, maar de menselijke geest is iets raars, en die laat zich niet dwingen.
❤️