Hoera ik heb een paard en 1000 andere dieren: Kikkers

Vandaag was broodnodige rustdag... ik wilde eigenlijk nog wat werken, maar het lijf deed het even gewoon niet meer. Te moe, te veel gedaan en een beetje grieperig doe ik niet meer dan een beetje tv kijken en af en toe even in het zonnetje zitten en genieten van al het ontluikende leven in de tuin. 

Zittend in de tuin, kijkend over de vijver spookten de woorden voor een nieuw verhaaltje over mijn dieren door mijn hoofd... Zoveel dieren nog die voorgesteld moeten worden, zoveel dieren nog die aan het woord willen komen, zoveel herinneringen die gebracht moeten worden. 

Maar daar met de zon op mijn huid en mijn blik op de vijver werden de gedachten aan al die dieren steeds weggedrukt door de activiteit van de kikkers in onze vijver... Vorig jaar zat het water er 1 dag in, hadden we een waterplant bij het tuincentrum gekocht en de volgende dag zat er kikkerdril in de vijver.... Door de nieuwigheid had de kikkerdril het zwaar en slechts enkele eitjes werden visjes en kikkers. Uit mijn moeders tuin had ik nog wat visjes gehaald.... want kikkers kun je nooit genoeg hebben, ik bedoel, groot gebracht met de sprookjes van Anton Piek.... kan elke kikker zomaar in een prins veranderen. Niet dat ik nog een prins nodig heb, maar toch, kikkers zijn ondergewaardeerd in onze maatschappij. 

De kikkers zullen nog wel zelf aan het woord komen, maar deze is gewoon de inleiding. En Willy, wees gerust.... ik kom binnenkort met een uitgebreidere voorstelling van wie wie is op de knollentuin.... ik denk dat ik u ga vragen om een mooi bord er van te maken.... dan kan iedereen uitgebreid terugvinden wie wie is. 

Maar goed, terug naar de kikkers. De kikkers in de tuin laten me steeds glimlachen omdat ik er gewoon vrolijk van wordt. Ooit was ik in Brazilië omdat een vriendinnetje daar naar toe is verhuist. Ik zocht haar op en in een winkelcentrum werd ik door een vrouw aangesproken.... ze keek me aan en zei dat ik moest geloven in het lot en om dat te bevestigen wilde ze me een cadeautje geven.... ik kreeg een lachende kikker met daaronder geluk geschreven. Het kikkertje heb ik nog steeds evenals de dierbare herinnering aan dit moment. 

Ik blik terug over mijn kikkeravonturen.... en met een grijns van oor tot oor zie ik vooral een toch hele vreemde ecoloog.... met liefde zit ik met mijn handen in de aarde te woelen en echt vies van vieze handen ben ik niet.... maar zodra er een levend torretje, beestje of iets anders gepakt moet worden, dan gruwel ik ervan.... zolang ik naar ze mag kijken vind ik ze prachtig en een spin die door de woonkamer rent.... ik geef er niks om.... tot ik zo'n kriebelbeestje in mijn handen moet houden.... het krioelt, het luistert niet... .ik vind het niks..... maar ik zie ze graag....al die krioelende beestjes.... en ineens ben ik in gedachten bij de Reuzenperzik van Roald Dahl.... daar heb je ook een stukje van al die kriebelende beestjes... 

Kortom Kikkers, ik hou ervan... maar niet om ze vast te houden.... en daar heeft kikker vast nog wel een leuke anekdote over, maar omdat ik korte verhaaltjes moet schrijven vanwege de chemobreins moet dat wachten tot een volgende keer....