Hoera ik heb een paard en 1000 andere dieren: Kennismaking met Dana

Nou is het dan eindelijk zover dat die dominante kwaakkous verhaaltjes gaat schrijven... dan doe ik natuurlijk gezellig mee! 

Mijn naam is Dana, en ook al ben ik inmiddels al een jaar of 13 dood, zolang ik in de geesten en harten van de mensen zit blijf ik leven en dus heb ik ook recht op inspraak in de verhalen. 

En verhalen... die zijn er genoeg... ik ben namelijk zelf de grappenmaker eerste klas. Jojo vond dat niet altijd leuk, maar toen ze wat minder puberde en ik ook wat minder rebels was hebben we samen veel gesprekken gehad. Ze zegt altijd over mij, dat ik diegene ben met meer mensenkennis dan welk mens dan ook dat zij ooit ontmoet heeft... en eerlijk gezegd, dat klopt wel en het is heerlijk om soms die eigengereide kwakers op hun plek te zetten... 

Over kwakers gesproken.... wat was het toch altijd leuk om samen met Loes de eenden te spotten in de sloot en dan net te doen alsof we heel erg schrokken en er in rengalop vandoor te gaan.... Jojo en zus deden altijd alsof ze ons door hadden, maar wij wisten wel beter.... helaas lukte het meestal niet om ze er af te krijgen... dat was eigenlijk de leukste sport.... want ruiter ernaast betekende een extra hapje gras.... en ja, inmiddels zit ik al dik in de verhalen, maar jullie weten nog helemaal niet wie ik ben. 

Ik ben dus Dana, een prachtige fjordenmerrie, al zeg ik het zelf. Ik lijk wel een beetje op zus en Jojo, ik hou van aandacht, eten en hard werken, maar heb een schijt aan autoriteit. In 1986 leerde ik de zusjes kennen op de boerderij waar ik toen woonde. Zus en Jojo waren toen nog gewoon hele lieve jonge kinderen van net 7 en bijna 11. Ik leidde daar best een leuk leven, maar het was niet altijd even leuk. Vaak moest ik ook heel hard werken. Het was zo heerlijk toen ik in 1992 de eerste bewoner op de Knollentuin werd. In het begin was het wel een beetje eenzaam, maar gelukkig kreeg ik al snel gezelschap van Coco en Peer, twee geiten en wat kippen. Na een klein jaar kwam Loes er gelukkig ook bij en werd het wat gezelliger. 

De 30 heb ik net niet gehaald en Zus en Jojo hebben altijd voor mij gezorgd, maar vanwege hele vervelende muggen waar ik allergisch voor was heb ik sinds 2005 ergens anders gewoond. Gelukkig werd ik daar ook heel goed verzorgd en had ik allemaal vriendjes.  Eerst in Den-Haag op een pensionstal en daar leerde ik ook Isaac kennen. Later ging Sylvia naar Groningen verhuizen, maar gelukkig mocht ik met haar en Isaac mee, daar was het veel fijner dan in Den-Haag. 

Mensen zijn er in alle soorten en maten.... maar er zitten wel een hoop kwakers bij... en die kwakers, die vind ik eigenlijk heel stom, maar tegelijkertijd is het zo makkelijk om ze om de tuin te leiden.... Jojo was vroeger ook een kwaker, maar toch leerde ze snel bij... maar ik heb wat geintjes met haar uitgehaald. Mijn favoriete was om tijdens het buitenrijden net de doen alsof ik altijd rechtdoor ging. Jojo wist het, dus ze was allert en als een mantra galoppeerde ik: We gaan rechtdoor, we gaan rechtdoor, we gaan rechtdoor... en als Jojo me dan geloofde.... dan sloeg ik ineens links of rechtsaf..... die domme muts wilde altijd zonder zadel rijden en ja hoor... ik haaks de bocht om en zij in de braamstruiken 😂😂😂. 

Gemeen was ik verder niet hoor, zodra ze er af lag ging ik ook meteen stil staan en een hapje gras eten. Zodra ze weer op twee benen stond mocht ze ook altijd weer bij me komen en weer op mijn rug klimmen. In het begin was ze altijd best boos... dan liep ik nog wel is een stukje door tot ze niet meer boos was, maar later maakten we er spelletjes van wie van ons twee het meest allert was... 

Vaak won ik het spelletje, maar toen ik met zus op een gegevens moment het bos in dook en tegen een boom op liep en zus en jojo mij heel hard uitlachten ben ik maar gestopt om bij hun zulke grappen uit te halen... ze waren namelijk best wel slim... Gelukkig mocht ik regelmatig anderen op mijn rug hebben omdat ik zo lief was....

Oh oh oh, wat heb ik een capriolen uitgehaald met mensen die dachten dat ze mij wel de baas waren.... Sommige mensen denken echt dat paarden dom zijn maar ik wist precies hoe groot mijn lijf was en wanneer de knieen tegen bomen gingen.... weet je wel hoe hard die mensen dan kunnen gillen?!

Maar alle gekheid op een stokje, als er een bang of gehandicapt mens op mijn rug zat, dan zette ik nooit een stap verkeerd! Daar ga ik vast nog meer over vertellen in de toekomst, maar Jojo wist het goed... ik had heel veel mensenkennis, gelukkig heeft ze me nog bedankt bij leven voor de kennis en de samenwerking. 

Op de banner woon ik nog in Almere. Als het sneeuwde, dan was het altijd feest. Hier was ik met mijn vriendin Loes. Op de andere foto sta ik trouwens met zus en nichtje.. ik was eigenlijk het paard van zus en ben blij dat ik haar dochter nog heb leren kennen.... op de achtergrond staat mijn vriend Isaac, we wonen hier al in Groningen. .