Lachen is niet om te Lachen
Lachen doe ik graag. En vaak. Vooral als er weer zo’n enquête passeert over “geluksgevoel bij chronisch zieken”. Je kent dat wel: met vragen als “Voelt u zich nog hoopvol?”, “Lacht u minstens drie keer per dag?”, en “Is daar een psycholoog bij betrokken, of doet u dat zelfstandig?”
Bij zo’n vragenlijst kan ik mijn pret niet op. Humor is voor mij geen luxe, maar een soort rollator voor het gemoed. Je loopt er niet lichter mee, maar zonder donder je gegarandeerd tegen de vlakte. Al moet ik toegeven: sinds mijn diagnose is het lachen mij wat in de schoenen gezakt, ergens tussen de steunzolen en het restje zelfrespect. Maar het staat er nog — wankel, maar aanwezig. Als een oudemensenlach die piept bij het opstaan.
Dus ja, ik lach nog. Maar onbezorgd? Nee. Dat ligt achter me, ergens bij de andere dingen die ik ben kwijtgeraakt.
En als ze me dan vragen: “Meneer, wanneer hebt u voor het laatst goed gelachen?”, dan antwoord ik steevast: “Het lachen? Dat was een ongeluk.” En dan denk ik aan vader Abraham — niet Pierre Kartner, wel de aartsvader uit Genesis.
Want, geloof het of niet, volgens de Bijbel was Abraham de eerste mens die lachte.
Genesis 17, vers 17, voor de liefhebbers:
“Toen wierp Abraham zich op zijn aangezicht en lachte.”
Logisch ook. Je bent 99, je hebt al jaren geen actie meer gezien, en dan komt God je vertellen dat je nog vader gaat worden. Nou, als ze mij op mijn 99ste met dat nieuws komen, dan bel ik eerst de spoeddienst, dan de media, en daarna Mevr willy. In die volgorde.
Abraham dacht dat het een grap was. God dacht dat het extase was.
Zo is het lachen ontstaan: uit pure miscommunicatie.
En sindsdien denken mensen dat lachen iets goeds is — een teken van blijdschap, van lichtheid. Maar het begon als wanhoop met een glimlach.
Want laten we eerlijk zijn: vaak lachen we niet omdat we vrolijk zijn, maar omdat we het anders niet trekken. Je lacht bij het slechte nieuws van de dokter, omdat je anders iets stukmaakt. Je lacht wanneer iemand zegt: “Je ziet er nog goed uit,” terwijl je jezelf nauwelijks nog herkent in de spiegel. Je lacht omdat mensen dat van je verwachten. Om hen gerust te stellen. Of gewoon omdat zwijgen nog pijnlijker zou zijn.
En dus is lachen geëvolueerd van een Abrahamitisch misverstand tot een sociaal aanvaard masker. Je zet het op wanneer de wereld te hard, te ruw of te zinloos is. Je lacht als je pijn hebt. Je lacht als je bang bent.
Maar heel soms — heel even — lach je omdat je het meent. Omdat iets je écht raakt, onverwacht en zonder reden.
Dat zijn de mooiste lachjes. Die van vóór de diagnose. Of er dwars doorheen.
Zeldzaam als mirakels. Maar ik geloof erin. Want ik heb ze nog gezien.
En soms, héél soms, zijn ze van mij.
20 reacties
Ik hoop toch mijn beste Willy dat uw lach omdat je het meent nog wat vaker te voorschijn gaat komen! Want hoewel je helemaal gelijk hebt dat lachen vaak een masker is, is lachen omdat je het meent veel beter voor de gezondheid en de gemoedstoestand!
Wat een prachtig stukje weer❣️
Oh oh oh, wat schrijf je dat weer prachtig en ook een beetje lachwekkend op. Altijd toveren jou stukjes een glimlach….en met behulp van een psycholoog of zelfstandig …..🙈
Vorige week was Hompie hier, ze was nog niet binnen of ik vroeg al of ze morgen niet meteen weer kon komen. Gewoon even spontaan lachen…dat gebeurt niet vaak meer. Toch maar de hulp van een Loog inroepen….of gewoon jouw stukjes lezen…
Knuffel Fram
Vroeger deed ik dat niet . Je op de borst slaan .
Nou na , jou schrijven doe ik het wel .
Groet Giel .
Abraham lacht,
Heel zacht.
Met een zucht,
Die lijkt te komen uit de lucht.
Abraham heeft humor,
Iemand met kanker heeft tumor.
Zou er toch een verband zijn,
Tussen een gulle lach en veel pijn ?
Abraham,
De stamvader.
Die het leven even niet serieus nam,
Want God kwam nader.
Abraham lacht om een olifantenslurf,
Abraham lacht om een smurf.
Abraham giechelt zacht,
Hij verjaagt de nacht.
Oud en wijs,
Abraham draagt de mensheid.
En achter zijn baard, lang en grijs,
Schuilt een glimlach der goedheid.
Abraham, een partner,
Bijbelfiguur, Kartner.
En wanneer kanker je neemt bij de lurven,
Stuurt hij enkele lachende smurfen.
Marc.👍👍
Mooi, met dank
Hier is het voor mij zichtbaar , zoals een vlinder op een Vlinderstruik die de zoette lucht van edel parfum afgeeft als hulp voor het ' doorleven ! .
Daarom huil ik vaak heel zachtjes , dan zijn de brillelazen , ineens slecht in hun werk .
Dat is Abraham , sterkzijn in zachte beelden .
Abraham gaat op zijn gezicht en lacht... daar begon het idd, lachen op een minder positief gevoel te verbergen.
Ik doe het heel vaak. Ik lach makkelijker dan ik huil of boos ben. Die laatste gevoelens zijn voor als ik alleen ben. Maar ook als ik alleen ben, lach ik wel hoor. Er is vaak wel iets grappigs. En sinds ik kanker heb, lach ik eigenlijk nog meer dan ervoor. Puur omdat lachen lucht geeft. Vaak is het gemeend lachen. Maar ook vaak genoeg verstoppen van zwaarte.
En geef toe, soms weten we zelf niet eens meer wat het nu is...
“…is het lachen mij wat in de schoenen gezakt, ergens tussen de steunzolen en het restje zelfrespect.”
Daar moest ik dus even om lachen dus dank u! 😁
Ik probeer vaak met humor en zelfspot een beetje lucht in het geheel te brengen. Vaak ook voor de ander maar sowieso altijd voor mezelf.
Pijnlijk blog met een lach...
Ik lach als ik lachen wil, als ik lachen vóel. Met een echte lach kan ik schateren. Maar ik lach niet omdat ik moet of omdat het van mij wordt verwacht. Jammer dan... Ooit, in een ver verleden voordat ik met mijn Ruud samen was, was het voor mijn partner en co normaal lol te hebben over de rug van een ander. Sja, dan was ik de enige die niet lachte. Begrepen ze niks van, maar ik vind zoiets gewoon niet leuk. Toen niet en nu nog steeds niet.
Ik ben er wel goed in 'ergens' een mooie positieve draai aan te geven. Te eindigen 'met een lach'. Overigens ook omdat ik dat wíl, maar ja, eerlijk is eerlijk, ik wil het dan ook om anderen of de ander minder zwaar te raken met het zware dat ik vertel. Er een luchtige draai aan geven vind ik ook oké en zelfspot mag ik ook graag. Wij Harten7 vriendinnen waren er meesterlijk in..😁😉
Knufs lieverd XXHB
Je stuk raakt me alweer.
Ik ben naar een loog gestapt juist omdat ik altijd alles weglachte. Of toch, dat dat niet meer lukte zoals ik het altijd op voorhand deed.
Nu lach ik nog hoor, maar meer groen dan anders 😉
Mooi geschreven, en terug zo herkenbaar!!
Zo goed geschreven en zo herkenbaar. Zeker als men vraagt: "Hoe gaat het?" Dan (glim)lach ik altijd en zeg ik ."Goed hoor". En dan weer door. Zo is de vrager ook weer tevreden. Er zijn maar weinig mensen die doorvragen. "Maar hoe gaat het nu echt?" Voor die mensen neem ik even tijd en vertel ik echt hoe het gaat.
Wat mooi geschreven,en ik moest er om lachen.moest even denken aan lachen als de boer met kiespijn,..zelf heb ik een soort van galgen humor waar we de slappe lach dan weer van krijgen, en gelukkig kan ik de slappe lach nog krijgen in barre tijden.hoe gek ook.Ik hoop dat je nog veel te lachen krijgt!! Liefs
Goedemorgen allemaal,
Stond vanmorgen op en vroeg me af waarom en wat zal ik gaan doen. Ach, straks is mijn energie weer op, doe geen moeite. Deed mijn laptop aan en las jullie berichtjes. Ja... een glimlach voelde ik opkomen. Ik dacht meteen aan:
De herinnering blijft aan die clown met z’n lach
Hij heeft alles gegeven tot de laatste dag
Niemand kende de pijn van zijn stille verdriet
Want er was op het einde (n)iemand die hij verliet
Kom, ik bel mijn vriendin en ga naar buiten!
Fijne dag allemaal!
Mooi thema: wat is de ruimte en de rol van de lach en de traan.? De lach is volgens mij vaker een sociaal wenselijk masker dan de traan. Maar ik heb ze allebei nodig. Ze luchten op als ze van spontaan opwellen en liefst met iemand gedeeld kunnen worden. Niet als dekmantel, maar als bekentenis van liefde aan elkaar. Veel liefde gewenst aan ons allemaal!
Wat gebeurd mij toch , 33 jaar later , " elke dag ", mocht ik niet verder denken.
Nu met mijn Melanoom oog , behandeld toen . Alles zonder lach , en toch .
het was de werkelijkheid voor mijn naasten , niet om aan te zien .
Een Staar behandeling in een Metanoom oog . Gekker moet je het niet maken .
Ik lach er weer om . Mogen blijven kijken , tegen elke verwachting in .
Mogen blijven leven .................
Wennen doet het nooit , met de nieuwste inzichten , ik mag eindelijk weer echt lachen .
Naar mijzelf en mijn ex en de kinderen . Lachen om een sterfgeval dat niet doorging .
Zo mooii verwoord. En zo herkenbaar.
Is het dat !! als iemand zomaar op zijn bakkes stort , lachen er vaak de meeste mensen om .
En enkeling zal er heen gaan en vragen , Gaat het ?
Je weet gewoon , als iemand in het water terecht is gekomen ,
dat er omstanders genoeg zijn , een enkeling springt er in .
Ik maakte het in een andere context mee :
"Laat in een zonnige dag op de Singel in Amsterdam . Voor mij stopt een Taxi.
er stapt een mens uit een huis , het bordes op . Meteen stormd er een Bulterriër mee naar buiten. En grijpt die man in zijn kuit . Die valt half van de laatste 5 treden . en gild het uit !
Op die stoep waren zeker 4 mensen ( ook de eigenaar van die hond .)
Niemand deed iets . Ik schiet uit mijn auto , en naar die hond toe . En sla met mijn hand
hard op de neusbrug van die hond . ( ik wat dat dat een goede schrik reactie teweeg brengd .)
Die hond laat meteen los en schiet met hoge snelheid richting de gracht. Ik met harde stem . achter dat beest aan . Die was meteen rustig . Kortom man met zwaar bloedende kuit is later met de ziekenwagen afgevoerd . Iereen OOK de Eigenaar ,van die hond waren niet in beeld .
" Is het dat de type man ABRAHAM de helper ..... , die kwam blijkbaar op voor de medemens . Ik ben niet christelijk opgevoed , en weet vrijwel niets van de bijbel of welk ander boek in die trand dan ook ."
Groet Giel Klaver . ( Oog Melanoom patiënt waar na 33 jaar in alle twee de ogen , een Staaroperatie is gedaan ) .Ik verbaas mij nog steeds dat ik leef , en zal wel ( nu 79 jaar )
Gewoon oud worden .
Gruwelijk! Daar kan ik dus oprecht intens boos van worden. Als een lamzak staan kijken, vooral niks doen en wachten op een ander. Het naarste van het mensdom komt dan boven.
Klopt! Lang geleden zat ik bij mn vader in de auto.In de verte een groep mensen langs de kant van de weg.Een auto te water..Niemand deed wat,heel vreemd.Mn vader en ik in het water..hoofd boven water gehouden van de man die in de auto zat,tot de hulpdiensten kwamen.We hadden amper ruimte en niet de mogelijkheid hem er uit te halen.Maar deden wat we konden.De opmerkingen naar het slachtoffer toe..niet normaal.Het leek dat ze op zn dood zaten te wachten..begijp de mensheid vaak niet..