Week 2

Week twee van de bestraling.

Ik zag er gek genoeg tegenop. De nieuwigheid is eraf, de routine sluipt erin. Het is geen sprint meer, het is werk. Samen met Mundus en onze humor als pantser. Soms zie je mensen kijken: mag je daar wel om lachen? Ja, dat mag. Het is onze film.

​Ik gaf deze week een cadeau voor een 40e verjaardag. Pas op 29 september mag de verpakking eraf. En daar was-ie ineens: het kankerduiveltje. “September? Red je dat wel?” Een korte fluistering. Geen paniek, wel aanwezig. De horizon lijkt dan ineens heel ver weg.

​Gelukkig is de realiteit vaak nuchterder. Zoals de lunch met de liefste vrienden. Je ziet ze soms voorzichtig binnenkomen, behoedzaam, alsof de muren hier van glas zijn.

Spoiler: we zijn gewoon oké. Er is eten, er is gelach. En er is mijn moeder, die zonder woorden de ramen lapt. Zorg in de vorm van zeepsop.

​Er was ook een overwinning die je niet op een tegeltje zet: na dagen van chemo-staking deden de darmen weer mee. Geen poëzie, wel pure opluchting. Geluk is soms heel basaal.

​Maar het is ook schakelen. Slaapdagen omdat de bestraling de batterij leegtrekt. En toen de koorts kwam, werd de wereld ineens merkbaar kleiner. Bezoek cancellen, plannen in de prullenbak. De actieradius krimpt waar je bij staat.

​Ineens zit je op de Spoedeisende Hulp. Het contrast kan niet groter: van de gezelligheid aan de lunchtafel naar de witte lichten van de SEH. Bloedprikken, wachten op de uitslagen, controlefoto’s laten maken om alles uit te sluiten. Het is een vreemde gewaarwording: je voelt je een patiënt tussen de protocollen, maar tegelijkertijd geeft het rust. Geen paniek, maar zorg. De bevestiging dat ik verdomd goed in de gaten word gehouden.

​Conclusie

Week 2 was geen zware week, het was een volle week. Met mensen die ongevraagd de ramen lappen en vrienden die zien dat het thuis eigenlijk gewoon doorgaat.

​Les

Dit traject gaat niet alleen over ziek zijn. Het gaat over vertrouwen. Vertrouwen in je lijf, ook als het even hapert. Vertrouwen in de mensen om je heen. En het besef dat je wereld wel kleiner kan worden, maar de aandacht juist groter.

​Stay tuned, ik ook.

❤️

Lex