Een halve Taart

Er zijn zo van die kleine rituelen in een huwelijk die nooit officieel worden afgesproken, maar die na verloop van tijd zo vanzelfsprekend worden dat ze bijna iets heiligs krijgen.

Voor ons is dat onze wekelijkse tête-à-tête op vrijdagavond. Iedereen weet dat ondertussen.

En bij zo’n tête-à-tête hoort een toet.
En die toet komt van de Jumbo.

Want hier in België toch — ik weet niet hoe dat elders zit — heeft de bakkerijafdeling van de Jumbo eigenlijk best behoorlijk spul. Niet dat ik nu plots een gastronomisch jurylid geworden ben, maar een mens leert op zijn oude dag de kleine geneugten waarderen. Een stuk taart, een koffie, een paar minuten zitten en doen alsof de wereld nog altijd min of meer overzichtelijk is.

En dus is Mr willy daar elke week een trouwe klant. Als onderdeel van dat wekelijkse moment met Mevr willy.

Nu was Mevr willy vorige week jarig.

En Jumbo heeft — blijkbaar al jaren — een systeem waarbij je op je verjaardag twintig procent korting krijgt op de bakkerijafdeling. Dat staat nergens duidelijk vermeld, maar een mens vangt zoiets op. Van horen zeggen. Van geruchten tussen de rekken met koffiekoeken.

Dus Mr willy dacht: aha, dát laten we niet liggen.

En zo trok ik naar de kassa, gewapend met een halve taart en het paspoort van Mevr willy.

Aan de kassa vroeg ik eerst nog braaf:

“Is dat eigenlijk waar, van die twintig procent korting op de verjaardag?”

“Ja hoor meneer, geen probleem.”

Kijk, zo’n woorden doen een mens goed.

Alleen… het brave kind achter de kassa was dus vergeten die korting af te trekken.

Dat kan gebeuren natuurlijk. Wij zijn allemaal maar mensen. Ik vergeet tegenwoordig zelfs waarom ik de keuken binnenloop.

Maar toen begon het systeem te werken.

En systemen, dat moet je weten, zijn zelden ontworpen voor gewone mensen met een taart in hun handen.

Want het meisje mocht dat blijkbaar niet meer corrigeren. Dat zat al in het systeem. Afgesloten. Onwrikbaar. Een administratieve muur waar zelfs Napoleon zijn tanden op stukgebeten zou hebben.

Dus Mr willy, met zijn halve taart onder de arm, naar het onthaal.

Daar werd het verhaal nog eens opnieuw verteld. Met het paspoort erbij, als bewijsstuk. Een beetje zoals bij een douanecontrole, maar dan met slagroom.

Men begon te prutsen met kassa’s, codes, bonnetjes en schermpjes. Blijkbaar was dat aanpassen ook al geen eenvoudige operatie. Waarom? Geen idee. Misschien moest daar eerst toestemming voor komen van het hoofdkantoor. Of van een satelliet die ergens boven Nederland rondjes draait.

Maar uiteindelijk keek de dame achter het onthaal naar de taart, keek naar mij, zuchtte een beetje…

en zei:

“Neem ze maar mee meneer. Maar alleen voor deze keer.”

Gratis.

Ik moet eerlijk zeggen: die halve taart heeft buitengewoon goed gesmaakt.

Misschien lag het aan de slagroom.
Misschien aan de kleine overwinning op het systeem.

Maar ik heb er wel iets uit geleerd.

Als het systeem ooit echt volledig ontspoort in deze wereld, dan weet ik tenminste waar de zwakke plek zit.

Bij de bakkerij van de Jumbo.