The edge of amazing

Misschien is het de zon. Misschien is het de structuur. Misschien is het het sporten. Maar ik voel me verliefd. Of misschien kan ik beter zeggen, ik heb lief. Ik heb mijn leven lief. Het leven voelt lichter. Het heeft weer kleur.

Ik zie mijn levensjaren,  of de versies van mij, in verschillende kleurtinten. Ik zie mezelf als kind in zo'n doffe kleur, zoals vroeger de foto's waren als je die af liet drukken. Mezelf met Jeff zie ik in neutrale kleuren. Het was gewoon, het was goed, het was liefdevol. Vanaf het moment dat we wisten dat we ouders zouden worden zie ik mezelf in roze. Maar dan komt de diagnose en wordt het grijs. Na het sterven is het nog donkerder grijs. Maar nu.. nu zie ik mezelf felgekleurd. Radiant. Feller dan het ooit is geweest. 

De jaren dat ik mezelf in grijs en nog donkerder zie, was ik verdoofd. Liefde, blijdschap, vrolijkheid, dat voelde ik allemaal niet. Ik wist niet meer hoe het was om me zo te voelen. Of om me gelukkig te voelen. Ik heb weinig herinneringen aan die jaren. Maar ik weet nog wel hoe zwaar ik het vond. Hoe donker, leeg en beklemmend het in huis voelde.

In die grijze jaren heb ik ook wel eens gedacht dat het makkelijker zou zijn als Milou er niet was geweest, want dan had ik alleen maar mezelf om aan te denken. Dan hoefde ik niet een kind groot te brengen terwijl ik aan het rouwen was. Ik voelde me vaak niet goed genoeg als moeder en gunde Milou zoveel meer. Meer liefde. Meer plezier. Een vrolijke moeder. Een gelukkige moeder. Een "normaal" gezin. Ik vind het moeilijk dit te benoemen, want ik vond die gedachten toen al vreselijk. En nu al helemaal. 

Want nu realiseer ik me dat zij mij juist gered heeft. Voor haar kwam ik elke dag mijn bed uit. Voor haar ben ik doorgegaan. Voor haar heb ik mezelf elke keer weer bijeen geraapt. Door Milou kwam er toch wat kleur door het grijs. En nu hebben de kleuren écht het grijs en donkere doorbroken. Het grijze is nog wel aanwezig en onderdeel van ons leven, maar het overheerst niet meer. Nu overheerst er in dit huis vooral kleur, vrolijkheid en gelach. 

Dit is weer even een besefmomentje dat ik van zo ontzettend ver gekomen ben. Ik sta bovenaan de berg en zie het dal waar ik mezelf uit getrokken heb. Ik ben gelukkig. Er is kleur. Maar ik zie ook nog een weg verder omhoog, naar nog veel meer kleur van nieuwe ervaringen. Dus we gaan vrolijk verder. Samen. Met zijn tweetjes. Als een normaal gezin. Er zullen ook op die weg momenten van grijs zijn, maar die kan ik aan. Want ik weet dat daarna de kleur weer zal overheersen.

And we're up so high
Tryna build this life
We're on the edge of amazing
The view from here is crystal clear
We're on the edge of amazing
I've been wrong till now
But this time I won't let you down.