"Hoe laat komt hij thuis?"
Milou zit nu al een paar maanden op school. Ze heeft het er enorm naar haar zin en heeft inmiddels haar plekje helemaal gevonden. Bij het naar bed brengen vraag ik haar elke avond wat ze het leukste van vandaag vond. Het antwoord is altijd "school". Namen van klasgenoten vliegen me om de oren en ze komt altijd wel iemand tegen die ze kent als we naar de supermarkt gaan. Speelafspraakjes komen er vanzelfsprekend dus ook steeds meer en dat regelt ze al helemaal zelf.
Vandaag had ze dus een klasgenootje te spelen. Het klasgenootje zat de foto's boven de bank te bekijken en zei: "nu weet ik hoe jouw papa eruit ziet! Hoe laat komt hij thuis?" Waarop Milou zei: "mijn papa komt niet thuis. Hij is dood. Hij is bij de maan."
En ik zag het klasgenootje denken. Hij bleef even stil (ik ook) en vervolgens gingen ze over op een ander onderwerp. Toen ze boven aan het spelen waren hoorde ik ze nog even praten over de dood. Toen het klasgenootje werd opgehaald heb ik het wel even bij moeder benoemd. Ik wil niet dat hij thuis ineens zijn familie ermee overvalt.
Het is de eerste keer dat ik het Milou aan iemand hoorde vertellen. Ik vind het bijzonder, ontroerend en mooi om dat nu meegemaakt te hebben. Het maakt me trots dat Milou er zo open over praat met klasgenootjes. Dat het voor haar gewoon normaal is (ze weet natuurlijk ook niet beter) en dat ze daarna weer leuk verder spelen. Ik word er stil en emotioneel van dat zij dit soms moet vertellen aan klasgenootjes. Maar ik zie het ook als een bevestiging dat wij het hartstikke goed doen, als ik zie en hoor hoe zij het benoemt. Het is geen zwaar of verboden onderwerp. Er wordt altijd open en eerlijk over gepraat, passend bij haar niveau. Het maakt me ergens ook nieuwsgierig wanneer Milou er meer over gaat vragen. Welke vragen zal ze stellen? Wat zou ze willen weten? Ik zal ze in elk geval allemaal met veel liefde beantwoorden.
6 reacties
Wat voor Milou normaal is. Is het heel bijzonder bij andere kinderen.
Deze leeftijd ( bij andere kinderen) snapt daar weinig van. Behalve dat de vader van Milou er niet is.
Het lijkt mij idd erg emotionele momenten. Voor jou en Milou blijft het telkens de eerste keer dat je momenten meemaakt.
Dat is voor jou zwaar.
Mooi dat je het zo xan je af kan schrijven.
š«š
Klopt, kinderen van deze leeftijd hebben normaal gesproken geen idee. En maar goed ook ;-)
Daarom vind ik het zo belangrijk om dan de ouders erover op de hoogte te stellen. Ik wil ook voorkomen dat ouders tegen hun kind zeggen dat je niet in een huisje bij de maan kan wonen en dat dat weer bij Milou terecht komt.
Wat dat betreft lijkt het me heerlijk als straks gewoon alle ouders van Milou haar klasgenoten het weten. Vooral als ze dan vanaf groep 3 dezelfde klas heeft.
Het lijkt mij belangrijk dat de leerkracht hierop kan inspelen als het in de klas word opgenoemd.
Zeker! Dat zal de juf ook doen. Ik houd haar goed op de hoogte en zij koppelt opk terug.
Ik heb me ook voorgenomen elk jaar, bij de start van een nieuw schooljaar, een mail te sturen erover. Hoe de rouw zich op dit moment uit en hoe we erover praten. Dat zet meteen de deur open voor een nieuwe leerkracht om het (toch wel lastige) onderwerp aan te kaarten.
Heel fijn dat het geen verboden onderwerp is. Niet alleen voor Milou, maar zeker ook voor jou. En een heel mooie manier om met het verlies om te gaan.
Is niet overal zo.
Ik herinner me nog, maar heel vaag uiteraard, dat ik een broertje had, Paul, die op 5-6 maanden gestorven is aan wiegedood. Ik was toen drie jaar oud. En ik heb nog altijd een paar flarden van herinneringen daaraan.
Maar wat ik wou zeggen, na zijn dood is daar over Paul in huis nooit, maar dan ook nooit meer over gesproken. Met geen woord. Geen foto's, geen begrafenisdokumenten, niks. Alsof ie nooit bestaan had.
Toen wist ik niet beter
Ik denk ook dat er vroeger heel weinig over gesproken werd. Ik hoor het van een vriendin van mijn moeder ook, er werd thuis niet over haar overleden moeder gepraat. Ze heeft me heel vaak gezegd dat ze dat verschrikkelijk vond en dat het zo belangrijk is om wel te doen!