Kanker en theelichtjes

Wanneer mensen een kankerdiagnose kregen, hoorde ik vaak dat 'de grond onder je voeten wegzakt'. Voor mij voelde dit niet zo. Mensen die mij kennen weten dat ik vrij goed met woorden ben en meestal dingen net anders beschrijven dan anderen. Het gevoel dat 'hoort' bij een kankerdiagnose kende ik niet tot aan december 2025 niet dus ik deed een voorgenoemde uitspraak dan ook niet. 

Op vrijdagavond 19 december voelde ik een scherpe stekende pijn in mijn borst. Ik lag op de bank te chillen en dacht eerst dat de dames niet helemaal goed lagen. Ik legde de dames weer op zijn plaats, maar voelde ook een verharding die pijn deed. Mijn man laten checken en hij voelde het ook. Ik kan vrij analytisch zijn en normaal gesproken zou ik direct het een en ander raadplegen om zaken uit te sluiten. Dit keer deed ik het niet, omdat mijn eerste gedachte was 'Kanker doet meestal geen pijn. Dit zal  vast een cyste zijn.' Het werd een paar dagen later wel duidelijk dat ik uitzondering op de regel zou zijn. 

Maandag 22 december kon ik al in het ziekenhuis terecht voor een mammografie en een echo. Een half later werd het hardop uitgesproken: Je hebt borstkanker. De wereld zakte helemaal niet onder mijn voeten weg. Ik kon alleen maar huilen van boosheid. Dit ook nog?! Hadden we al niet genoeg voor de kiezen gehad?! Nee. blijkbaar niet. 

Mijn hoofd en lijf voelden volledig verdoofd. Er liepen tranen over mijn wangen, maar ik had het niet echt door. Mijn moeder was bij me tijdens dit hele proces en waar Ik achteraf gezien heel blij mee was. We hebben samen gehuild en gelukkig kon zij terugrijden, want dat lukte me niet. 

Op zo'n moment weet je alleen het antwoord 'ja' op de vraag 'heb ik kanker?'. Verder weet je nog helemaal niets. Mijn man wist nog van niets, want hij was onze zoon aan het ophalen bij de opvang. Alleen mijn moeder en ik wisten het. Hoe moeten we dit thuis gaan vertellen. Gezellig wanneer we aan de boerenkool met worst zitten? We spraken af dat mijn moeder het aan mijn vader zou vertellen en ik zou het mijn man vertellen wanneer de kleine in bed lag, want er stond een Lichtjestour gepland en we hadden zoonlief beloofd om hier naar toe te gaan. 

Mijn man zag aan mijn gezicht wel dat er iets was en ik weet dat hij het niet kan loslaten wanneer ik helemaal niets zou zeggen. Ik kon alleen kort zeggen "het is foute boel. we moeten nu eerst naar de Lichtjestour toe". 

Daar stonden we dan. Zoonlief helemaal enthousiast van al die prachtige wagens, mijn man met een verwrongen gezicht en ik probeerde te genieten van dat moment met ons kind. Ik kon het niet helpen dat er door mij heen ging 'misschien is het je laatste lichtjestour' maar net zo snel als de gedachte er was, was hij ook weer snel weg, want ik kan mijn ware emoties heel goed wegduwen wanneer onze zoon erbij is. Waar ik dan niet zo goed in ben, is om de emoties later de revue te laten passeren en ermee te dealen. 

De versierde auto's, tractoren en vrachtwagens bleven nog steeds toeterend voorbij komen en ik was het lawaai wel zat. Gelukkig dacht onze zoon er ook zo over. Hij wilde graag naar bed toe. We liepen naar huis en onze zoon riep ineens 'Mama, zullen we thuis de theelichtjes aansteken?' We keken een beetje raar op van zijn woordkeuze, aangezien hij normaal 'kaarsjes' of 'waxinelichtjes' gebruikt, maar ik vond het prima. Thuis deden we de theelichtjes aan en na vijf minuten zei hij: "Ik wil graag naar bed. Laat je de theelichtjes vanavond wel aanstaan?' 

Toen de kleine in bed lag, ben ik naar mijn ouders gelopen. Mijn vader is een man van weinig woorden en zei alleen: " Wat een kutnieuws he. De Theelichtjes hebben ook altijd wel wat." ...

Ineens realiseerde ik me dat mijn grootvader Theelichtje werd genoemd en zijn kinderen waren de Theelichtjes. Mijn vader wist zelf nooit waarom dit was, maar dit soort bijnamen bleven vroeger altijd dan hangen. Mijn opa en oma is overleden aan kanker, het zusje van mijn vader ook. Zou mijn zoontje met zijn vraag over het laten branden van de theelichtjes iets gevoeld en geuit hebben? Ik denk van wel. Misschien is niet zo, maar ik vind de gedachte heel fijn. Mijn geliefde Theelichtjes lieten op hun manier merken dat ze er waren voor mij. 

Nu is het afwachten wat er uit de MRI-scan en het behandelplan gaat komen en dit Theelichtje is verdomd trots op en dankbaar voor haar kind. Mijn mini-theelichtje dat mij op dat moment de warmte van een open haard gaf. 

________________________________________________________________________________

Cancer and tea lights
When people were diagnosed with cancer, I often heard that 'the ground is sinking under your feet'. It didn't feel that way to me. People who know me know that I am quite good with words and usually describe things a little differently than others. I didn't know the feeling that 'belongs' to a cancer diagnosis until December 2025, so I didn't make an aforementioned statement.

On Friday evening, December 19, I felt a sharp stabbing pain in my chest. I was chilling on the couch and at first thought the ladies weren't quite well. I put the ladies back in place, but also felt a hardening that hurt. Let my husband check and he felt it too. I can be quite analytical and normally I would immediately consult a few things to rule things out. This time I didn't do it, because my first thought was 'Cancer usually doesn't hurt. This must be a cyst.” It became clear a few days later that I would be an exception to the rule.

On Monday 22 December I was already able to go to the hospital for a mammogram and an ultrasound. Half a later it was spoken out loud: You have breast cancer. The world didn't sink under my feet. I could only cry with anger. This too?! Didn't we have enough to choose from?! No, apparently not.

My head and body felt completely numb. Tears ran down my cheeks, but I didn't really realise it. My mother was with me during this whole process and which I was very happy with in retrospect. We cried together and luckily she was able to drive back, because I couldn't.

At such a moment you only know the answer 'yes' to the question 'do I have cancer?'. You don't know anything else. My husband didn't know anything yet, because he was picking up our son from the shelter. Only my mother and I knew. How are we supposed to tell this at home? Cosy when we are sitting on the kale with sausage? We agreed that my mother would tell my father and I would tell my husband when the little one was in bed, because a Light Tour was planned and we had promised son to go here.

My husband could see from my face that there was something and I know he can't let it go when I wouldn't say anything at all. I could only briefly say "it's wrong stuff. We have to go to the Light Tour first now".

There we were. Son completely excited about all those beautiful cars, my husband with a twisted face and I tried to enjoy that moment with our child. I couldn't help but go through me 'maybe it's your last light tour' but just as fast as the thought was there, it was also quickly gone, because I can push away my true emotions very well when our son is there. What I'm not so good at is to review and deal with the emotions later.

The decorated cars, tractors and trucks kept honking and I was tired of the noise. Fortunately, our son thought so too. He wanted to go to bed. We were walking home and our son suddenly shouted 'Mom, shall we light the tealights at home?' We looked up a bit strangely at his choice of words, since he normally uses 'candles' or 'tea lights', but I thought it was fine. At home we lit the tealights and after five minutes he said: "I would like to go to bed. Will you leave the tea lights on tonight?'

When the little one was in bed, I walked to my parents. My father is a man of few words and only said: "What shitty news huh. The Tea Lights always have something too." ...

Suddenly I realised that my grandfather was called Tealight and his children were the Tealights. My father himself never knew why this was, but these kinds of nicknames always stuck in the past. My grandfather and grandmother died of cancer, my father's sister too. Would my son have felt and expressed something with his question about leaving the tea lights on? I think so. Maybe not, but I really like the thought. My beloved Tealights showed in their own way that they were there for me.

Now it remains to be seen what will come out of the MRI scan and the treatment plan and this Tealight is damn proud of and grateful for her child. My mini tealight that gave me the warmth of a fireplace at that moment

____________________________________________________________________________