Mag ik u voorstellen aan... Donna Tamór
Zoals eerder geschreven hoorde ik op 22 december dat ik borstkanker heb. Twee dagen later stond er een MRI en een week later zou een gesprek met een oncologisch chirurg plaatsvinden met de daarbijbehorende uitslag van de MRI. De dagen na de diagnose vond ik vreselijk. Ik zat volledig in angst- en paniekaanvallen.
Deze angst en paniek speelden al voor de diagnose en hier zit trauma (PTSS) onder. Ik wilde hier dolgraag mee aan de slag gaan, maar door alles wat er thuis met onze zoon speelde, kon dit steeds niet. Begin december leek er thuis eindelijk wat meer rust en stabiliteit te zijn en ik wilde graag aan het werk met mijn eigen trauma’s. Ik had hier een paar afspraken voor gemaakt en toen…was daar Donna Tamor. Een opdringerige kleine feeks die ergens binnenkomt alsof ze overal recht op heeft en ruimte inneemt zonder iets te vragen. Zo’n persoon dat niet wil weggaan, terwijl het overduidelijk is dat ze moet vertrekken. Donna heeft nogal een air voor iemand van 2,8 cm. Donna nam de controle over en dit zorgde voor paniekaanvallen.
In de kerstweek kon ik de angst niet van me afschudden. Alle prikkels waren me teveel en ik had heel zwarte gedachten. Wat nu als...mijn lijf die behandelingen niet aankan...ik mentaal opnieuw instort...mijn kind dan uit huis wordt geplaatst...
Misselijkheid is bij een trigger voor de paniekaanvallen en met chemo is misselijkheid niet te vermijden...
De uitslag van de MRI kreeg ik al wel voor de kerst: geen uitzaaiingen. Hoewel ik hier echt wel blij mee was (diep van binnen) kon ik mezelf niet herpakken. Mijn man begreep 'mijn instelling' niet en ik werd hier weer boos en verdrietig van, want het is niet alsof ik het expres doe. Uiteindelijk maakte mijn omgeving zich zoveel zorgen dat de GGZ crisisdienst is gebeld. Ik wilde rust aan mijn hoofd; weg van thuis of beter gezegd: weg van de hele wereld.
De crisisdienst begreep wat ik nodig had: een hersteloord waar je even tot rust kon komen. Helaas bestaat zoiets niet meer. Mij opnemen was ook geen optie; ik zou daar niet tot rust komen omdat hier momenteel alleen mensen zaten die zeer verward waren, Ik was niet verward; ik was zwaar overspannen en had vooral symptomen van depressie en/of angststoornis. Ik kreeg uiteindelijk medicatie mee om te zorgen dat ik tot rust kon komen. Deze medicatie hielp mij door die dagen heen, maar eigenlijk moest alles nog gaan beginnen... Donna zat op haar troon en ik voelde me een onderdaan. Ik haatte haar, maar ik kon niets tegen haar beginnen. Donna was de zogenaamde druppel. Ze zorgde niet dat de emmer overliep, maar zorgde voor een tsunami. Mijn lijf heeft al zoveel gebreken en mijn geest heeft al zoveel te verduren gehad; hoe is mijn lijf ooit bestand tegen een tsunami?
