3 jaar later.

Jeetje , al weer 3 jaar geleden  dat ik naar het AMC  melden.  De 14de moest er een scan gemaakt worden om de poortwachter  te vinden. 

Ik kwam 18.30 uur bij de balie ( moest pas 19 uur er zijn) 

Ooh we zijn nog aan het eten.  De verpleegster wijst mij mijn kamer. 

Ik lag alleen.  Ik kom ZO bij u. Ik ga eerst mijn eten opeten, als u dat goed vind.  Uiteraard zeg je ja, want ik was te vroeg. 

( ze waren al aan het eten , dus ik dacht dat kan nooit lang duren. )

Mijn man en ik zaten wortel te schieten. 20 uur nog geen verpleegster. Toen maar naar de zusterspost. Waar we de hele tijd enorm gelach hoorde. 

Natuurlijk mag je op je werk lachen. Maar ik kom net binnen om geopereerd te worden aan vulva( schaamlip) kanker.  Ik was niet echt in de stemming. 

Ik kwam amper tussen hun gelach door. Maar toch gevraagd of er nog iemand langs kwam. 

Ja er komt ZO  iemand bij u . 

Duurt lang. 

20.30 uur kwam er een verpleegkundige. 

De vragenlijst werd doorgenomen.  

Daarna ging mijn man naar huis. 

De kast werd aangewezen en in no time alles wat ik moest weten. 

Niks opgeslagen. Wist niet hoe het kluisje werkt . De tv deed het niet.  Dan maar xorkrn naar een handdoek om even te douchen. 

Er stond geen waszak dus de handdoek en washand maar op de grond in de douche gelaten. 

Maar omdat de  bloeden wou ik ook verband of inlegkruisje.  Das fijn  de bakjes waren leeg. Maar opgerold wc papier in mijn onderbroek gedaan.

Er kwam niemand langs, en ik wist niet hoe het licht  werkte. Dus met licht aan gaan slapen. 

Een paar uur later kwam de verpleegster van de nacht vragen of ik misschien het licht uit wilde. 

Slecht geslapen. Maar dat haen we wel weer in. De volgende ochtend kwam er iemand van de balie. 

Het inchecken was dus niet goed gedaan.  Ik had geen patiënt bandje gekregen. 

Nu 3 jaar later heb ik daar nog steeds een rot gevoel over. Ik had er geen goed gevoel over of de operatie goed zou gaan .