Even terug naar het begin

2025... een jaar om niet te vergeten... onze beste vrienden verloren, de één door ziekte (baarmoederhalskanker), de ander omdat hij zonder háár niet verder kon of wilde leven. We 'vierden' ook ons 125-jaar feestje, mijn man - Fokko - was in maart 65 geworden en zelf - Diana - werd ik in september 60. Na het overlijden van onze vrienden maakten we op een vakantie in Frankrijk de balans op. Wat is er nu echt belangrijk in het leven... ?!
Fokko verlangde al langere tijd naar zijn toekomstig pensioen. Zijn werk - postbode - en hij lagen al langere tijd niet op één lijn en naarmate de pensioendatum naderde begon het steeds zwaarder te worden. Na wikken en wegen kwam het besluit tot stand om per 1 januari 2026 vroegtijdig met pensioen te gaan. De dagelijkse werkdruk en stress los kunnen laten, genieten van vrije tijd, lekker buiten in de tuin, wandelen, fietsen, verder verbouwen van ons huis... het zou nu eindelijk realiteit worden. Totdat... een "vetbult" roet in het eten gooide.

Al jaren zat er "vetbult" achter in de nek. Paar jaar geleden was er nog een echo gemaakt en niets bijzonders geconstateerd. Weghalen was nog niet aan de orde, hij zat immers niet in de weg. Tussen alle ellende van het vorig jaar, ontstonden er wat kleine ongemakken. Kleine muggenbeten, kleine wondjes, die niet lekker wilden genezen. Jeuk ook, vervelend, maar nog niet dramatisch. En de bult in de nek werd groter, ook ontstond er net boven het sleutelbeen een soortgelijke "vetbult". Later ook nog kleinere bultjes tussen die 2 in... Het totaal aan vage klachten werd genoeg om naar de huisarts te stappen. Een bloedonderzoek om te zien waar de wondjes vandaan kwamen en gelijk nu maar die vetbulten weg laten halen, want het werd nu wel erg veel en waar kwamen ze eigenlijk vandaan... ?

De huisarts stuurde Fokko naar een chirurg, want die bult kon hij niet zomaar even weghalen. De chirurg, op haar beurt, wilde eerst een nieuwe echo en misschien ook wel een MRI want ze wilde wel eerst weten waar ze precies in ging snijden... op 13 oktober was de echo en op 14 oktober hoorden we dat het geen gewone "vetbult" was. Onze wereld stortte niet in, maar we waren wel volledig overrompeld door de berichtgeving.

Binnen korte tijd volgde een MRI, CT-scan en een biopt en werden we door een hematoloog op de hoogte gebracht dat het lymfeklierkanker bleek te zijn. Mantelcellymfoom.

Uiteraard volgde er nog een PET-scan, voor de nodige details v.w.b. "uitzaaiingen", wat bij mantelcellymfoom ook wel lokalisaties worden genoemd.

Begin december werden we doorverwezen naar het UMCG.

Onze behandelde hematoloog is een jonge arts in opleiding - dit jaar rond ze haar studie af. Ze is erg vriendelijk en zoals het nu lijkt, open en eerlijk. Ze vertelt ons dat het mantelcellymfoom waarschijnlijk langere tijd indolent aanwezig is geweest, maar nu actief (en agressief) begint te worden. Stadium 4 is de uitslag van de PET-scan, dus "lokaal" behandelen is geen optie. Voor een eerstelijnsbehandeling komt Fokko nu in aanmerking voor een combinatie van immuno-chemotherapie. 6 kuren, R-CHOP en R-DHAP wisselen elkaar af om de 3 weken.
Het streven van de arts(en) is om dit af te ronden met een BEAM, gevolgd door een autologe stamceltransplantatie. Met daarna een onderhoudsbehandeling van 2 jaar Rituximab.