Aanloop naar 1e chemo

Tja... daar zit en sta je dan... allerlei onderzoeken achter de rug, twee afspraken met een hematoloog en nog een met de verpleegkundig specialist. Gelukkig heb ik mij - in tegenstelling tot wat de meeste mensen afraden - zo ver als mogelijk verdiept in de materie van mantelcellymfoom. De informatie die we krijgen is voor mij herkenning en Fokko laat het gewoon over zich heen komen. Hij heeft nog nooit iets dergelijks van dichtbij meegemaakt en heeft geen flauw benul van wat hem te wachten staat. Hij gaat gewoon met de stroom mee... Dat voelt voor mij wat anders, heb graag ook nog zelf ergens de hand in. Niet alleen in het maken van afwegingen en keuzes, maar ook wat ik zelf nog zou kunnen bijdragen aan mijn "herstel". In dit geval dus Fokko's herstel, waarbij het woord herstel een heel eigen betekenis krijgt. Hij voelt zich namelijk helemaal niet ziek, topfit - leeftijd in aanmerking genomen - is meer van toepassing. Dus, hoezo herstel? Dat voelt erg dubbel voor ons...

Het is half december. Dit jaar zou onze eerste rustige kerstvakantie samen worden. Vrij van werk, vrij van alle druk, niet - zoals voorgaande jaren - uitgeput en vermoeid aan de feestdagen beginnen, om erna direct weer te moeten werken, já deze Kerst zou er één zijn van samen 2 weken genieten. De boodschap van 14 oktober gooide behoorlijk wat glazen in, maar het verlangen naar een "rustige" Kerst 2025 bleef overeind staan. Voor Fokko een grote wens die gelukkig in vervulling kon gaan, al was het natuurlijk toch anders dan anders, want de eerste chemo werd naar januari getild.

Over het op eigen wijze willen bijdragen aan het herstel, daar botst de reguliere op de alternatieve aanpak. We krijgen bij de verpleegkundig specialist geen oor voor een ondersteuning vanuit de alternatieve benadering. Een beetje flabbergasted verlaten we de spreekkamer... deze behandeling, deze cytostatica, vraagt ook om een ander eetpatroon. Er is een verhoogd infectiegevaar, d.w.z. zeer voorzichtig omgaan met voedingsmiddelen, eten als een zwangere vrouw en geen levende yoghurt culturen, zoals bijvoorbeeld de kefir. Onze benadering en kijk op voedsel wordt stilletjes naar de reservebank gedirigeerd.

Toch blijft het wel wat wringen daar op die reservebank... en daarom zoeken we toch naar dat wat wél kan. We hebben in ieder geval toestemming voor het gebruik van bottenbouillon en hopen dat het een kleine ondersteuning kan bieden, daar waar alle slijmvliezen het zwaar te verduren krijgen.