Hoesten

Je hebt hoesten en hoesten. Het hoesten van een fikse verkoudheid kan ontzettend naar klinken, maar voor de meeste mensen is het een voorbijgaand ongemak. Ook voor Theo, zullen we nu maar even vanuit gaan. Dinsdag waren we voor controle in het ziekenhuis en alles was in orde, ondanks de verkoudheid. Klieren zaten niet te klieren en de bloedwaarden waren keurig voor een beenmerg dat plat heeft gelegen. Zolang Theo geen klachten krijgt hoeft het bloed over een jaar pas weer gecontroleerd te worden. Dit is niet zozeer om te controleren of de t-cellen weer actief zijn, want dat merkt Theo zelf snel genoeg. Ze willen graag weten of het beenmerg voldoende blijft werken, omdat de zware chemo die Theo heeft gehad late bijwerkingen kan hebben. Die kunnen ook betrekking hebben op zijn hartspier en daarom krijgt hij over 2 jaar een echo van het hart. Maar voor nu mogen we weer erg blij zijn. 

Het mag wel, maar het lukt niet zo. Dat komt vooral door het hoesten van Wilma, een heel ander soort hoest. Zo’n hoest waaraan je meteen hoort dat er iets niet helemaal goed zit. Gelukkig blijkt bij controle dat de tumor in haar long flink geslonken is en dat het trekken van het littekenweefsel aan de luchtpijp waarschijnlijk de oorzaak is, maar we staan allemaal meteen weer op scherp. Na de controle gaat Wilma samen met mijn oudere zus en zwager naar het expertisecentrum Palliatieve zorg van het LUMC. Zonder hoest zou Wilma niet in het ziekenhuis zijn geweest en zou ze niet bij dit gesprek hebben aangesloten, maar nu dus wel. Voor mensen van haar verstandelijke niveau was er ook een aangepaste uitleg hoe alles in zijn werk kan gaan en wat je ongeveer kan verwachten. Conclusie van Wilma: ‘ Ik wist niet dat het zo moeilijk was om dood te gaan’.

Het blijft een beetje gissen in hoeverre ze beseft hoe slecht ze ervoor staat. Tijdens het midweekje weg met de zussen zei ze tijdens een fotosessie wel dat ze een van de foto’s mooi vond voor op haar doodskist. En we merken dat de sprankeling weg is. Ze heeft nog wel humor, maar ze lijkt zich toch wat meer in zichzelf te keren. Volgende week haal ik haar op om naar de lichtshow in de Beekse Bergen te gaan en dan blijft ze een nachtje slapen. Misschien kunnen we dan samen een gesprekje hebben over hoe ze zich voelt en wat ze denkt. Hopelijk heeft de codeïne tegen die tijd de hoest voldoende kunnen onderdrukken.