Dry February
De eerste maand van het jaar zit er weer op. Dry January, Blue Monday, streep eronder en door. Op naar de lente. Langzaam ontwaken we uit de winterslaap en richten we ons weer meer naar buiten. Er worden plannen gemaakt voor de zomervakantie. De eerste goede voornemens zijn omgezet naar goede bedoelingen. Het lijkt wel of we onszelf weer wat meer toestaan. Als er al gestopt was, wordt er weer gedronken. En dat gaat bij mij nooit meer zonder alarmbellen.
Ik zie de KWF campagne “Op je gezondheid” voorbijkomen. Of ik wist dat alcohol de kans op borstkanker vergroot. Ja, nu wel. Op 26 maart 2023 was ik voor het laatst dronken. Een week voor de diagnose borstkanker. Veel drinken was voordat ik kanker kreeg een gewoonte. De vijf in de klok associeerde ik met gezellig een glas. Of twee. Op weekenddagen een flesje. Gezellig. Ieder weekend. Af te toe lastte ik voor de vorm een pauze in. Dry February. Dat scheelde toch een paar dagen. Zoals veel van mijn generatiegenoten, die ook niet kunnen tellen en veel meer drinken dan “twee wijntjes bij het eten”, wist ik wel dat ik te veel dronk, maar zag ik het niet echt als probleem. Toen niet.
Ik realiseerde me pas hoe sterk de relatie alcohol en kanker is toen ik kanker kreeg en me erin ging verdiepen. De kans op borstkanker neemt al toe met een glas. Tel maar uit. De hoeveelheid alcohol die ik vanaf mijn studententijd gewoontegetrouw tot me heb genomen, heeft op zijn minst geen gunstige invloed gehad op mijn gezondheid. Op zijn scherpst heeft mijn jarenlange flinke alcoholinname borstkanker veroorzaakt. Dat is een uitermate pijnlijke maar geen irreële gedachte.
Toch wil niemand die gedachte van me horen. Dat mag ik niet zeggen. “Mijn buurvrouw dronk geen druppel en kreeg ook borstkanker”. Drogredenen in de categorie “mijn oma rookte twee pakjes per dag en is 96 geworden, dus je kunt heel oud worden met roken”, of “ik discrimineer niet want ik maak altijd een praatje met mijn Marokkaanse werkster”. Valse argumenten gebaseerd op persoonlijke voorkeuren, niet op cijfers en onderzoek. De cijfers liegen niet.
Na de behandelingen en mijn eigen onderzoek naar alcohol en kanker, vroeg ik aan mijn oncoloog of ik nou helemaal niet meer mocht drinken. “U kunt uzelf best af en toe een glas toestaan,” zei hij. Ik weet dat hij ongelijk heeft. De cijfers liegen niet. Ik wil niet dat de kanker terugkomt. Dus neem ik water, thee, 0.0. Meestal. Vijf uur is geen borreltijd meer, maar tijd om te gaan koken, een dutje te doen of om te gaan sporten. Ruim twee jaar na de behandelingen is de gewoonte om een glas in te schenken omgezet in iets anders. De associatie blijft, het gedrag verandert.
Ik kijk jaloers naar mensen die alcohol stelselmatig helemaal uit hun leven hebben verbannen. Ik sta mezelf nog steeds dat ene glas toe. Of twee. En geniet daar intens van. Van twee flessen per weekend naar twee glazen per maand. Daarna voel ik me schuldig. Als straks de kanker terugkomt, heb ik het dan zelf veroorzaakt? Ik vraag me iedere keer weer af of het schuldgevoel opweegt tegen het genot van de smaak van wijn en dat lichte roesje. Tegen beter weten in blijk ik boven alles nog steeds een irrationeel mens te zijn. “Je moet wel een beetje blijven leven” is voor iemand die kanker heeft gehad nooit meer een open deur.
Ik zal nooit kunnen bewijzen dat mijn alcoholgebruik de oorzaak is geweest van de kanker. Mijn kop in het zand steken kan ik in ieder geval niet meer. Ik blijf worstelen met dat ene glas en koester de stappen die ik zet in het doorbreken van het patroon. Ik heb geen drank meer nodig om het gezellig te hebben. Sterker nog, ik ben meestal een stuk gezelliger voor mijn omgeving dan voor de diagnose.
Ik vind weinig dingen zo lekker als een goed glas wijn. Dus ben ik op zoek gegaan naar dingen die me ook zo’n lekker gevoel geven. Concerten, lopen, samenzijn. Die nieuwe gewoontes verhef ik tot mijn nieuwe glazen wijn. Schaamteloos veel te dure kaarten kopen voor twee keer Bruno Mars in de Arena. Gezelschap opzoeken van mensen met wie ik graag samen ben en die goed voor me zijn. Gaan wandelen op Madeira, eind februari. Ik hoop dat het droog blijft.
3 reacties
Alweer zo'n geweldige uitsmijter, meesterlijk!
Oh wat ken ik de worsteling... van toen ik nog dronk. Ook ik heb in mijn leven veel en veel te veel gedronken, jaren lang. Rond 2010 ben ik gestopt, maar stond mezelf dan wel eens in de drie, vier maanden een laveloze avond toe. In 2013 wist ik niet meer waarom ik niet meer dronk, en begon weer, weliswaar alleen in het weekend, maar dat weekend werd allengs langer en langer.
In 2020 hakte ik de knoop door. Het was genoeg. Proberen om mijn drankgebruik in de hand te houden werkte alleen maar meer drankgebruik in de hand. Er was maar één oplossing: radicaal en helemaal stoppen met drinken. En dat is inmiddels ruim 5 jaar geleden. Niet meer drinken is veel makkelijker dan proberen minder te drinken. Ook ik kon ontzettend genieten van goede wijn, goede whiskey, goede rakija, zware Belgische bieren, maar ik geniet nu inderdaad ook, net als jij, van andere dingen. Vooral van de mogelijkheid om zoveel meer te bereiken en te doen zonder die eeuwige, bijna chronische kater die mijn dagen bepaalde.
Maar ik mis het nog wel, regelmatig, het roesje, de sfeer, de smaak, de lol. En toch is het beter.
Ik drink graag, nog altijd. Vroeger meerder flessen wijn per week. Die roes, zoals Anne zegt, is heerlijk.
En dan ben ik zwaar geminderd. Niet omdat ik kanker. Prostaatkanker. Uitgezaaid.
Pfff, dus een dezer jaren ga ik daaraan toch dood, met of zonder wijn.
Maar het wordt dus een verslaving, altijd maar meer en meer
En dus heb ik met Mevr Willy een afspraak.
1 fles wijn per week, op vrijdagavond. Een tête-à-tête , met Frans brood en wat kaasschotel of iet anders lekkers.
En dat werkt prima. Ik heb toch 1 keer per week dat roesje en het is genoeg om de drang naar drank te onderdrukken.
Want niet belet dat ik de hele week uitkijk naar de vrijdagavond
Ha, ha, ik begrijp MrWilly helemaal! Ik zou willen dat ik het ook zo kon. Tegelijk ben ik blij te lezen, dat er meer mensen zijn die worstelen of hebben geworsteld met hun drankgebruik. Al vanaf mijn 15e drink ik regelmatig. Aanvankelijk bier in de kroeg met de jongens van het werk. Later wijn en dat is tot voor kort altijd zo gebleven. Toen mijn liefste nog leefde en de zorg best zwaar was, was het heerlijk om voor het eten even een wijntje (of 2) te drinken. Als beloning dat het die dag weer was gelukt of als verdoving als de dingen erg tegen zaten. Er was altijd wel een goede reden. Natuurlijk besef je wel dat het niet erg gezond zal zijn. Althans de laatste jaren, want toen ik nog jong was, was drinken en overigens ook roken sociaal nog volledig geaccepteerd. Na 13 winters in Spanje, waar de lunches op de vele terrasjes lang, gezellig en in veel gevallen met drank zijn overgoten, was de beslissing om te stoppen geen gemakkelijke. Vooral niet als je niet van frisdrank houdt en de 0.0 ook niet altijd even lekker smaakt. Daarnaast houden vrijwel al mijn vrienden over het algemeen ook van een goed glas wijn. Ik heb de laatste 1, 5 jaar meerdere pogingen gedaan om te stoppen met wisselend succes. Soms lukte het een maand, soms 2 en dan was er toch weer een moment waarop er toch een glas gedronken moest worden en het bleef er nooit bij 1. Hoe doen die mensen dat toch, die geen drank meer aanraken, heb ik me al heel vaak afgevraagd. Toen ik de diagnose borstkanker kreeg, was dat voor mij een goede reden om weer te beginnen (wat denk je dan!) en nog even te genieten zolang het kon. Nu wil ik mijn kop niet langer in het zand steken, want ook bij mij is sinds de laatste landelijke campagne wel duidelijk dat elk glas er 1 teveel is. Aangezien er nog mijn zoon is, met wie ik graag nog zo lang mogelijk mee wil lopen, is het laatste glas gedronken op 5 januari, de dag voordat de behandelingen zijn begonnen. Ik zeg nu, dat ik niet meer mag drinken vanwege de behandeling en dat ik daarna niet meer wil beginnen vanwege de risico's, zoals die nu bekend zijn. Op zich mis ik inmiddels het vaste moment om een glas wijn te drinken nauwelijks meer, maar daarentegen kan soms bij de gedachte aan de goed glas witte of rode wijn me het water in de mond lopen. Nou ja, dat laatste niet letterlijk natuurlijk 😅