Gaat het wel
Gaat het wel ?
Drie woordjes, haast gedachteloos uitgespuwd, maar tegelijk vol verwachting. Want wat zeg je daarop, als je zelf niet meer goed weet of het eigenlijk nog wél gaat?
Als kankerlijer word je er kampioen in: halve waarheden verpakken als geruststelling. “Ja hoor, alles onder controle.” Je lacht erbij, je vertelt een mop of een flard over een gunstige PSA, je zwaait alsof je net terugkomt van een wandeling in de zon. Niet omdat je graag liegt, maar omdat je graag blijft bestaan zoals vroeger. Zoals zij je willen zien. Niemand wil de stempel “lastig geval” dragen.
De echte waarheid — die ken je maar al te goed. De avonden waarop je lijf niet meer mee wil. De nachten waarin je wakker ligt en denkt: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Het masker dat in je eentje afglijdt, en de spiegel die je meedogenloos terugknipoogt. En je weet: er zijn er maar weinigen die echt door dat decorum heen kijken.
Heel af en toe gebeurt het nochtans. Iemand die je aankijkt en blijft kijken. Een stilte die niet meteen gevuld wordt met koetjes en kalfjes. En dan voel je iets knagen onder je ribben: die broosheid die je meestal wegdrukt. Je wil roepen: “Nee. Het gaat niet. Helemaal niet.” Maar je slikt het in, zet je gezicht recht en bromt: “Ach, ’t gaat wel.”
Waarom? Omdat toegeven dat het niet gaat voelt alsof je gefaald hebt. Alsof je de moed kwijt bent, alsof je geen strijder meer bent maar gewoon… moe. En laten we eerlijk zijn: ook op dat kankerforum waar we allemaal zo dapper doen, zijn we stiekem bang om de eerste te zijn die zegt: ik trek het niet meer.
Maar misschien is dat juist de ware moed: durven zeggen dat je het even niet weet. Dat je bang bent, dat je moe bent, dat je het zat bent. En dat iemand dan niet wegrent of de boel gaat relativeren, maar gewoon blijft zitten. Misschien zwijgend, misschien met een hand op je arm. Dan besef je plots: ik hoef dit circus niet alleen te draaien.
Dus ja, het gaat. Soms wel, soms niet. En misschien is dat gewoon menselijk. Achter onze schermen, achter onze glimlach, achter onze kanker.
En soms is de sterkste zin geen “ik red me wel,” maar gewoon:
“Wil je even blijven zitten?”
15 reacties
Ik heb het vaak ook moeilijk gevonden eerlijk erover te zijn, omdat ik gewoonweg niet uitgelegd krijg hoe het gaat. Of omdat ik weet dat mensen het alleen maar uit beleefdheid vragen en eigenlijk helemaal geen tijd voor je hebben. Het is een moeilijke, grootse vraag. Maar jouw antwoord aan het eind is dan een mooie. Er wordt niks uitgelegd, maar voor lotgenoten is het wel meteen duidelijk. Dankjewel weer voor je wijsheid!
mooie tekst, anders gezegd, maar identiek hetzelfde
Helaas, op dat vlak kan de wereld keihard zijn. Erg jammer is dat...
Whoopsie en ik heb het je een paar keer gevraagd. Maar ik méénde het wel, wou écht weten of je het wel trok. Dan ben je vrij om daar open of gesloten op te antwoorden. Sorry de knorrie als 't een beetje een ongelukkige formulering was.
He lieve jij, Had helemaal niks met jou te maken hoor. Je mag je echt niet aangesproken voelen. ❤️
Desondanks... als iets beter kan doe ik daar graag mijn best voor :) xxx
Voor nu even gewoon een super dikke troost steun knuffel 🫂🫂omdat ik weet dat het niet gaat ❤️
Je hebt helemaal gelijk. We weten goed genoeg dat het moeilijk is nu. Voor jullie beiden een warme knuffel!
Hoi als lotgenoot weet ik precies wat je bedoelt: kanker kan je eenzaam maken. Voor anderen ook moeilijk om in te denken hoe het voelt om deze ziekte te hebben. Vooral omdat je er meestal niks van ziet. Ik vertel nu na een aantal jaren al niet zo maar meer dat ik prostaatkanker heb. Mijn dierbaren weten het, waaronder lotgenoten. Een aantal daarvan zijn vrienden geworden, bondgenoten, een half woord of soms helemaal geen woord is genoeg. Ik hoop dat je blijft schrijven!!
Het is allemaal heel veel geweest voor jou, he, Willy. Dat begrijpen we allemaal hier.
Mij vroeg een ex-collega en buurvrouw gisteren nog hoe het ging. Ik maakte een wandeling en zij had me gezien.
Op en af, antwoordde ik. De ene dag zus, de andere zo. Gelukkig is er de medicatie, zei ze.
Daarna ging het nog even over waren uitpakken want zij kwam van de supermarkt. En dan wandelde ik verder.
Ik durf het soms niet zeggen maar ik voel me de laatste tijd ook soms eenzaam ondanks mijn onmeetbaar lage PSA. Zoals ik hier lees, kanker maakt eenzaam, ik ga het stilaan geloven...
Marc.🙏🙏
Zeer herkenbaar lieve Willy
.... Gaat het een beetje? denk om je zelf....
Goh, Ingrid, we hebben al betere dagen gehad.
Maar, om een dooddoener te gebruiken, tijd heelt alle wonden.
❤️, willy
Tijd heelt alle wonden.... Ook dit gevoel gaat weer over.....
dooddoeners waar je niets mee kan als je in dat rotgevoel hangt.
Een dikke Zaanse knuffel helpt een piepklein beetje misschien ❤️😘
Ik denk dat het niet alleen is als je met kanker te maken hebt.
In Nederland hoor je vaak "Alles Goed" waarbij het woord goed, heel erg gerekt wordt.
En eigenlijk moet je dat interpreteren als, Kan ik je vertellen, hoe het met mij is.
Het is geveinsde interesse, om je eigen verhaal kwijt te kunnen.
Soms nemen mensen het gesprek daarna helemaal over, met hun eigen sores.
Een vriendin van mijn vrouw kwam ons bij verrassing bezoeken, en Margreet liep met een rollator.
Op de vraag hoe het ging, antwoordde Margreet dat ze een gedeeltelijke dwarslaesie had gehad, veroorzaakt door een tumor rond haar ruggengraat, en nu weer leerde lopen.
Het antwoord van de vriendin was, dat ze zelf ziek was geweest, en bang was dat ze niet meer kon lopen, en dat was zo erg geweest.
En daarna de details, hoe erg het wel niet was geweest, waarbij ze voorbij ging, aan een (vriendin) die bijna aan kanker gestorven was.
We hebben ze op een nette manier de deur uitgewerkt, en Margreet was woest.
Op de vraag, hoe gaat het met je, ben ik, afhankelijk van degene die het vraagt, geneigd te zeggen, de mooie versie is ........
Dat geeft mensen de kans, te vragen naar de andere versie.
Maar soms zou je wel even je hart willen luchten, om even de last van je schouders te laten glijden.
Gedeelde smart, enzovoort.
Ik begrijp de reactie van mensen tegelijkertijd ook wel een beetje.
We zijn er niet op ingesteld, om daarmee om te gaan, en wat moet je zeggen.
Je wil iemand een beetje troost geven, proberen het minder erg te laten lijken als het is.
Maar hoe doe je dat.
Het is ook een kwestie van je eigen verwachtingen.
Maar het feit dat ze je aanspreken, en niet ontwijken, is dan ook weer iets positiefs.
Maar het blijft moeilijk
Ik denk dat het niet alleen is als je met kanker te maken hebt.
In Nederland hoor je vaak "Alles Goed" waarbij het woord goed, heel erg gerekt wordt.
En eigenlijk moet je dat interpreteren als, Kan ik je vertellen, hoe het met mij is.
Het is geveinsde interesse, om je eigen verhaal kwijt te kunnen.
Soms nemen mensen het gesprek daarna helemaal over, met hun eigen sores.
Een vriendin van mijn vrouw kwam ons bij verrassing bezoeken, en Margreet liep met een rollator.
Op de vraag hoe het ging, antwoordde Margreet dat ze een gedeeltelijke dwarslaesie had gehad, veroorzaakt door een tumor rond haar ruggengraat, en nu weer leerde lopen.
Margreet vertelde dat als ze twee dagen later was in het ziekenhuis was gekomen, ze binnen een paar weken, dood zou zijn geweest, dus het was kantje boord.
Het antwoord van de vriendin was, dat ze zelf ziek was geweest, en bang was dat ze niet meer kon lopen, en dat was zo erg geweest.
En daarna de details, hoe erg het wel niet was geweest, waarbij ze voorbij ging, aan een (vriendin) die bijna aan kanker gestorven was.
We hebben ze op een nette manier de deur uitgewerkt, en Margreet was woest.
Op de vraag, hoe gaat het met je, ben ik, afhankelijk van degene die het vraagt, geneigd te zeggen, de mooie versie is ........
Dat geeft mensen de kans, te vragen naar de andere versie.
Maar soms zou je wel even je hart willen luchten, om even de last van je schouders te laten glijden.
Gedeelde smart, enzovoort.
Ik begrijp de reactie van mensen tegelijkertijd ook wel een beetje.
We zijn er niet op ingesteld, om daarmee om te gaan, en wat moet je zeggen.
Je wil iemand een beetje troost geven, proberen het minder erg te laten lijken als het is.
Maar hoe doe je dat.
Het is ook een kwestie van je eigen verwachtingen.
Maar het feit dat ze je aanspreken, en niet ontwijken, is dan ook weer iets positiefs.
Maar het blijft moeilijk