MARJOLIJN

De laatste jaren heb ik al een kleine bibliotheek volgeschreven. Boekjes, blogs, verzinsels en halve openbaringen. Veelal droevig, soms luchtig, af en toe per ongeluk diepzinnig. Trouwe lezers kennen ze wel: Bericht van Hierboven, waarin ik God opvoerde als een licht chaotische manager met engelen op flexcontract, De Prostaatpers, waarin mijn eigen organen mij interviewden over hun prestaties, en nog een reeks andere werken waarvan Mevr willy zegt dat ze ze later misschien zal lezen, als ik er niet meer ben en zij niets beters te doen heeft.

Maar diep vanbinnen knaagde er nog een droom. Geen literair, gevoelig, ontroerend boekje deze keer, maar een grafische roman. Zo eentje met een titel in hoofdletters, veel bliksem op de cover, en een hoofdpersonage dat met één vuistslag een berg doormidden slaat en daarna, eerder toevallig, ook nog even de wereld redt. Een Marvel-achtig universum, maar dan met een iets lagere PSA-waarde en meer kruiwagens mest.

Het enige probleem was: ik had geen idee wie mijn held moest zijn. Want mezelf tekenen als superheld leek me wat optimistisch. Een man met drie mokken cappuccino in de hand en een PET-scan in de achterzak straalt nu eenmaal minder dreiging uit dan Thor met zijn hamer.

Dus ben ik gaan zoeken. Niet in boeken, niet in films, maar waar elke moderne mythe ontstaat: op het forum.

Ik heb heel het forum afgezocht. Scrollen, lezen, glimlachen, soms slikken. Tot ik haar vond.
In Almere. 
En dan wist ik het: dit is haar. Mijn heldin. Mijn granieten antwoord op alle slappe superhelden met strakke pakken en gel in het haar.

Want langs de rietvelden van de Oostvaardersplassen, waar de wind vrij spel heeft en ganzen luidruchtig de lucht doorklieven, leefde een vrouw die niet gebouwd was uit vlees alleen, maar uit koppigheid, bot en onwrikbare wil. Haar lijf was een blok graniet, breedgeschouderd, zwaar op de heupen, benen als boomstammen die de drassige grond zonder aarzelen vertrapten, armen als stootpalen die lasten tilden waar anderen twee handen voor nodig hadden.

Ze was verre van slank, maar in elke plooi van haar lichaam school arbeid en uithouding. Elke ochtend verzorgde ze haar pony's, haar drie geiten. Ze droeg zakken voer alsof het kussens waren, vulde emmers water zonder morsen, ruimde hun stal uit met een schop die onder haar handen geen werktuig was maar een verlengstuk van haar wil. Daarna duwde ze kruiwagens vol mest naar de tuin, heen en weer, urenlang, de zware geur van aarde aan haar huid, haar adem diep en gestaag, alsof vermoeidheid iets was wat alleen anderen trof.

Haar kracht kwam niet uit toestellen of schema’s, maar uit het leven zelf, uit grond, dieren, weer en wind. Alsof de aarde haar had aangenomen als dochter en haar een deel van haar eigen onverzettelijkheid had meegegeven. En wanneer ze op reis ging, droeg ze die gave gewoon met zich mee, wandelend door heuvels en bergen alsof ze ook daar het landschap naar haar hand zette.

Haar naam was MARJOLIJN
                                                     en de wereld wacht op haar

                                                                                     COMING SOON

En een preview vindt je hier