Gesloten op Zaterdag en Zondag
Gvd Willy, zit ge nu wéér achter die pc?”
Ze zegt het niet eens boos meer. Het is een soort vermoeide woede. Een woede die al te vaak herhaald is, zoals een wekker die blijft afgaan omdat niemand hem nog hoort.
“Van ’s morgens tot ’s avonds. Getokkel, getokkel, getokkel. Bloggen. Boekjes. Chatten. Wolven. Hemels gedoe. Strips. Indexen. Pagina’s. Bestanden. Mapjes. Nog een mapje in een mapje in een mapje. Als ik de pc open, word ik duizelig van de boomstructuur alleen al.”
Ze komt dichter. Ik voel haar achter mij staan. Haar adem in mijn nek. Niet romantisch. Eerder als een deurwaarder.
“En voor mij? Niks. Geen tijd. Geen aandacht. Geen gesprek. Ge zit daar alsof ge in een andere wereld woont. Misschien moet ge daar gewoon gaan wonen. In dat scherm. Dan zet ik er een plantje voor. Dan moet ik dat getokkel tenminste niet meer horen. Ik krijg er schele hoofdpijn van, Willy. Schééle hoofdpijn.”
Ze zucht. Zo’n lange zucht, die al weken klaarzat.
“Ik heb gewoon niks aan u zo. Ik woon hier precies alleen. Met een man die wel lijfelijk aanwezig is, maar geestelijk ergens tussen een hemelse cursus, een roedel wolven en een vrouw van honderdvijftig kilo die in de sneeuw rondloopt.”
Even stilte.
“En weet ge wat het ergste is? Ge vindt dat nog normaal ook.”
En met dat sermoen heeft ze eigenlijk gelijk.
Niet een béétje gelijk. Gewoon gelijk. Zo’n gelijk waar ge u niet uit praat, niet relativeert, niet wegwuift met een “ja maar ik schrijf nu eenmaal graag”. Uiteindelijk blijft de kale waarheid over: ik zit veel te veel achter dat scherm, en zij zit veel te vaak alleen in dezelfde kamer.
Er volgt nog wat formeel geharrewar. Geen donder en bliksem. Eerder diplomatie. Onderhandelingen aan de keukentafel. Twee mensen die al lang samenleven en elkaars zwakke plekken ondertussen beter kennen dan hun eigen medicatiedoos.
Het akkoord is verrassend helder.
Tijdens de week mag ik doen wat ik wil.
Bloggen. Boekjes bouwen. Chatten. Wolven loslaten. Engelen lastigvallen. Indexen maken die niemand ooit zal begrijpen. Zolang er ’s avonds maar eten op tafel staat, en ik af en toe ook eens antwoord geef zonder eerst “wacht, ik moet dit nog even opslaan” te zeggen.
Maar het weekend…
Dat wordt van haar.
Vanaf vrijdagavond.
Geen getokkel.a
Geen forum.
Geen blogs.
Geen boekjes.
Maar samen iets doen. Wat precies, dat vult zij wel in. Wandelen. Weggaan. Iets drinken. Fotoalbums maken van reizen die al 10 jaar liggen te vergrijzen. De trap schilderen. Of gewoon naast elkaar zitten en naar dezelfde televisie kijken zonder dat ik ondertussen een tekst in mijn hoofd aan het herschrijven ben.
Ik knik. Zij knikt terug. Vrede wordt getekend.
Maar pff, dat wordt lastig.
Want het forum is geen hobby. Het is een stuk van mijn leven. Een plek waar ik praat, lach, steun vind, steun geef, herkenning ontmoet. Waar ik ’s nachts woorden kan laten ademen en overdag reacties kan lezen die soms meer betekenen dan mensen vermoeden. Het is mijn café, mijn huiskamer, mijn biechtstoel en mijn speeltuin tegelijk.
Dat twee dagen per week dichtgooien, dat voelt een beetje alsof ik mijn voordeur op slot moet doen en de sleutel aan iemand anders geef.
Maar afspraken zijn afspraken. Dus vanaf morgen: zaterdag en zondag hemelse stilte op het forum.
Mr willy offline.
Geen nachtelijk getokkel.
Geen digitale mijmeringen.
Mr willy stapt in de vijfdagenweek.
22 reacties
Fijn weekend lieve mevrouw en meneer Willy. Dit is absoluut Niet sarcastisch bedoeld. Oprecht! Geniet, van elkaar en de wereld om u heen. Samen cappuccino in het Wommelgemse ....? Tot maandag,
Lieve groet aan u beiden, pukje61
We moeten een gofundme starten voor Willy, voor een geluidloos toetsenbord, anders voorzie ik ontwenningsverschijnselen.
😂 ......oh oh...
🤣👍🙏🏻
Vroeger had je van die lulijzers, dictafoons noemden ze dat. Dan kan je in ieder geval je gedachten vastleggen, want anders loopt dit voornemen op niets uit. Loop je alleen maar je gedachten voortdurend te ordenen en schiet mevrouw Willy er bij in.
Daar zit een grond van waarheid in
Geluidloos toestenbord en geluidloze muis! Ik ben enorme voorstander want mevr. Willy heeft daar wel een punt: dat getokkel en geklik is om hoorndol van te worden. Ik weet wel niet of ik lege weekends doorkom, oh jee. Als je geen mevr of mr in de buurt hebt en de dagen alleen doorbrengt, dan is wat mensen die digitaal aanwezig zijn, ook wel leuk, eerlijk gezegd.
Wij gaan gewoon wachten tot maandag...veel liefs voor u beiden!
Ben blij dat mw zich heeft uitgesproken en u moeite doet.
Dat gaat zeker lukken. Zij is gemotiveerd, jij ziet nog wat bijna existentiële hobbels, maar ik beloof je dat gaat goed komen.
Samen foto's plakken. Heerlijk.
En al die gevoelens en de reis die je altijd zo mooi weet te beschrijven en al die miljoenen volgers in weet mee te nemen,die draag je dan maar uit op de zaterdag en zondag op creatieve wijze aan Mw
Weet je ze hebben er ook een woord voor verzonnen:
FOMO:-))
Ps ik ben zelf ook jarenlang aan t net geketend geweest.
ZoNET met mate:-)
😘😘
Het zal niet meevallen voor u ,maar toch Madam Willy heeft gelijk en zeker ook recht op u,om haar quality time met u te claimen.
ps. stiekem als mevrouw Willy is boodschappen doen of zo . toch even het ondeugende schooljochie uithangen .
Hahahaha, ik zie het voor me!
Lieve Willy,
ik snap je, ik voel, je ik, ervaar je…of liever gezegd ik zit aan de andere kant en dan met een andere oorzaak….reden, geen computer met verhalen of contacten die meneer Fram bezighouden. Voor mij blijft dat een schemerig raadsel.
Contacten zijn zo intens belangrijk, zoek je balans….het is nog geen zaterdag nu. Ik denk aan je, wij denken aan je , je brein is zaterdag en zondag niet op slot, het mijne ook niet.
Liefs Fram
We zullen het missen, zaterdag en zondag. En Mevr. Willy wil quality time, dat is te begrijpen, natuurlijk.
Ik heb het ook. Geen getokkel maar gewoon bijna geluidloos typen op het mobieltje. Verslavend werkt dat ! Ik word ook regelmatig terechtgewezen door mijn vrouwtje.
Maar ja, twee dagen zonder computer, dat is natuurlijk veel. Dan kan je bijna beginnen aftellen na de kaas en de rode wijn van vrijdagavond. En da's niet leuk...
Marc.👍👍
Nou, helemaal zonder computer dat lukt niet. Maar geen blogs en niet surfen op het forum. en das al zwaar genoeg
Geen zaterdag, geen zondag... oeps en die éne kamanido dan? Geen last van getokkel, maar ook geen Willy....
ps
Sermoen??
Das overmacht, zeg maar
Haha, ja...
Maarre... bedacht ik me net tijdens het eten, heb je mw Willy wel duidelijk gemaakt waarom je zoveel op k.nl zit en waarom je die prachtige boekjes maakt? Weet ze wel dat je hier vindt wat zij je niet geven kan? Zonder daarbij kwaad te spreken over haar, maar ik weet dat je verteld hebt dat ze er niet over wil en kan praten. Jouw kanker bestaat niet, maar hij ís er wel en jij 'moet er iets mee'. Begrijpt ze dat?
Ja Hebe. Dat begrijpt ze. Volledig.
Ze weet dat het forum voor mij geen speeltje is. Ze weet dat ik daar dingen kwijt kan die ik thuis niet kwijt kán. Niet uit onwil van haar, maar omdat kanker voor haar een te zwaar onderwerp is. Ze gunt mij dat. Ze is gemeend blij dat ik die uitlaatklep heb
Maar ondertussen zit ik er wel de godganse dag. En dikwijls een stuk van de nacht. En als ik niet achter het scherm zit, zit ik er in mijn hoofd nog altijd half achter. Nog een zin. Nog een antwoord. Nog iets aanpassen. Nog iets opslaan. Nog een mapje in een mapje. Nog een wolvin. Nog een engel. Nog een blog dat zich aandient alsof het dringend geboren wil worden.
En das meer dan alleen maar een uitlaatklep, dat is ook een beetje verslaving. Een veilige cocon waar alles zin heeft, waar ik controle heb, waar ik betekenis bouw.
En ondertussen wordt het echte leven, het leven met haar, kleiner. Stillere stoel naast mij. Minder gesprek. Minder samen (n)iets doen. Minder gewoon “zijn”.
En daar heeft zij 100% gelijk in.
Er moet ook nog een ander leven zijn. Buiten het forum. Buiten de boekjes. Buiten mijn digitale grot.
En dat stukje leven verdient ruimte, meer dan nu
Dus ik snap haar. Volledig.
En ik ga het proberen.
Al zal het afkicken worden,
xxx, Willy
Sorry Willy dat ik je afval, maar ik vind dat Mevrouw volledig gelijk heeft. Het was mij allang duidelijk dat je heel veel tijd besteedt aan het schrijven van blogs en het onderhouden van contact met het forum. Zo een goeie- en mooie blog schrijven doe je niet in een half uurtje. Wees dankbaar dat Mevrouw je limieten oplegt en dat ze je niet de deur uitstuurt. Soms denk ik dat jij meer blogs schrijft dan ik ze zo snel kan lezen. Regelmatig loop ik een blog achter dus wat dat betreft, heerlijk rustig en 2 dagen geen lees(huis)werk. Doe vooral MIJN groeten aan Mevr.Willy en zeg dat ik haar steun en wees je ervan bewust dat er nog een liefdevolle en ondersteunende Mevr.Willy is.
Oh oh oh willy toch ,ik snap zo goed Mevr willy ,maar zekerzz u ook .ach jullie komen er wel uit .
Knuffs voor beide tot maandag 🫂🫂🤗🤗
Heel goed om je aandacht ook op andere dingen (zoals je vrouw) te richten. Dan krijg je waarschijnlijk ook weer een andere kijk op van alles en nog wat. Succes met de afkick verschijnselen.
Later, Peter
Maar een tevreden vrouw is een gelukkige vrouw en een gelukkige vrouw maakt een gelukkige Willy (tenminste, daar ga ik dan maar vanuit)
Ben wel benieuwd naar die vrouw in de sneeuw.... :P :P :P Zolang ze maar geen concurentie is voor je vrouw <3