Toen Wachten nog Normaal was
Er was een tijd dat wachten nog iets gezelligs had. Dat je bij de kapper binnenwandelde zonder afspraak, een stoeltje zocht tussen de oude boekjes, en terwijl je wachtte hoorde hoe de lokale roddels zich door de ruimte krulden. Soms duurde het een uur. Soms wat langer. Maar dat gaf niet — je zat warm, je luisterde, je maakte een praatje met een ander hoofd dat ook aan de beurt moest. Geen timer, geen schermpje dat je riep met een “beurt 46 aan loket 3”, gewoon: wachten zoals wachten bedoeld was.
Ook bij de dokter. Ja, je zat daar wel een poos. Met zuchten, krakende stoelen en de geur van ontsmettingsmiddel in je neusgaten. Maar je wíst: ik word vandaag nog geholpen. Je werd bekeken, betast, bevraagd. En als het lang duurde, dan was dat omdat er bij iemand anders méér tijd nodig was. Dat begreep je. Dat voelde menselijk.
En nu is wachten geen tijd meer, maar een fout.
Nu moet je je zelfs bij de frituur aanmelden. Online. Via een app. Wil je een portie stoofvlees, dan moet je eerst een digitale agenda invullen. En ben je twee minuten te laat, dan liggen je frieten erbij alsof ze gisteren al afgekoeld zijn. Tijdslot gemist, pech gehad. Alsof je naar een sterrenrestaurant gaat in plaats van naar Frituur De Snedige Friet.
Alles draait tegenwoordig om minuten. Alles moet stipt, strak en gepland. Zelfs bij een tentoonstelling moet je tussen tien en elf arriveren, en maximaal drie kwartier blijven. Alsof er iemand met een stopwatch naast je staat die fluistert: “Uw verwonderingstijd is voorbij, meneer, graag doorschuiven.” Pfff.
Ons hele leven lijkt in de greep van de klok. Van afspraak tot afspraak, van notificatie tot planning. Zelfs onze vrije tijd wordt ingeroosterd. Wandelen doe je niet meer, je reserveert het. Met beginuur, einduur en bij voorkeur een bevestigingsmail.
Soms verlang ik terug naar de tijd dat een dag vanzelf liep. Dat je ergens naartoe ging zonder te weten hoelang het zou duren. Dat je, door te wachten, mensen ontmoette. Gesprekken begon. Iets hoorde dat je nog niet wist. Of gewoon, tussen de regels van het leven, even niks deed. Want ook dat mocht toen nog: niks.
Nou, ’t zal wel zo zijn dat ik een ouwe knar ben. Een nostalgische mens met een hekel aan digitale wachtrijen. Maar geef mij maar de oude dokter met een krant op zijn bureau, de kapper die zegt: “Gij zijt na hem, hé manneke,” en een frituur waar de tijd stilstaat zolang het vet maar warm is.
Wachten was ooit vervelend, ja.
Maar nu het afgeschaft is, mis ik het.
6 reacties
Wachten. Het is iets wat een mens moet leren. Moest leren, kan ik beter zeggen, want inderdaad, tegenwoordig is dat er niet meer bij. Al geldt volgens mij het plaatselijke spreekwoord nog wel altijd: "de dokter is enkel op tijd als jij te laat bent"... Ik hou persoonlijk niet van wachten, maar een tiental minuutjes cool down als ik ergens aankom, vind ik dan weer wel leuk.
En gelukkig hebben wij geen triestige figuren in onze frituren: gewoon gaan, bestellen en staan wachten tot het klaar is! Gezellig en de goesting groeit er alleen maar mee!
Weer nagels met koppen geslagen, Willy.
Er is tegenwoordig geen tijd meer voor wachten omdat alles zo gehaast moet. Zoveel mogelijk uit je dag halen en daardoor is er geen tijd voor wachten of vervelen. Je voelt je haast schuldig als je een hele dag niet productief bent. Onthaasten, ons vervelen en wachten doen we wel op vakantie, om dan te ontdekken dat dat relaxte leven zo fijn is. En dan nemen we ons voor dat thuis vol te houden, maar dat lukt maar voor een paar dagen.
Iedereen vliegt tegenwoordig van hot naar her en probeert maar alle ballen allemaal tegelijk in de lucht te houden. Daardoor vergeten ze te leven. En daar komen ze pas achter als er hardhandig op de stopknop wordt geramd: na een ongeluk, een diagnose of een overlijden.
Er moet meer ruimte komen om te wachten, om je te vervelen en niet alleen maar te werken. Ik heb het idee dat steeds wat meer mensen dat doorkrijgen, dat de ontwikkeling van de laatste jaren niet goed is (altijd bereikbaar zijn, je werk mee naar huis nemen). Hopelijk openen zo steeds meer mensen hun ogen en komt er langzaam maar zeker een verandering. Dat er weer tijd is voor wachten, ontspanning en spontane afspraken.
Er is nog een wachten waar ik erg moeilijk mee om kan gaan: de tijd tussen uitslag en verder onderzoek of behandeling. Je weet dan dat er iets goed mis is, maar 'moet' wachten tot er een behandelplan is, tot de operatie gepland is, tot de scandatum bekend is...etc.
Dan wil ik gelijk doorpakken en weten hoe nu verder. Zo lastig deze wachttijd. Geduld hebben. Ik wordt er wel een klein beetje beter in, merk ik. Dat komt omdat ik al 7 jaar 'doorlever' ben en al drie keer in die tijdsspanne te horen kreeg dat er weer iets uitgezaaid was en behandeling nodig was.
Dankbaar dat telkens een behandeling mogelijk was én effectief bleek, al is steeds voor tijdelijk. Dat heet palliatief zijn. Best moeilijk: er is geen handleiding hoe dat moet: doorleven...
Astrid
Prachtig beschreven Willy! En nee, het ligt er zeker niet aan dat je een oude knar bent. Ook hier herken ik zeker wel de charme van het wachten. Niet dat ik nog zo’n jong bloempje ben hoor🤪😁, inmiddels behoor ik ook niet meer bij de jongeren, maar ergens er tussenin.
Lieve groet uit Brabant, Bianca
Mooi weer, Willy. Wachten, wat is dat alweer ? Geduld hebben dat je niet hebt, geduld om tot de ratrace toegelaten te worden.
Wachten, het hangt er al van af. In Antwerpen bestaat er ook een wachten dat wij met z'n allen haten : eindeloos, soms uitzichtloos in een file staan, ergens aan de Ring, de Kennedytunnel...
Maar wachten in de betekenis van onthaasten moet er zijn. Altijd. Je er niets van aantrekken wanneer je wat aanlummelt, desnoods met goeie muziek. Of voor wie leest, met een boeiend boek.
Marc.👍👍
Haha, tuurlijk weer lollig en gevat geschreven :-)
Gelukkig staan we hier nog gezellig in de rij voor de patatten. Ook bij de viskraam, bakker, vers gemaakt super lekker ijs, groetenboer op de markt. Dito bij de huisarts, alhoewel we daarbij niet hoeven staan. We mogen zitten op een stoel waar ik eigenlijk niet op zitten kan met mijn heup, maar alla. Ze hebben er twee die wel gaan, dus opgelost. Tijd geleden stond mijn afspraak al om 09u. Wachtkamer een end gevuld. Mopper de mopper tot nog méér gemopper en ook dat werd nog erger. Het was al half 10 geweest toen iemand serieus bozig was... en ik zei dat ik het wel fijn vond om te moeten wachten. Hield ik altijd rekening mee. Oeps, alle gezichten op mij gericht. Ja, zei ik, wachten en zéker lang wachten, betekent dat onze huisarts de tijd voor ons neemt. Niet zijn best doet ons binnen die 'geplande' 10 minuten de deur uit te werken. Luístert, overlegt, mét ons 'een beslissing' neemt. En zo.
Doodse stilte. Tot een mevrouw me aankijkt en zegt dat ze het nog nooit op deze manier bekeken had. Ze was ook één van de moppers. Ik was de enige 'niet-mopperaar'. Ze keek fier in het rond en zei luid en duidelijk dat ze vanaf nu dus nooit meer ontevreden zou zijn als ze moest wachten bij huisarts en ziekenhuis of andere specialist. Grappig dat er toen meer op dezelfde manier gereageerd werd, behalve natuurlijk door 'meestermopper'.
Ik was nét voor 10u aan de beurt.
En ja, wachten op onze uitslag is nooit zo funny. Dan denk ik ook wel eens 'zet er dan meer personeel achter om dat te onderzoeken'. Helaas werkt dat niet zo, en zeker niet omdat we gewoon óveral personeel te kort komen.
XX Hebe