Parallel Universum
Er zijn dagen waarop ik dat forum openklap met een lichte weerzin, niet omdat ik bang ben voor mijn eigen miserie, maar omdat ik bijna zeker weet dat er ergens slecht nieuws ligt te wachten. Geen drama, geen uitroeptekens, gewoon dat stille bericht dat zegt: het is weer iemand. Zo’n bericht dat je leest terwijl je denkt dat je er tegen kunt, en dat zich pas uren later vastzet, ergens onder je huid, waar gedachten blijven zitten die geen naam hebben.
Wat me de laatste tijd het meest raakt, is niet de ziekte zelf. Die ken ik ondertussen. Wat me raakt, is hoe snel mensen hier verdwijnen. Hoe iemand jarenlang aanwezig kan zijn — een vaste stem, een herkenbare toon, iemand die je bijna hoort ademen tussen de regels — en hoe die dan wegzakt alsof hij nooit bestaan heeft. Eerst wat reacties. Dan stilte. En daarna niets meer.
Niet uit onwil. Niet uit onverschilligheid. Gewoon omdat dit forum geen wachtruimte is maar een doorlopende gang. Er valt iemand weg en de ziekte schuift al het volgende verhaal naar voren. Alsof ze zelf de moderatie doet en zegt: vooruit, er is geen tijd om stil te blijven staan.
Wie spreekt hier nog over Hanneke? Over Ron? Monumenten op het Forum. Namen die ooit gewicht hadden, waar je rekening mee hield. Mensen die hier jarenlang als bakens stonden en nu alleen nog bestaan als je doelbewust naar beneden scrollt, diep het archief in. Herinnering vraagt moeite, en meestal hebben we daar de energie niet meer voor.
En dan komt die gedachte waar ik me tegen verzet, maar die blijft terugkomen: hoe lang zou het bij mij duren? Een week? Twee? Misschien iets langer omdat ik te veel schrijf, omdat ik te aanwezig ben. Maar uiteindelijk verdwijnt alles. Ook stemmen. Ook woorden.
Het wrange is: dit besef is niet nieuw voor mij. Jaren geleden begon ik al eens aan een boek. Geen egoproject, geen levenswerk, maar een soort parallel universum, een plek waar al die mensen zouden blijven bestaan. Hun woorden, hun toon, hun moed. Een herinneringsruimte voor lotgenoten die hier jarenlang rondliepen en intussen verdwenen zijn.
Dat boek is nooit afgeraakt. Niet omdat het onbelangrijk was, maar omdat het te zwaar werd. Omdat elk hoofdstuk tegelijk een afscheid was. Omdat je niet onbeperkt kunt blijven vasthouden zonder zelf moe te worden. Dus bleef het liggen. Een halfopen map. Een stille belofte.
En nu, ironisch genoeg, komt het weer boven. Niet uit ambitie, maar uit verzet. Omdat het me te hard schuurt dat verdwijnen hier zo efficiënt gaat. Omdat ik voel dat deze mensen meer verdienen dan een laatste post en een paar reacties die na enkele dagen oplossen in de stroom.
Misschien is dat waarom ik blijf schrijven. Niet alleen om anderen het gevoel te geven dat ze niet alleen staan, maar ook om zelf niet te snel te verdwijnen. Om dat boek opnieuw vast te nemen. Niet om het perfect te maken, maar om het af te maken. Als tegengewicht. Als traagheid in een omgeving die niemand spaart.
Geen monument. Geen standbeeld. Gewoon woorden die blijven liggen.
En als ik dan toch ooit wegzak — want dat zal gebeuren — dan hoop ik dat er ergens, al is het maar in een map of een vergeten boek, nog iets blijft hangen dat zegt:
Ze waren hier.
Ze telden.
En iemand heeft het onthouden.
12 reacties
Mooi ge- en beschreven Willy en op een wijze die jij alleen beheerst....
Och Willy.. ik staar al even naar het scherm, weet geen woorden, denk aan al die mensen, en aan de 'lijst' die ik zelf mee draag.
Dank je wel voor je mooie blog. Ik schiet er van vol XXX
Rest mij slechts jou een Hanneke onder de riem te steken, opdat jij de kracht zult behouden dit enorme verdriet te overstijgen.
Hanneke en Ron zijn volgens mij van voor "mijn tijd hier". Wat ook een gek idee is... dat er mensen zijn gekomen en gegaan nog voor ik hier zelf was. Zoals in het leven: vertel nog ns over...
En alweer geef jij woorden aan een gevoel waar ik soms mee worstel. Een beetje de angst om vergeten te worden en in de plooien van de tijd. Er is één ding zeker: jij brengt zoveel beweging dat de rimpels in het water nog lang zullen nazinderen.
Ga schrijven, maar blijf vooral hier doorgaan met je blogs! Mooi weer, herkenbaar ook
Ach Willy, jouw blog is zo herkenbaar voor mij. Het raakt me diep. Ook ik denk regelmatig terug aan al die lotgenoten die er niet meer zijn. Die zoveel voor mij en anderen hebben betekend. Lotgenoten hier en lotgenoten in mijn fysieke wereld. Ze liggen begraven in de tijd die achter ons ligt en toch...zijn ze voor mij niet echt doodgegaan. Als ik aan ze denk zijn ze er weer en herinner ik me weer hoe veel ze voor mij hebben betekend, hoe belangrijk ze voor me waren en dat vind ik troostrijke gedachten. Neemt niet weg dat het nog altijd pijn doet als de blogs op dit forum verdwijnen, steeds verder wegzakken alsof ze nooit hebben bestaan, nooit zijn geschreven. Wat dat betreft is dit forum vergelijkbaar met wat er in de fysieke wereld gebeurt.
Ja, het raakt me diep, lotgenoten die er niet meer zijn en van lotgenoten die het momenteel mega zwaar hebben zoals Martin (Nito 50) , Dick (Diham), Timo (Zweef) en zo zijn er nog een aantal....
Word er mega verdrietig van en soms als ik in zo'n bui ben en zie in mijn activiteitenlijst de koppen van een aantal reacties van hun, dan pas ik even. Dan denk ik, de volgende dag maar lezen..trek het dan ff niet.....
Sowieso ben ik ook mega gevoelig these days voor alle ellende in de wereld en van die vreselijke narcisten zoals Trump, met stip op 1, Poetin, Xi, Kim Yung um en ik vergeet er nog wel een paar. Ja!!
Ach ach, die toestand in Iran met die vreselijke Ayatollahs en die dappere burgerbevolking die de moed hebben gevonden om te protesteren.
Donald... (Trump).... in dit geval heb je mijn zegen! Ga die Iraniërs helpen. Maar ja, wat heeft dat voor gevolgen....? Bommen vanuit Iran op Israël.... En laat die Groenlanders met rust, dorpsidioot!
Wat een vreselijke wereld!
Loslaten Jilles zeg ik tegen mezelf. Maak je niet druk over dingen die jezelf niet kunt veranderen! Moeilijk voor mij. Net gebeld door de "thuiszorg medicaties" die mij waarschijnlijk morgen weer een injectie Zoladex komen geven.....
Misschien word ik dan weer eens wat rustiger. Hoop, is er nog hoop.
Wat een mooie blog Willy, het raakt me diep. Hanneke..ik heb haar misschien niet zo goed gekend als anderen hier, maar haar reacties op ook mijn blogs raakten me altijd weer..het was net of de zon een beetje meer ging schijnen, het donker werd weer wat lichter. 💞
Lieve lieve willy ,ik moest eerst ff heel hard huilen 😢zo oneindig diep raakt dit mij .
Je wil niet weten hoe vaak ik aan iedereen denk die er niet meer is ,elke dag nog zijn ze in mijn gedachten ,dat zal nooit anders zijn ,diep gekerfd in mijn hoofd en hart 🤍🕯
En jij zal ook nooit vergeten worden 💜
Mooi, Willy. Ik heb Hanneke en Ron ook nooit gekend, ik ken zoveel mensen hier niet fysiek maar toch leef ik mee met hetgeen hier geschreven wordt.
En dan zie je hoe hard de tijd is. Nieuwe zieken dienen zich aan, raar gezegd natuurlijk, en anderen overlijden, verdwijnen voorgoed.
Blijf jij vooral schrijven !
Marc.🙏🙏
Woorden zijn onsterfelijk, wij mensen helaas niet.
Ik probeer te leven in het nu en mijn woorden zullen mij waarschijnlijk overleven.
Maar het zijn ook gedachten die ik vaak heb. En het maakt me verdrietig, maar Ook trots. Ik heb mensen gekend en zij mij. En in die momenten hebben onze woorden het meeste betekent.
Ik weet niet wat ik zonder mijn dosis mr. Willy moet, maar er is genoeg om terug te lezen.
Liefs Willemijn
Au!
Waar
Dankbaar
AU!
Dat ik dat zeggen mag
betekent dat ik rijk ben
mooie mensen heb mogen kennen
Kén!
Wij gaan
allemaal
ooit
van ergens
naar nergens
ergens
raar woord
kennen we wel
nergens niet
maar
in het nergens
blijven wij
bij hen
die ons mochten kennen
hóe
dat maakt niet uit
want verdwijnen
doen we niet
we zijn nooit uit
altijd dichtbij
mooi
lief
leuk
fijn
in hén allemaal
als herinnering
We gaan
we blijven
íets
voor altijd
die letters
die woorden vormen
staan
langer overeind
dan wij