TURT operatie

Vele jaren geleden werd bij mij blaaskanker vastgesteld. Het werd bij toeval ontdekt door een oplettende oncologisch verpleegkundige! Ik onderging een cystoscopie, die werd uitgevoerd door een oncologisch verpleegkundige in opleiding. Doel was de inspectie van mijn sterk vergrote prostaat. Die zag er goed uit, maar bij controle van het werk van die oncologisch verpleegkundige in opleiding, merkte haar ervaren collega een paar "poliepjes" op, die aan haar aandacht waren ontsnapt!

Gevolg was dat ik een TURT operatie moest ondergaan. Ik koos daarbij voor een ruggenprik als verdoving, zodat ik de operatie zou kunnen volgen. Dat was me slechts kort gegund, want tijdens de operatie leek het of iemand tegen de operatietafel schopte. Ik schrok daar nogal van en de uroloog in opleiding, die de operatie uitvoerde, evenzeer.  Daarop werd de operatie hervat, maar wederom werd er tegen de operatietafel geschopt. Daarop werd de operatie onderbroken.

Mij werd uitgelegd, dat ikzelf degene was die tegen de operatietafel schopte. Dit was een onwillekeurige beweging, veroorzaakt doordat de uroloog tijdens de operatie een bepaalde zenuw - de actuator - aanraakte. Dit betekende dat ik toch een algehele narcose diende te ondergaan om de operatie te kunnen voortzetten.

Gelukkig was er voor de operatie al een infuus ingebracht, zodat die narcose snel uitgevoerd kon worden. De operatie verliep verder voorspoedig. Het enige was dat nabloedingen mijn ontslag uit het ziekenhuis vertraagden...

Een week later kreeg ik de uitslag van het laboratoriumonderzoek van het weggenomen weefsel. Het goede nieuws was dat men er - dankzij die oplettende oncologisch verpleegkundige - op tijd bij was, waardoor de blaaskanker nog niet in de blaaswand of - erger nog - door de blaaswand heen was gegroeid. Het slechte nieuws was, dat ik leed aan een agressieve vorm van blaaskanker, die altijd terugkwam en niet met chemokuren in de vorm van blaasspoelingen te behandelen viel.

Voorgesteld werd om een alternatieve behandeling toe te passen. Het ging om een soort immunobehandeling, waarbij ik een serie blaasspoelingen zou ondergaan met een BCG-serum. BCG wordt normaliter toegepast in de vorm van een injectie tegen tuberculose. Het is me een raadsel hoe iemand op het idee gekomen is, dat dit BCG-serum ook tegen blaaskanker zou kunnen worden ingezet. 

Hoe het ook zij, ik kreeg dus die serie blaasspoelingen. Sommige patiënten reageren daar heftig op, maar ik bleek er gelukkig weinig last van te ondervinden. Het ging om een serie van zes spoelingen, die ik eens per week diende te ondergaan. Daarna werden de spoelingen onderbroken, om ze een half jaar later weer te hervatten. Ook onderging ik elk half jaar een cystoscopie, teneinde vast te stellen of de blaas nog "schoon" was.

Na drie jaar dacht men dat de BCG-spoelingen hun werk gedaan hadden en werden de blaasspoelingen gestaakt. Helaas bleek dat een verkeerde beslissing, want een jaar later werden weer "verdachte plekjes" gevonden bij de halfjaarlijkse cystoscopie. Die werden daarop "weggebrand" tijdens een poliklinische behandeling. Dat ging met eenzelfde flexibele endoscoop die ook bij de cystoscopie gebruikt werd. Alleen was deze voorzien van een laser, waarmee dus de kankerplekjes weggebrand konden worden. 

Omdat je ter plaatse weinig of geen zenuwen hebt, kan deze poliklinische behandeling gewoon zonder verdoving geschieden! Nadeel is wel dat er geen verdacht weefsel verwijderd wordt bij deze ingreep, zodat je dus niet kunt controleren of het inderdaad om kankerweefsel ging. Ik vertrouwde echter op de ervaring van mijn uroloog, want het alternatief zou een nieuwe TURT-operatie zijn!

Wel vroeg ik om een hervatting van de BCG blaasspoelingen, omdat die me drie jaar lang zo goed geholpen hadden. Daar werd voor éénmaal in toegestemd, maar slechts voor een enkele serie van zes blaasspoelingen. De belangrijkste reden om dat slechts één keer te doen was dat er een grote schaarste was aan BCG-serum en men  vond dat dit gebruikt moest worden bij TBC-bestrijding!

Helaas kwam na een jaar de blaaskanker weer terug. Bij de halfjaarlijkse cystoscopie werden ditmaal enkele poliepjes gevonden. Er werd dus een afspraak gemaakt voor een nieuwe poliklinische behandeling. Door kerst, nieuwjaar en karnaval duurde het een paar maanden voor dat deze behandeling kon plaatsvinden. Gevolg was, dat de blaaskanker qua oppervlak zo sterk bleek te zijn uitgebreid, dat de beoogde poliklinische behandeling niet langer mogelijk bleek. In plaats daarvan werd dus een nieuwe TURT-operatie ingepland.

Het werd een uitgebreide operatie, die echter door mijn uroloog vakkundig werd uitgevoerd! Omdat de blaaskanker op lastig te bereiken plekken zat heeft hij daarbij gebruik gemaakt van de flexibele endoscoop in plaats van de rigide retractoscoop, die normaal voor de TURT ingreep gebruikt wordt. Pas nadat alle "poliepjes" waren weggebrand, werden met de retractoscoop nog enkele "verdachte plekjes" weggenomen. Weefselonderzoek wees uit dat die plekjes geen kwaadaardig weefsel bevatten.

Om een lang verhaal kort te maken, op 22 december moet ik helaas weer een TURT operatie ondergaan (inmiddels mijn vierde). Dit keer heb ik alles in het werk gesteld om deze operatie op zo kort mogelijke termijn in te plannen en dat is gelukt! Slechts drie weken nadat tijdens de halfjaarlijks controle werd vastgesteld dat de kanker weer terug is, mag ik me in het ziekenhuis melden voor de TURT operatie.

Ik hoop dat ik ditmaal eens verschoond zal blijven van de nabloedingen, die me tot op heden iedere keer langer dan normaal in het ziekenhuis hebben gehouden! Ik ben daar echter niet gerust op. Inmiddels begrijp ik dat de uitstroomopening van mijn blaas door het gebruik van de rigide retractoscoop beschadigd raakt. Dat veroorzaakt de bloedingen. Wanneer die bloeding stopt en de katheter, die voor de noodzakelijke blaasspoeling na de operatie gebruikt wordt, verwijderd wordt, wordt dat wondje weer opengehaald en begint het weer te bloeden. Zo lang de urine nog teveel bloed bevat, wordt je niet ontslagen uit het ziekenhuis...

Lodewijk Wolff (85).